25 Şubat 2013 Pazartesi

#kardessart mı acaba?

Instagram ya da twitter'ı etkin kullanıyorsanız gözünüze gözünüze sokulan bir hashtag olduğunu farketmişsinizdir: #kardessart.

Genelde bu hashtag'e eşlik eden şirin bir abla/abi-kardeş pozu falan olur. Öyle mutluluk verici bir pozdur ki elinizde olsa o kareye sağdan sağdan eklenip konfeti atasınız falan gelir. Siz tek çocuklu garibanlar bu mutluluk tablolarına bakıp bakıp eziklenirsiniz. "Sen sefil bir tek çocuklu insansın" sesi yankılanır kulaklarınızda.
Peki ya gerçekler? Hayat oyle mısır gevreği reklamı tadında mı ilerlemektedir?
Şahsen #kardeşsart hashtaginin açılımını ben şöyle yapıyorum. "Biz bi bok yedik, siz de yiyin ki kendimizi keriz hissetmeyelim. Büyük ağzımıza mıçıyor. Ufaklık desen aynı abisi/ablası. Ne yiyor ne içiyor ne uyuyor. Ailecek perişanız "

Şaka şaka.... Hemen toparlanıp kendimi ciddiyete davet ediyorum ve devam ediyorum.

Bunun cevabını vermek için önce "2.çocuk neden yapılır?" sorusuna yanıt aramak gerek. Ama önce isterseniz  ilk çocuğu neden yaptığımızı düşünelim.
Neden ürüyoruz?

Öleceğini bildiğimiz bir canlıyı, hayat denen bu kaosa sokmak mantıklı mı? Biz bunca zamandır yaşıyoruz. Bi numara yok hayat denen süreçte.
Doğuyorsun, ve ölene dek korkunç bir mücadele veriyorsun. Ömrün çoğu kez sana vaadedilen şeylere ulaşmaya çalışmakla geçiyor ve çoğu kez ulaşamadan ölüyorsun. Bu saçma süreçten ben ne anladım da kendimden bir tane daha dünyaya getirip ona bu kötülüğü yapıyorum?
Link veremeyeceğim ama bir sürü kaynaktan şunu okudum.
İnsanoğlu (ve kızı) öleceğini bilerek yaşayan tek canlı türüymüş. Ama anket yapınca ciddi bir yüzdelik dilimindeki insanların, aslında ölmeyeceğine inandığı ortaya çıkmış. Yani şu satırları okuyan -ve ölümün kendini es geçeceğine inanan - okur, bil ki yalnız değilsin. Hepimiz aslında ölümsüzlük peşindeyiz.
Tabi ölüme ilişkin bilgimiz varolduğundan bir yandan da öleceğini bilen bu metabolizma, bir yandan da dünyaya kazık çakmaya çalışıyor. Bunun en basit yolu kendinden, kendi canından-kanından bir tane daha yaratmak. Neslini sürdürmek. Kaşı gözü, huyu suyu sana benzeyen bir minyatur insanla ölümsüzlğü yakalama arzusundaymışız. Ben demiyroum, psikologlar diyor. Vaktiniz varsa okuyun: http://uzuncorap.com/2012/10/11/babayi-terbiye-eden-cocuktur/
(İnternette kısa yazılar seviliyor biliyorum ama o turk kahvesi fotografını cekip cümle aleme duyurmayı bu seferlik erteleyip okuyun bence yukardaki yazıyı. Varoluşsal pek çok sorunun cevabını bulacaksınız. )

Gelelim ikinci çocuk meselesine. İlkinde çekilen sıkıntılar, yaşanan uykusuzluklar ve vicdan azapları daha iyileşmemişken neden bi' daha ürer insan?
Sağım solum 2.ye hamile ya da doğurmuş anneyle dolu. Hem onlara hem kendime bakarak şunu soyleyebilirim: 2.çocuk, ilkinde duyulan vicdan azaplarını ve suçluluğu azaltmak; beceriksizliğin üstüne sünger çekmek için yapılıyor.  İlkinde yapılan hatalar, suçlanan kendi anneliğin, farketmeden böğrüne çöreklenen post partum ve çocuğu bir yandan istememe hissi, dahası bu hissin verdiği suçluluk... Bunlar öyle derine atılan hisler ki anneyi tırım tırım tırmalıyor yılalrca. Sanıyor ki her şeye sil baştan başlama şansı olsa aynı hataları yapmayacak, aynı şeyleri hissetmeyecek, aynı kaçış ihtiyacını duymayacak, kocasıyla arasına bu sefer o cücecin girmesine izin vermeyecek ve gerçekten hayat bu kez reklamların vaat ettiği gibi toz pembe olacak. Ya da sosyal medya annelerinin tagledği gibi herkes mutluluktan havalara uçacak.
Uçuyor mu gerçekten? 2 ve daha çok çocuk anneleri bir ses verin.
Karamsar yazı oldu di mi? 
Tuna biz süredir "benim niye kardeşim yok, ne zaman karnında bebek olacak, bebeği oraya kim koyacak :), ne zaman kardeşim doğacak?" gibi bitmek bilmez sorularla beynimizi yiyor. Çocuk yapmak konusunda büyük çocuğun aklıyla hareket etmek, çocuğa "hangi arabayı alalım evladım?" diye sormaktan farksız kanımca. Haliyle Tuna'nın fikrini zerre umursamadan, sadece sosyal medya annelerinin 2. çocuk konusunda nasıl bir baskı oluşturduğunun altını çizip huzurlarınızdan çekiliyorum.


45 yorum:

  1. Her zaman derim; çocuk yapmak tamamen bencilce bir histir. 1. olsun, 2. olsun farketmez. Evlat sahibi olmak karşı konulamaz bir bencilliktir. 2.çocuğu büyük çocuk için yapmaksa; kişinin kendi benciliiğini başka bi çocuğun üzerine yüklemesidir. Hee bu kötü birşey mi; bence değil.
    Eğer 2.çocuğu yap(abil)saydım; bunun sebebi 9 ay sürecek bir gebelik ve kocaman olacak bir göbek umudu ile emzirme hayali olurdu sadece. Yani dibine kadar bencillikle yapardım bunu :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. işte gene geldik ilkinde çekilen eksiklikler noktasına. ben de bu sefer mesela normal dogurabilmek, uyku eğitimine daha erken başlamak ve belki daha uzun sure emzirebilmek için dogurmak isterdim 2.yi. nasıl bencilce bir his di mi? kendimizi daha cok tatmine tmek için doguruyor gibi değilsek neyiz haa bırcı?

