28 Nisan 2012 Cumartesi

Bir İlk

Geçtiğimiz haftalarda Tuna'nın okulundan gelen bir kağıtta yazılanlara çok şaşırdım. 23 Nisan gösterisi kostümleri için para istiyorlardı. Okuldan ota böceğe para istenmesine alışkınız, ona şaşırmadım elbet.
"Bu yaş çocuğuna nasıl gösteri yapar? Hem de Tuna gibi sosyal ortamlarda utangaç (nedense evde pek cabbar) bir velet için sahneye çıkmak  namümkün" diye düşündüm.
Neyse yaptık vazifemizi.
Gösteri günü yaklaştıkça ben streslendim. Bir de üstüne Tuna cuma akşamı hafif burun akıntısıyla yatıp sabah ağır öksürükle uyanınca soluğu doktorda aldık. Muayene ve boğaz kültürü sonucu temiz çıktı. Sadece ballı ıhlamur+otri bebe ile burun açma işlemiyle tedavi önerdi doktor. (Sabaha dek aynı otri bebe ucu kullanıp ilk kez sümük yuttuğumu da bu vesileyle itiraf edeyim)
Pazar sabahı, hönk hönk öksürerek uyanan (ki gece de doğru dürüst uyumamıştı öksürmekten) veledimizi aldık ve maaile uykusuz bir şekilde gösteri alanına gittik. Kurallar gereği çocukları öğretmenlere teslim edip yerimize oturmamız gerekiyordu. Ama Tuna efendi bizi bırakmak istemedi. Anneeaaa nidalarıyla öğretmene teslim edip beklemeye başladık.
Önce tüm sınıflar topluca Barış Manço şarkıları ve vatan-millet-sakarya temalı gudik şarkılar söylediler. Tuna o anlarda son derece şapşal bir şekilde oturup etrafı izlemeyi tercih etti. Şarkılara tek kelime bile eşlik etmedi. Hoş 4 yaş grubunun geneli ya aval aval bakmakta, ya da ağlamkta idi. Ağlamaması da bi'şey :)

Ardından her sınıf teker teker çıkıp kendi gösterilerini sundu. Ben ondan da pek umutlu değildim ama o uykusuzluğa rağmen hiç de fena performans sergilemedi bizimki. Öğretmenin dediğine göre okulda daha iyiymiş. E tabi ilk kez geldiği bu mekanda, yuzlerce anne-babanın karşısında Broadway muzikali performansı beklemiyorduk. Bu kadar hasta ve uykusuzken sahnede kendini yerden yere atmasını bekliyordum şahsen.

İlk video biraz uzunca. 34.saniyeden sonra çıkan ve sahnenin soluna konuşlanan şaşkın bizimki.



Görüntülerin fazla sarsıntılı olmasını iki nedeni var: Beni görmesin diye şekilden şekile girmem ve ağlamaktan burnumun ucunu görememem :)



Nitekim kazasız belası atlattık bu gösteri zımbırtısını. Biz çok gururlandık ve sevindik ama Tuna o günden beri şu nakaratı tekrarlıyor: "Bi daa yiimiüç nişan yok!"

2 yorum:

  1. Eheheh cok seker . Ya insan bebekliklerini bilince bu halleri görmek duygulandırıyor ...

    YanıtlaSil
  2. Gerçekten çok şeker, bir de çocuk uykusuz,huzursuz, iyi idare etmiş yine,ben takdir ettim..

    YanıtlaSil