      Sil
    2. tabi tabi tamamen tatmin bence de. anne sıfatı ekleniyor önüne boru mu :))

      Sil
  2. Birinci cocuğa sahip olma arzusu ile ile ikinciye sahip olma arzusu bence aynı duygular. Genelde 2 çocuğu istemeyenler çocuğu kendine göre zor büyüyen, etrafında destek alacak insanı olmayanlar diye düşünüyorum. 1. çocuktan sonra 2.yi yapmamak bana bencillik geliyor. Çocuğum ileride yalnız kalması fikri korkutuyor kimse bana arkadaşı olur kuzeni olur demesin asla aynı şey değil. Ayrıca ölüm korkusu konusunda yazdığın çok doğru, bir düşünür derki insan öleceğini unutmasa 1 gün bile yaşayamaz. Çocuk doğurmak için de öyle insan sanki hiç ölmeyecek gibi düşündüğünden çocuk yapar yoksa sürekli öleceğini düşünse ve bunun farkında olsa asla yapmaz.

    YanıtlaSil
  3. O bahsettiğin eksiklik, hata, post partum herşeyi yaşadım ben de Hülya. Defne de daha kardeş isterim diyecek yaşta değil. Ama ben yine de bir çocuğum daha olsun istiyorum. Hem de ödüm bokuma karışarak. Aynı hataları yine yapacağımı bilerek. Uyumuyor diye saçlarımı yolacağımı bilerek -mecaz da değil hem, gerçekten- .İstiyorum çünkü gözümün önünde iki sahne. Birincisi tatilde havuz başında çocuklar. Kimse kimseyi tanımıyor. Kardeşi olan kavga da etse, saç baş da yolsalar yalnız değil, ne yaparsa yapsın "kardeş" i var çünkü. Bir de uzaktan seyreden tek çocuklar. İmrenerek. Birkaç kere şahit olduğum. bu çok da önemli olmayan sahne. Bir de ikinci sahne var. Güney'in kuzeni. Koca adam. Baabsı küçükken ölmiş. Annesi kanserden öldü. 26 yaşındayken. Cenazede yüzlerce kişi var ama o tek. Hep dedim, taa o zaman bir kardeşi olsaydı.

    Hoş benim ablam var da hayat çok mu güzel, ilişkimiz muhteşem mi? Hayır. Ama zor günde, ya da en mutlu günümde biliyorum ki var, orada.

    Bu ikinci çocuk işi zor be Hülya, Karar vermesi. Yapması.

    YanıtlaSil
  4. Bir de ben; ne kadar aynı anneden babadan da olsa, aynı insanlar da yetiştirse, sonuçta bambaşka 2 -ya da 3, ya da dört...- insan olacağından birbirine bağlı kardeşler olmama ihtimali de olduğunu düşünüyorum. Bu tabiki de kötü senaryo.
    Ama bazen kan bağı herşeyi halletmiyor. Kardeşlerin ikisi de çok iyi insanlar olsa da iyi kardeş olamıyorlar. Hayat boyu süren bir yük oluyor bu da omuzda.

    Bir de çok yakınımda olan şu örnek var.. Engelli olan bir çocuk var. Ve ilerde anne-baba ölürse çocuk yalnız kalmasın diye yapılan ikinci çocuk.. Hayatı boyunca engelli büyük kardeşin sorumluluğu baştan verilmiş olan küçük kardeş. İster mi-istemez mi, kabul eder mi-etmez mi.. Bütün cevaplar onun yerine verilerek dünyaya getirilen ikinci çocuk. Ben böyle bir mecburi sorumluluk yüklenmesine kimsenin hakkı olmadığını düşünüyorum.
    Evet normal olan kardeş dayanışmasıdır zaten ama ya anormal olan???

    Bu arada kardeş düşmanı asla değilim. Annesi 8, babası 7, kendisi de 2 kardeş olan çokkk kalabalık ve müthiş eğlenceli bir ailenin kızıyım :

    YanıtlaSil
  5. Ben tek cocucugum. Dayimin teyzemin ve amcamlarin da cocuklari yok yani bildigin yalnizlik bakimindan dipteyim hulya;( arkadasim cok var hatta demirin dogmasindan sonra kardes eksikligim bir nebze azaldi aradaki yas farkini az olmasi, insanlarin aa kardesin mi demeleri sanirim bir an bende kardes psikolojisini yasatti. Ama ben cocukken hep kardesi olanlara imrendim, ne biliyim belki de ben cok candandim ama hep istedim. Gelgelim annem beni 44 yasinda dogurmustu ve haliyle 51 yasinda bir cocuk daha dpguramazdi. Su an yaslari cok fazla ozellikle de babamin. Ve bazi geceler dusunuyorum. Onlara bir sey oldugunda benle ayni aciyi yasayacak beni gercekten anlayabilecek kimse yok. Eminim aranacagim, sirtim sivazlanacak ama inan aram cok iyi olmasa da ayda bir de gorussem bir kadesim olmasini cok isterdim, bu hayattaki en buyuk eksiligim.. Ben demire kardesi o yuzden dogdugu gunden beri dusunuyorum esim de tek cocuk o da hep aynisini spyler benim kadar cok istememis o eksliklgini cok icten yasamamis ama o da 2/3 cocuk gorusunde..
    Tel cocuk dusunene saygim cok ama bir de beni goz onunde bulundur:)

    YanıtlaSil
  6. 3 çocuklu bir kadın olarak sirayla ama kısa kısa geçeyim
    Ilk oglum dünyaya geldiginde 19 yasinda saçma sapan bir sekilde apar topar evlenmiş ya da evlenmek durumunda bırakılmış bi. Bir dolu yabanci arasinda cocuguyla varolmaya calisan bi şaşkındim. Beni boyle kabul ederler sandim. Yani sebep bencillikti
    İkinci oglumun dunyaya gelişine karar veren ben degildim. Derin bir postportum+depresyon yasiyor ve kendimi ifade edemiyordum. Kocam istedi ben de kabul ettim oylesine anlamsiz. Bencillik bile degil :-) 2 oglumun dunyaya gelmesinin ardindan yasanan uzun bir karanlik donem neredeyse 5 yil sonrasinda hayatla uzlasmalar vs vs
    Sonra bir gun hamile oldugumu ogrendim. Plansiz gebelik ama agzim kulaklarimda . Nrden? Belki bir de kızım olabilir . Neden? Erkek evladin tadina baktim bir de kiz evlat tadayim. Nedenini sorgulamiyorum istiyorum. Sonuç olarak bir de kizim oldu evet . Ama soruyorum simdi turlu turlu acilar yasayacaklarini bile bile. En basiti oleceklerini bile bile neden dunyaya getirdim. Bencillik. Cunku en saf mutluluk hali bir dogum insanin en yalin mutlulugu bence. Neden en yoksul ve cidden sefillik icinde yasayan insanlar uremeye devam ediyor. Cunku o mutluluğa ihtiyaçları var. Bilmiyorum belki de hala depresyondayim

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kevser
      yazıyı yazarken senden gelecek yorumu cok merak ediyordum :)

      Sil
  7. Ben gerçekten de ikinci çocuğu kendi eksikliklerimi gidermek, aynı hataları bir daha yapmamak için değil oğlum hayatta yalnız kalmasın diye yapıyorum. İkinciye veya birinciye bir sorumluluk yüklemek gibi bir durum da yok. Ben kardeşim olmadan ne yapardım bilmiyorum. Şu an binlerce kilometre uzakta olması beni öyle üzüyor ki ama o iyi olsun yeter diye düşünüyorum. Bir kardeşim var. Hem arkadaşım, hem sırdaşım, hem canım. Kardeşimle ilişkimiz çok iyi olduğu için belki de böyle bit tutkuyla ikinci çocuk istedim. Anne aynı hataları istemese de tekrar tekrar yapabilir. Belki de daha büyük sıkıntılar olacak bilemiyorum. Kuzenleriyle büyümüş kalabalık bir ailenin ferdi olduğum için de çok çocuğun güzel bir şey olduğunu düşünüyorum sadece.
    İsteyen yapsın, istemeyen yapmasın. Sadece burada kritik nokta eğer bir kadın anne olmayı veya ikinci çocuğu istiyorsa çok ertelemesin, diyorum. Sonra her şey daha zor geliyor insana.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. tıbben de zaten 35ten sonrası daha riskli geçebiliyor.e rtlememe konusunda katılıyorum

      Sil
  8. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  9. 2. cocuk beni hiç baglamıyor .

    Karı-koca ikimizde istemiyoruz .

    Esimin 1 benim 2 kardesim var , hepimiz ayrı sehirlerde ayrı kollarda birbirimize destek falan, zor iş . Anne babaların istegi o yönde olsa da bazen hayat sartları kardeslerin birbirne kol kanat germesi vs olaylarını zorlastırıyor günümüz Tr sinde .2 kardes ideal olabilir ama çok şart degil diye düşünüyorum , kendimi bu konuda baskı altında hiç hissetmiyorum .

    YanıtlaSil
  10. hiç bir şekilde ne vicdan azabını azaltmak yada bir şeylere sünger çekmek için yapmadık ikinciyi, kalabalık, kardeşli ailelerde büyüdüğümüz için, bunun güzelliğini ve avantajlarını bildiğimiz için yaptık. Tek çocuklu aileyi küçümsemek veya baskı altında bırakmak ne kadar haksızlık ve hatta zırvalıksa, ikinci çocuğu yapanları da bu şekil kategorize etmek o kadar haksızlıktır..ve son olarak ses veriyorum: şimdilik çoğu zaman anam belleniyor ama mutluyum, bir de abimle olan ilişkime baktığımda, umarım bu şekil olurlar deyip yine bayağı bir mutlu oluyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. benimki bir bilinçaltı tespitiydi ıtır.
      #kardessart HT kullananlar da muhtemelen baskı yaratmak için değil gerçekten O AN mutlu oldukları için yapıyorlardır bunu. biraz hicvetmek istedim durumu. Çok ciddiye alınacak bir şey değil esasen

      Sil
  11. Belki de içimde ukde olan kızkardeş eksikliğindendir. iki erkek kardeşim var ama onlar sürekli görüşmelerine rağmen beni kimsenin takmaması zoruma gidiyor. yalnız hissediyorum. oysa eşim yedi kardeş ve birbirlerine çok bağlılar. ben kızım için vicdan azabımı biraz olsun hafifletmek için ( çünkü kızım kırk günlükken işe başlamıştım) ikinci çocuğu yapmak istiyorum. ama çocuğun ciddi anlamda maddi sorumluluk olduğunu da es geçemiyorum. sırf kalabalık aile seviyorum diye doğurup geleceklerini düşünmeden hareket etmek cidden bencillik. eşim hala kılı kırk yarıyor ikinci konusunda.

    YanıtlaSil
  12. Hülyacığım hayatta en sevdiğim kişi kardeşim. Sevgisi çocuklarıma denk, öyle söyleyeyim. Bana deseler ki kimin ipiyle kuyuya inersin, gözümü kırpmadan kardeşim derim. Hani bir kuyu bir ip getir gözünün önünde, o kuyunun başında kardeşim beklerse inerim. Kocam, annem, babam, üçü bir arada beklese inmem; o derece yani. İkinci çocuğu da bu yüzden yaptım. Yorgunluktan öleceğimi, çoğu zaman ne salakmışım, tam rahata ermiştim diyeceğimi bildiğim halde.
    Şimdi abla altı, kardeş bir yaşında.
    Çok uykusuzum, yorgunum, boynum gerginlikten kaskatı.
    Evet, bir yandan çalışıyorum da.
    Hayır yardım eden annem, ablam, görümcem vs yok.
    Ama yoğurt evde mayalanıyor, hergün taze çorba pişiyor, dışarıdan yemek yenmiyor.
    Bakıcı teyzemiz haftada beş gün geliyor, akşam beşte evine gidiyor.
    Beş saat üstüste deliksiz uyku uyumak en büyük fantezim.
    Ama bir çocuğa verilecek en değerli şey kardeştir düşüncemde milim oynama olmadı.
    Ne mutluyum ki attığım doğru, bilinçli ve çalışılmış adımlar sayesinde aralarında bir kıskançlık yok.Umarım ve bütün kalbimle dua ederim ki ileride de çok iyi arkadaş olurlar.
    Kendimle de bu zor ve meşakkatli yolu çocuklarım için göze aldığımdan dolayı gurur duyuyorum.

    YanıtlaSil
  13. Hülyacım, hiç durma atla denize:)
    Ben ilkini uğraşa didine yaptım biliyorsun. kardeşi olur mu diye hiç düşünemedim o yüzden. Sanki olmazmış, olamazmış gibi gelmişti. Allah içimdeki isteği duymuş ki, ikinci kendiliğinden geliverdi:)

    Benim çok iyi anlaştığım, canımın içi bir kardeşim; eşimin görüşmeseler aklına gelmeyecek 2 kardeşi var. Yani bizim ailede kardeş konusunda iki farklı görüş hakim denebilir. Fakat ikinciye hamile kaldığımda, üstelik ilki henüz 1 yaşındayken minicik, ufacık bir an sorgulamış olmak için "eyvah" dedik (-ki bunda hazırlıksız, umutsuz olmamızın payı kadar, tek çocuğa koşullandırılmış çok çalışan özel sektör kölesi olmanın etkisi vardır bence-) Sonrasında sevinçle böğrümüze bastık ufaklığı da.

    Şimdi biri 3,5, diğeri 1,5 yaşlarında iki miniğin yorgun ve fakat pek bir mutlu annesiyim. Bir an, ama tek bir minicik bir an bile neden yaptım yahu bunları ben demek aklımın köşesinden geçmiyor inan. İlk defa girilen kalabalık bir ortamda daha bu minicik halleriyle bana ya da babalarına değil de birbirlerine sokuldukları an var ya, vallaha o an için bile yapılırmış ikinci.

    Ha şu aman da ilkindeki hataları yapmayayım vs var ya, çıkar aklında. Bi kere ilkindekileri aklına bile getirmeyecek bambaşka hatalara açık bambaşka bir durum bi kere.

    Bencillik filan demişsin ya, bu kadar özveri gerektirir bir bencillik olmaz derim arkadaşım. Bencillik yapmamak olabilir rahatlık açısından. Ama ne yalan söyleyeyim günümüz koşullarında anlarım bunu da. Çocuk bakmak zor, ben de ekstra şanslıyım biliyorum. Ahkam kesmem bu konuda o nedenle.

    Yani bir kez daha demiş olayım; atla atla denize, insan girince alışıyor:)

    YanıtlaSil
  14. 1. de uykusuz kaldım, yoruldum, deli gibi çalıştım. 2. de de muhtemelen aynı zorlu günler beni bekleyecek. zaten rahatına düşkün bir insan hiç ol-a-madım. tek isteğim sağlıkla 2. bir evlat sahibi olmak. henüz hamile değilim bu arada:)

    YanıtlaSil
  15. Kardeş şart değil bence. Benim iki kızım var. 2. çocuğu yapma sebebimize gelince, kesin yapmayacağız kararını veremediğimiz için, yaşımız geçmeden yapalım bari dedik :) 2. çocuğa sahip olmanın 1. den çok da farkı yok aslında. Yine çok güzel, yine çok sevilebiliyor, amaaaa.... 2 çocuk sahibi olmak çok yorucu ve yıpratıcı, hafife alınacak, aman o da büyür gider denecek bir durum değil, gayet tek çocukta kalınabilir bence. Sadece 2. çocuktan sonra hissettiğimiz birşey var. Sanki daha bir aile olduk, tamamlandık, sarmalandık. Daha fazla çocuklarla yapmaya çalışıyoruz herşeyi. İlkinde birbirimize, pasladığımız, kaçamak yapmak için birbirimizi kolladığımız çok olurken, çokça mecburiyetten ama aynı zamanda da gönülden bir arada kalmaya gayret ediyoruz artık. Bir de zannediyorum artık birbirimize daha da muhtacız, kimsenin gönlü kolay kolay diğerini 2 çocukla yalnız bırakmaya elvermiyor :)
    Özlem.

    YanıtlaSil
  16. hülyacım sana özel yazı yazdım bloga :)

    http://defnenil.blogspot.com/2013/02/kardessart-m-acaba-ya-cevaben.html

    YanıtlaSil
  17. 2. çocuk doğurmak herkesin kendi bileceği bir şeydir.Ben doğurmayacağım.Tüm imkanlarımı oğluma vererek,ailecek gezip tozarak,O'na en iyi eğitimleri aldırarak yaşamak istiyorum.Bu benim kararım,ikinciyi isteyene de saygı duyarım.Ama birine birşey olursa öbürü bana bakar,birbirini oyalarlar şeklindeki üstün fikirler bencillikten başka birşey değildir.Maddi,manevi,duygusal imkanların uygunsa ve çocuklarının hepsine eşit şartlar sağlayacaksan doğurursun,öyle olması gerekir diye değil..sevgiler...

    YanıtlaSil
  18. 2 . Çocuğa ona ait bir dünya kurabileceksek vakti gelmiş demektir bence, şuan oğlumun odasına atacağımız bir beşik ile büyümesi bana hiç adil gelmiyor, odasının her köşesinde Etka için yaptığım isminin yazdığı kapı süsü duvar panosu oyuncaklar vs varken Abi'sinin dünyasında iliştirilmiş bir bebek olsun istemiyorum. İkinci bebeği tabi ki istiyorum ama az vakti var:) hayırlı zamanda hayırlı evlatlarımız olsun inşallah

    YanıtlaSil
  19. Demişsin ya 1.'de duyulan suçluluğu yenmek için yapılıyor 2. çocuk diye... Bi de, dediğinin tersi bir durum var. 2. çocuğu yapmadığı için suçluluk duymak...

    YanıtlaSil
  20. Herkesin kendi fikri var. Ben ikinci cocugu, birinci cocugum icin yapmadim. Anneanne babaanne, es dost, ikinciyi yap aman aman dedigi icin de yapmadim. Cocugumu, hamileligimi, anneligi gercekten cok sevdigim icin bir tane daha istedim. Kendim icin istedim. o sevgiyi, mutlulugu daha fazla yasamak icin istedm. Ayni isebeplerle 2. den sonra 3. yu de istedim ama 3. bebek yapimina katkida bulunmasi gereken kisi ayni fikirde degildi. Cani sagolsun. 3. den sonra 4. yu isteme ihtimalim bile olabilirdi. Bizim cocuklar da arada kardes istiyorlar mesela. Ben anneligin "yorgulugu, dertleri, zorluklarini" hafizamda tutmayip, "sevincleri, heyecanlari, gururu, mutluluklarini" hatirladigim icin, daha cok cocuk istiyorum.

    YanıtlaSil

  21. UE yi doğurur doğurmaz 2. yi çok ara vermeden dünyaya getirmek istiyordum.
    İş doğurmakla bitmeyip başladığında, işin zorluklarını gördüğümde anne babalarımızın büyük desteği, kız kardeşlerimizin anne babaların nadir fire verdikleri anda biz de buradayız demeleri, arkadaşlarımızın çocuklarımızı yeğen bellemeleri beni kararımdan döndürmedi.
    2.5- 3 yaş dileğim biraz fire vererek 28 ay ara ile iki evlat sahibi oldum.

    UE zor bir bebek değildi, ama belki de biz onun rutinlerine göre yaşadığımız için zor değildi. Çocuk öncesi yaşantımızdan eser kalmamıştı. Bunu zorunlulukla değil istekle gerçekleştirdik. Akşam 8 de yatar gece 2’ye kadar uyurdu.
    Ben de onu babasına teslim eder kızlarla gezerdim. Ama akşam 8’de uyumasını sağlayan bizim uyku düzeni çalışmalarımızdı. Hiçbir şey kendi kendine olmuyordu. Ama oldurmaya çalıştığımız herşey olacak diye bir garanti de asla yoktu.
    NE doğduğunda UE den de kolay bir bebek çıktı (ilk 10 gün hariç). O akşam 7’de yatıyor sabah 4’e kadar uyumuyordu. Ama kardeş kıskançlığı UE de doruk noktasındaydı. Ve iki küçük çocuğa yetmek gerçekten çok zordu.
    O nedenle ya annemler bizdeydi, ya ben UE yi babanneye gönderiyordum, ya ben çocuklarla annemlerin yazlığındaydım ya da sonrasında bakıcı teyzeden destek alıyorduk.
    Bunca desteğe rağmen çok çok zorlu zamanlardı. Cahil cesaretiymiş bizimkisi.

    2. çocuk istememin baş sebeplerinden biri bizim kendi ekseninde dönen çekirdek hayatımızda kardeşlerin birbirine arkadaşlık etmeleriydi.
    Artık günden güne işler kolaylaşmaya başladı. Birlikte oynadıkları zamanlar artar oldu. Birbirlerine verdikleri değeri görmek, sevgileri gözlerimi yaşartıyor.
    Gene dünyaya gelsem gene peşpeşe çocuklar dünyaya getirirdim. Sadece 30 yaşında anne olmayı 25 ime çekmek isterdim.

    Bence de kardessart. Ama benim çocuğuma, bana şart. Başkasının koşullarını bilemem.
    Ben kardeşi olan bir çocuk gördüğümde çok mutlu oluyorum. Her çocuğa bir kardeş dilerim ama dillendirmem (takıldığım ve üzdüğüm insanlar oldu, maksadımı aştım).
    Kendime de 2 gebelik ama 3 çocuk diledim, olmadı.
    Bir çocuk için en iyisini, en güzelini, annesi babası diler ve gerçekleştirmek için uğraşır.

    Kardeş kadar şart başka şeyler de var çocuk büyütürken. Ben kardeş vermişimdir, diğerlerini verememişimdir. Bilinmez.
    Çocuk büyütme işlerine muhasebe ile bakmaktan da çok hoşlanmıyorum. Milyarlarca anne, milyarlarca çocuk var. Ama anne çocuk ilişkisine 1-2 reçete.
    Bu işlerin doğrusu da yok sanırım.

    En acaip gücümüz kahramanlıktır yaşamak, öleceğimizi bilip öleceğimizi ancak! (N. Hikmet). Bu acaip güç benim de varlık sebebim. Selam olsun o güce.

    “2.çocuk, ilkinde duyulan vicdan azaplarını ve suçluluğu azaltmak; beceriksizliğin üstüne sünger çekmek için yapılıyor” tezin kadar fazla zorlama bir ifade #kardessartta.

    YanıtlaSil
  22. Bizim henüz bir çocuğumuz yok.Sıkıntılı hamilelikler geçirdim ama yinede bize ait bir canlı dünyaya getirme duygusundan vaz geçmedik.İnşallah sağlıklı ve hayırlı bir evladımız olur.Şunu açıkça söyleyebilirim ki anne ve babalar kendi evlat sevgilerini tatmin edebilmek için kısacası kendi bencilliklerinden Bir gün ölüm olduğunu bile bile bütün zorluklara rağmen bebek sahibi olma isteklerini bastıramıyorlar.Bu da bütün canlıların yaradılışında var.2 kardeşim var.Benden büyükler.ve iyi ki varlar.Evet kötü örnekler var.Bunlara takılırsak hiç çocuk yapmamalıyız.Ama kardeş duygusunun tadılması gerektiğini düşünüyorum.Bu sefer bencillikten değil çocuğumuzun da 'kardeşim'diyebilmesi için.

    YanıtlaSil
  23. ben eminim ki siz de anneligi çok seven insanlardan birisiniz Hülya Hanim. Kafanızda sadece bi iki korkunuz ve acabalariniz var ama annelik de bu değil mi zaten?!? Annelik, en büyük zorluklar yaşanmış olsa bile saniyelik mutluluklari özlenen tek guzellik değil mi? Yapin ikinciyi gitsin, herseyin ucunda nasilsa ölüm varsa, su üç günlük dünyada mutluluklari niye geciktirelim ki :))

    YanıtlaSil
  24. İlki çıraklık eseri oluyor ikincisi ustalık olmasını istiyorsun.Tek oğlum var ve öyle kalmasını istiyorum.tekrar baştan yaşamaya gücüm yok

    YanıtlaSil
  25. Ben ikinciyi planlayarak yapmadım.. Ama hiç bir zaman da kızım kardeşsiz büyüsün istemedim. Şimdi büyük kızım 4 yaşında, küçüğü 4 aylık. Cidden zor, az da değil çok zor.İlk çocukta yapılan hataları tekrarlamamak,vicdan azaplarını azaltmak gibi bir sebeple çocuk yapan varsa ki böyle bir sebep olabilir mi bilemiyorum, çok garip bir düşünce bu, bence ikinci de bu risk çok daha fazla. Sorumluluğunuz fazla, zamanınız daha az, ilginiz bölünüyor sonuçta. Ama ben kardeşlerimin varlığından acayip büyük bir mutluluk duyuyorum, olmamalarında ne kadar ne kadar eksik olabileceğimi hayal edemiyorum bile.. Kızımı bu duygudan mahrum bırakmak istemedim, en büyük sebebi bu sanırım, kalabalığın güzelliğini, mutlulukları artırdığını, acıları azalttığını, hayatın böyle güzel olduğunu bile bile onu yalnız büyütmek bencillik olurdu bana göre.. Annelik duygusu tabi ki çok güzel ama bencil insan ikinciyi hayatta yapamaz bence

    YanıtlaSil
  26. Benim bir abim var. Çalışan bir anne babaya sahip olunca biz birbrimize öyle destek olarak büyüdük ki. Aramızda 5 yaş var, ben çocukken o da çocuktu aslında. Ama hep koruyan kollayan oldu bana.

    Lise aşkımla evlendim. Eşimle beraber büyüdük. İlk oğlumu 30 yaşındayken doğurdum. Çok istenen bir bebekti. Ama duvara toslamış gibi oldum. GAzlı, kolik, sabaha kadar emen bir bebekti. Hiç uyumadan işe gittiğim günleri hatırlıyorum. İstanbul'da ailelerden uzakta büyüttük oğlumuzu. Senelerce sinemaya ya da başbaşa yemeğe gidebilmek için aile büyüklerinden birinin ziyaretimize gelmelerini beklerdik. O yüzden uzun bir süre kardeş fikri çok uzak geldi bize. Ama sonra ne olduysa tekrar bebek sevmek istedik. Doğru zaman mı acaba diye düşünmedik bile. İlk önce 12.haftada bir düşük yaşadım sonrasında da küçük oğlum doğdu. Abisi ile arasında tam 7 yaş var. Bizim için tekrar başa dönüş çok zor gelse de iyi ki doğurmuşum. Küçük oğlum hepimize çok iyi geldi.Ama hani birincide yapılan hataları tekrar etmeme kaygısı var ya. Bence yok öyle birşey. Gene biraz daha uyusun, biraz daha yesin diye yapmam dediğin şeyleri yapıyorsun.

    Gene çok az uyuyorum hatta bazı geceler hiç uyumuyorum. Herhangi birşeyle uğraşırken sürekli yanıma gelen ve ya abisini yada kardeşini şikayet eden 2 oğlanın arasını bulmaya çalışıyorum ama gece olup da yanyana yattıklarında, abi kardeşine kitap okurken "iyi ki kardeş yapmışım" diyorum. Hatta daha da ileri gidip bir kardeş daha yapmalıyım diye bile düşünüyorum:)

    Abim şu an yurtdışında yaşıyor. Annem ben 16 abim 21 yaşında iken vefat etti. Babam bizim yoğun ısrarlarımız sonucu uzun seneler sonra tekrar evlendi. Eşinin de 2. evliliği ve 1 kızı vardı. Kardeşim kendi öz babasını hiç görmemiş. Babamlar evlendiğinde ilkokul 1.sınıfta idi. Yani benim seneler sonra hep istediğim gibi bir kızkardeşim daha oldu.Onun da bir anda hem abisi hem de ablası:)Biz 17 senedir aynı karından olmasak bile 3 kardeşiz..

    40 yaşındayım ve biliyorum ki hayatta kardeş önemli. Aynı karından olmasa bile:)
    Sevgiler
    Asli (asliveogullari)

    YanıtlaSil
  27. Yazdıklarına 3 sene önce hadi len çok biliyon der geçerdim ama şimdi öyle değil. Yazdığın her satıra katılıyorum. Nedense insanlar bloglara sadece toz pembe şeyler yazmaya ölüp bitiyor. Birde çocuk ve annelikle ilgili garip tabular var asla bu konular hakkında olumsuz düşünceye sahip olamazsın! Laf söyleyemezsin. Hemen bir tü! kaka konumuna sokulma durumları var :)
    İkinciyi de yapsan hatta doyamayıp yedinciyi de yapsan ne değişecek? Çocuk yaptım evet pişman değilim. Aklımdan arada yapmasaydım nasıl olurdu? Hayatımda ne değişirdi? gibi sorular geçmiyor değil. Çocuğumu sevmediğim için değil sadece bir iç muhasebe. İnsanlar anneliği sorguladığında neden derin bir vicdan azabı çeksin? Bunu çevre ve toplum böyle mıh gibi çakmış beynimize.
    Kardeşsiz kalmasın deniyor eyvallah. Bizde 3 kardeşiz. Onlarsız bir hayatı düşünemiyorum. Lakin bende hayata bir kez geliyorum. Kadın olduğum için omzuma yüklenen bu yük neden?
    Önce ne zaman evleneceksin baskısı! Sonra çocuk ne zaman? baskısı! Onuda yaparsın biraz zaman geçince ikinciyi yap artık baskısı!

    Sorunlu bir çocuğum yok. Çok şeker ve her konuda şükrediyorum ama 35 yaşına gelmiş biri olarak ikinci çocuğu yapmak istemiyorum.
    Nokta :)

    YanıtlaSil
  28. Yazınızı severek okudum.Benim düşüncelerime de tercüman olmuşsunuz.4,5 yaşında ki kızım da birsüredir kardeş istiyorum diye tutturdu.Ama ikinci çocuğa bakabilmek sabır ve maddi manevi güç isteyen bir iş.Bende de o güç yok.Allah tek çocuklarımıza güzel ömürler versin.Bu dünya için benden bu kadar.

    YanıtlaSil
  29. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  30. Henuz 2, 5 aydir anneyim ama kendimi bildim bileli kardeslerim vardi. Yani bu meseleye anne olarak degil oncelikle kardes olarak bakıyorum. Onlar olmasaydi çocukluğumun pek cok guzel ani da olmayacakti. Yalniz cocuklukta da degil kardeslik yetiskin oldugunda da dayanisma ve paylasma demek benim icin. Tabi ki bunu kardeslerle sinirli tutmuyorum, yakin arkadaslarinla da pek cok kez yasadigin kardeslik oluyor bence. Yani sen bunu bir cocuga kucucukken kardesle verebilirsin ya da beklersin buyudugunde kendine kardes kadar yakin arkadaslar secebilir:) ama iste yakinlik referansini yine kardesten aliyoruz baksana "kardes kadar".

    Annelerimiz nasil buyutmus 3-4 cocuk şaşkınlıkla ve hayranlıkla bakiyorum ve hatta surekli soruyorum anneme:) şu bir gercek 30'larinda doguran ve iş/kariyer endisesi olan bizim jenerasyon icin ikinci fazlasiyla zor. Bu yuzden de ikinciyi yapmak bencillik degil hatta fedakarlik gibi bile geliyor:) Sonucta zorlanan anne olacak? Ama tam da birinciyi yapma nedenleriyle ayni nedenlerden ikinci yapilabilir;)

    YanıtlaSil
  31. Bir de şu var: birincisini yaptık pek güzel oldu, ikincisi de böyle olur mu acep :P Şaka bir yana, insan tabii ki ilkinde yaptığı hatalardan ders alıp ikincide düzeltmeye çalışıyor. Ama esas vurgu kesinlikle bu olmuyor. Daha bir tadına varıyorsun anneliğin. Ve ikincisinde birincisi kadar sıkı olmuyorsun, daha gevşek gidiyor her şey. Yani o hata diye baktığın şeyler gözüne hata olarak görünmüyor. Ben birincide uyku eğitimi falan vermemiştim, kolayıma geldi, birlikte uyudum. İkincide uyku eğitimi vermedim mi, verdim, yatağa koyduktan saniyeler sonra kendi kendine uykuya dalıyor. Ama ben yine birlikte uyumaya devam ediyorum. Çünkü uyandığında ikisini birer yanımda görmek, üşüdüğünde birbirine sokulup sarılarak uyumak, birlikte uyanıp yatakta eyleşmek kadar güzel bir şey olmadığını düşünüyorum. Ve büyüdüklerinde kendi yataklarında yatmak istediklerinde bugünleri ne kadar çok özleyeceğimi biliyorum. O yüzden bu güzel zamanların çıkartabildiğim kadar tadını çıkartıyorum. Sarıçizmeli de yazmış, ikisinin birbirine değer verdiğini görmek, birbirlerine hayran hayran bakarken izlemek de ayrı bir keyifli. Zor zamanlar da var ama keyifli zamanlar çifte hatta sekize katlandığı için her şeye bedel. Yani bence de #kardessart :)

    YanıtlaSil
  32. Ben ikinciyi vicdan azabını azaltmak için yaptım. Ama kendimin değil. 20 sene sonra senin için saçımı süpürge ettim dediğimde kızımın yaşayacağı vicdan azabını azaltmak için.
    Bir de böyle bak meseleye.
    Çok da abartmaya gerek yok bence.
    Herkes aynı hayatta, kendini birşey sanma:)))

    YanıtlaSil
  33. Bahsi geçen hashtag'i şahsen kullanmadım, dolayısıyla sosyal medya annelerinin ikinci çocuk konusundaki baskı yaptığına dair kapanış cümlesine teessüf ederim.

    Ve fakat, bence kardeş şart :) Yani, benim için şarttı. Ben çocuk yapacağımı bildiğim günden beri birden fazla çocuk yapacağımı bildim. İki kardeş büyüdük, kardeşim dünyadaki en önemli birkaç insandan biri benim için.

    Kardeşlerin birbirlerine verdiği sevgi, dayanışma, sorumluluk hissi gibi duyguların başka kimse tarafından verilemeyeceğine inanıyorum. Kardeşsiz büyüyen bir insanın zaman zaman söylendiği gibi paylaşmayı bilmeyen insanlar olduğunu düşünmüyorum. Ancak hayatta önemli bir dert ortağı, bir dayanışma kapısından mahrum kalıyorlar, bence. Ha, kardeş yaparsın, anlaşamazlar, o biraz da anne-babanın tutumuna, nasıl yetiştirdiklerine bağlı.

    YanıtlaSil
  34. Yprumlara şöyle bir göz attım da iki çocuklu anneler genelde yazdıklarına katılmıyor, ama tek çocuklular katılıyor. Ben de şöyle bir yorum yapayım o zaman ...
    Yok yaaww Hülya. 2.çocuk süper birşey. hem çok zor ama çok da güzel. kimisi kardeşi olsun diye kimisi kendisi için kimisi diğer cinsiyette çocuk sahibi olmak için, kimisi kalabalık aile olmak için,kimisi çocukları çok sevdiği için, kimisi birinciyi sevmeye doyamadığı için yapıyor. Kimisi de kazara ;) ama sebep her ne olursa olsun pişman olan kimse olduğunu sanmıyorum. Herşey baştan başlıyor. çok zor ama bir o kadar da verdiği haz apayrı. Tuna'ya olan sevginin çarpı 2 olduğunu düşün..

    YanıtlaSil
  35. Meseleye çok farklı bir açıdan değinmek istiyorum. Bir de ikinci çocuğu isteyip te yapamayanlar var. Böyle bir durumla karşılaşacağımı hiç aklıma getirmemiştim. Ama beş yıldır çeşitli tedavilere rağmen olmadı. İlk çocuğum kendiliğinden, tamamen normal doğumla oldu. Biz hemen ikinci kardeşi istedik. Güya bilinçli anne-babalar olduğumuz için de hemen doktorumuzla irtibata geçtik. Önce eşimin sperm değerleri çok iyi değildi. Aşılama yapalım dedi doktorumuz. İki kere yapıldı negatif. Üzerinde durmadık. Derken çok üzücü bir olay yaşadık ailemizde. Arada tüp bebek denedik, hepimize moral olsun diye olmadı. Tekrar denedik. Gene negatif. Bu arada eşimin değerleri düzelmişken ben menapozun eşiğine gelmiş olduğumu öğrendim. 37 yaşındayım. Demem o ki, eğer aklınızda varsa nasıl olsa olacak diye düşünmeyin. En azından "amh" değerinizi ölçtürüp, potansiyel hamile kalma durumunuzu öğrenin ki bizim yaşadıklarımızı yaşamayın. Sevgiler.

    YanıtlaSil
  36. Merhaba. harika bir yazi olmus; ellerinize saglik!
    Benim kardesim yok..Hatta dayim amcam teyzem vs de olmadigindan oyle yegenim kuzenim falan da yok. Esim de ayni durumda!Hayatimiz boyunca ikimiz de kardesimiz olsaydi daha guzel daha harika bir yasamimiz olurdu dememis insanlariz, kisacasi biz boyle iyiyiz:)
    4 yasina yaklasan bir kizimiz var onceleri aman da ne kadar guzel seymis bu annelik evet ya ikincisi de olsun ne guzel olur derken simdi hayatin maddi manevi gercekleri yuzume vurdugundan tamamiyle vazgectim ikinci sevdasindan. Ustelik benim ilkinde yaptigim hatalari ikincide temize cekme gibi bir amacim da olmayacakti cunku kendimi sucladigim hata yaptigimi dusundugum hicbir sey olmadi. Ukalalik gibi algilanmasin cocugum cok rahat bir cocuktu; uyku,yemek, gaz sorunu bunlardan dolayi ya ikincisi tam tersi cikar da uykusuz geceler gazli saatler neymis gercekten ogrenirim diye de korkuyordum da ustelik! Bizim ikinci cocugumuz olursa ilkine taniyabilecegimiz imkanlar cok cok azalacak; bir tane daha dogurayim o guzel hisleri tekrar yasayayim bana sevgiyle bakan bir cift goz daha olsun bencilligiyle kizimi bazi seylerden mahrum birakmak istemiyorum iste bu yuzden de #kardessart diyemiyorum !

    YanıtlaSil
  37. Oğlum 9 aylık. Kendimi bildim bileli anne olmak istedim. Arkadaşlarım kariyer planları yaparken ben ne zaman anne olacağım, olabilecek miyim acaba diye düşünürdüm, çok şükür oldum.
    İkinci çocuğu yapmamayı hiç düşünmedim. Ama ilk çocuğumu düşünmüyorum bunu söylerken. Çünkü benim kardeşimle iyi bir ilişki kurmam uzun sürdü. Aramızda 6 yaş var ve o erkek. Bu nedenle uzun süre ortak nokta bulamadık. Ben de pek iyi bir abla olamadım küçükken, itiraf edeyim :) Yani çocukken iyi anlaşmalarını pek beklemiyorum eğer ikinci çocuğum olursa :) Ama iyi anlaşırlarsa hayatta bundan büyük destek yok tabi ki. Kardeşim şimdi en büyük desteklerimden biri.
    Bence kardeş çocuğu hayata hazırlıyor. Belki acı bir gerçek ama kardeş doğduğunda çocuğun dünyası değişiyor. Alışmakta zorlanıyor, sorguluyor vs. Ama sonuçta alışıyor. Hayatta çokça yaşayacağı bir duygu bu. İlk sınavını vermiş oluyor çocuk. Zamanla paylaşmayı öğreniyor, zorlanarak da olsa. Dertleşeceği, belki anne babasına söyleyemeyeceği şeyleri söyleyebileceği biri oluyor hayatında. Kavga ediyor, barışıyor, sinir oluyor, çok seviyor vs. Maddi olarak da paylaşmayı öğreniyor. Bence kardeş demek hayat demek. O yüzden kardeşi olursa hayata daha iyi hazırlanır diye düşünüyorum kendimce ve acaba kardeşim olsaydı nasıl olurdu diye düşünmesin istiyorum bir de.
    Hamileliği, doğumu tekrar yaşamak istiyorum, bir diğer sebep de bu. Ne uykusuzluk, ne yorgunluk, tek korkum lohusalık!

    YanıtlaSil
  38. Merhabalar, yazıyı okurken ilk kez karşılaştığım fikirleri süzgecimden geçirip bir yorum da ben bırakmak istedim :)

    Benim de iki çocuğum var, kızım 27 aylık, oğlum 6 aylık. Kızıma çok isteyerek planlayarak hamile kaldım ama oğlum planlanan vakitten biraz önce geldi. Düşünüyorum da ilkinde yaşadıklarımı bir telafisi olacağını hiç mi hiç düşünmedim. Bu hiç aklıma bile gelmemişti burada böyle bir fikrin var olabileceğini okuyana kadar :) Çünkü hem sürpriz olmuştu hem de kızımda geriye dönüp baktığımda bir pişmanlığımın olmadığını, aksine beklentimin çok üzerinde bir ilişki yaşadığımızı düşündüm hep. Zaten ikinciyi hemen düşünmemizin sebebi de bu oldu sanırım.

    İlk çocuğunda çok zahmet çeken, işine hemen başlamak zorunda kalan, bir türlü o düzeni tutturamayanlardan da ikinci için çok erken olduğu düşüncesini çok sık duymam bu durumun "ilk çocuğun" yaşattıklarıyla ilgili olduğu sonucuna varmama sebep oluyor.

    Gerçekten de eğer kızım huysuz, yemeyen, uyumayan, sürekli ağlayan bir çocuk olsaydı halim ne olurdu bilemiyorum ama ikinci de o kıvamda gelince üçüncü neden olmasın deyiveriyorsunuz :)

    Elbette "kardeş kıskançlığını" doğal olarak kızım da yaşadı ve hatta şimdilerde oğluma da nüksetti, ve çok zor durumda hissettiğim anlar da oldu. Hele de hastalandığım zamanlarda ne gerek vardı yau çoluğa çocuğa dediğim de oldu ama şöyle geriye çekilip baktığımda evin içinde iki can daha olması acayip mutluluk verici bir şey. Hele ki vaktinizin çoğunu onlarla geçiriyorsanız müthiş eğleniyorsunuz. Ev işlerini, arkadaş gezmelerini, misafir ağırlamalarını askıya alıp bundan mutluluk da duyuyorsanız tabi.

    Bu benim için başlıca bir post konusuymuş da kısacası bence iki, üç, çok çocuğun kişiye hissettirdikleri çocukların alışkanlıklarına, annenin beklentilerine, yani "duruma" göre değişir diye düşünüyorum.

    Kardeş şart diye düşünmemin sebebi de "beni eğlendirsinler" ya da "soyum devam etsin" değil de onlara bu dünyada bırakabileceğim en büyük servetin bir kardeş daha olduğunu düşünmemdir. Kardeşiniz varsa bir düşünsenize, çoğu zaman anne-babanızdan daha yakın, düşmek üzere olduğunuzda hep yanınızda olan sizden, sizin gibi insancık(lar)... Size asla sırtını çevirmeyecek arkadaş(lar)... Tabi ailede kardeşlik kavramını yaşayabildilerse.

    Kimin kimden önce ölüp gideceği bilinmez ama yaşlanabilirsek ve bir gün gözümüzden bile sakındığımız yavrularımızı öylece bırakıp gittiğimizde bana sarılır gibi tutunacak bir dalları olsun diye işte...

    Sevgiler,
    Eda (BirAnneninRenkleri)

    YanıtlaSil
  39. Merhabalar, yazıyı okurken ilk kez karşılaştığım fikirleri süzgecimden geçirip bir yorum da ben bırakmak istedim :)

    Benim de iki çocuğum var, kızım 27 aylık, oğlum 6 aylık. Kızıma çok isteyerek planlayarak hamile kaldım ama oğlum planlanan vakitten biraz önce geldi. Düşünüyorum da ilkinde yaşadıklarımı bir telafisi olacağını hiç mi hiç düşünmedim. Bu hiç aklıma bile gelmemişti burada böyle bir fikrin var olabileceğini okuyana kadar :) Çünkü hem sürpriz olmuştu hem de kızımda geriye dönüp baktığımda bir pişmanlığımın olmadığını, aksine beklentimin çok üzerinde bir ilişki yaşadığımızı düşündüm hep. Zaten ikinciyi hemen düşünmemizin sebebi de bu oldu sanırım.

    İlk çocuğunda çok zahmet çeken, işine hemen başlamak zorunda kalan, bir türlü o düzeni tutturamayanlardan da ikinci için çok erken olduğu düşüncesini çok sık duymam bu durumun "ilk çocuğun" yaşattıklarıyla ilgili olduğu sonucuna varmama sebep oluyor.

    Gerçekten de eğer kızım huysuz, yemeyen, uyumayan, sürekli ağlayan bir çocuk olsaydı halim ne olurdu bilemiyorum ama ikinci de o kıvamda gelince üçüncü neden olmasın deyiveriyorsunuz :)

    Elbette "kardeş kıskançlığını" doğal olarak kızım da yaşadı ve hatta şimdilerde oğluma da nüksetti, ve çok zor durumda hissettiğim anlar da oldu. Hele de hastalandığım zamanlarda ne gerek vardı yau çoluğa çocuğa dediğim de oldu ama şöyle geriye çekilip baktığımda evin içinde iki can daha olması acayip mutluluk verici bir şey. Hele ki vaktinizin çoğunu onlarla geçiriyorsanız müthiş eğleniyorsunuz. Ev işlerini, arkadaş gezmelerini, misafir ağırlamalarını askıya alıp bundan mutluluk da duyuyorsanız tabi.

    Bu benim için başlıca bir post konusuymuş da kısacası bence iki, üç, çok çocuğun kişiye hissettirdikleri çocukların alışkanlıklarına, annenin beklentilerine, yani "duruma" göre değişir diye düşünüyorum.

    Kardeş şart diye düşünmemin sebebi de "beni eğlendirsinler" ya da "soyum devam etsin" değil de onlara bu dünyada bırakabileceğim en büyük servetin bir kardeş daha olduğunu düşünmemdir. Kızımı, bebek kokusunu duymak, onu sevmek ve anneliği hissetmek için, kendim için dünyaya getirdim. İçimizdeki bu arzu olmasaydı insanlığın soyu tükenirdi herhalde :) Ama ikinciyi düşünürken de kızımın hayatı boyunca tereddütsüz güvenebileceği bir can yoldaşı olsun, bir de yeni bebek kokusu da fena olmaz hani diye niyetlendim.

    Kardeşiniz varsa bir düşünsenize, çoğu zaman anne-babanızdan daha yakın, düşmek üzere olduğunuzda hep yanınızda olan sizden, sizin gibi insancık(lar)... Size asla sırtını çevirmeyecek arkadaş(lar)... Tabi ailede kardeşlik kavramını yaşayabildilerse.

    Kimin kimden önce ölüp gideceği bilinmez ama yaşlanabilirsek ve bir gün gözümüzden bile sakındığımız yavrularımızı öylece bırakıp gittiğimizde bana sarılır gibi tutunacak bir dalları olsun diye işte...

    YanıtlaSil