Hülya'nın Tunası

Adı Batasıca Adeno Virüs

2012-01-25T10:19:00.001+02:00

Naber, nasılsınız?
Biz tarumarız.
Son postu girdikten sonra annem geldi Antalya'dan. Hem Tuna'yı görmek hem de hastalandığım için bana destek olmaktı maksat. Derken ben iyileştim. Annem de İstanbul'a abimlere gitmeye karar vermişti ki H tv'de Sibel Arna'yla çalışan arkadaşım Nilgün aradı ve "slingini kap gel canlı yayına çıkıyorsun" dedi. Biz de annem-Tuna-ben şeklinde ilk uçakta inci gibi dizilip yedi tepeli kente doğru yollandık. Zaten birkaç firmayla da görüşme yapmam gerekiyordu. İyi oldu zamanlama.

uçakta uyuyakalıp inişi kaçırdığı için "bi daaa bincem" diye tutturmadan hemen öncesi

Tam da uçuştan 24 saat önce Tuna'da ateş ve burun akıntısı başladı. Hemen doktora götürdüm, tahlil, muayene yaptırdık. İnfluenza ve beta salgınından şüphelenildiğinden mukoza ve boğaz kültürü verdik, uçağa bindik. Tahlil sonuçlarına göre ne domuz gribi vardı ne de beta. Arada yükselen ateş ve hafif geniz akıntısı dışında ağır değildi durumu. Ateş çıktıkça calpol-ibufen dönüşümlü, odada surekli soguk buhar, bal-zencefil kürü şeklinde 1 haftada iyileşti Tuna. Neyse canlı yayın işini bitirip evli evine köylü köyüne dönmeye meyletmiştik ki hane halkını ve anneanneyi de hasta ettik. Benim de yeni geçen hastalığım nüksetti. Yayın videosunu yukleyince göreceksiniz ki canlı yayın konk konk öksürük seslerimle inledi.

Bu arada Tuna ilk kez kar gördü. Lapa lapa yağmasına ayrı hayran kaldı, sabah her yerin bembeyaz olmasına ayrı. Dışarı çıktığımızda el değmemiş kar topaklarını çizmeleriyle pata küte ezmesi, çizmenin altında gıcırdayarak sıkışan karlara kıkırdaması unutulmazdı. Bir de abimlerin kedisiyle scrable oynaması(!) unutulmaz sahneler arasında yerini aldı.

İzmir'e döner dönmez okula başladı Tuna.
3.günün sabahı hafif ateşli uyandı. Kahvaltıdan sonra yarım ölçü calpol verip okula yolladım. Döndüğünde yemek yedirip uyuttum.Ateşler içinde uyandı ve sonraki 5 gün boyunca ateşi 38,5-39,8 arasında gitti geldi. Murphy yasası gereği haftasonu hastalanmaktan mütevellit elimiz kolumuz bağlandı, ateş düşürücü vermekten başka birşey yapamadan oturduk. Tam bir kabustu. Çok uykum geldi diye inleyen çocuk uyuyor, 15 dk sonra ağlayarak ve inleyerek uyanıyor. Gece boyu da 15 dk uyku 1 saat yatakta dönüp durma, sürekli karın ağrısı gibi semptomlarla boğuştu durdu. 10 dakkada bir de kalkıp "burnumu çeekk" diye höykürmesi de cabası. Otri bebe aspiratör ağzımda emzik gibi oldu. Gece karanlığından o minicik burun deliklerine okyanus suyu sıkıp aspire etmek nasıl bir cambazlık gerektiriyor bir bilseniz.

Yine doktora gittik. İki muayene arası 15 günü aşmadığından sigorta provizyon vermedi. Kontrole gider gibi muayene olduk ama bundan dolayı asla mutlu değildik.
Yine aynı tahliller yapıldı. Beta sabıkamız oldugundan ve ateşi 40a dayandığından peşin peşin antibıdı başlattı. Boğaza bakınca da "betaya benziyor" dedi. Ama temel olarak doktor 3 şeyden şüphelendi. "Umarım beta ya da domuz gribidir de ilacını veririrz geçer" diye de ekledi.:

1- İnflueanza (Domuz gribi): Burundan mukoza alıp analiz yapılıyor. 15 dk'da çıkıyor sonuçlar. Negatif çıktı.
2- Beta: Bir tür bakteri. Boğazda beyaz beyaz lekeler ve ateş temel semptomları. İyi tedavi edilemezse ilerleyen yaşlarda eklem romatizmasına kadar varan kalıcı hasarlar bırakabiliyor. Boğaz kültürüyle anlaşılıyor. Kültür sonucu 24 saat sonra çıkıyor. Bizde bu da negatif çıktı ama artık antibiyotik başladığımız için 5 gune tamamlamak zorundayız.
3- Adeno virüs: Duyunca "o ne lan nerden çıktı?" dedim hepimiz gibi. Meğer kreş çağı çocuklarında
çok görülürmüş. Detaylı bilgi burda. Tüm semptomları bizde aynen görülüyor.

3 olasılık içinde en naleti adeno. Zira ilacı yok!!! Bakteri olsaydı antibiyotikle geçerdi ama bu bir virüs. Hani "antibiyotiğe rağmen ateş düşmedi" derler ya, işte o sınıftan bir hastalık.

Ateş çıktıkça müdahale edip beklemekten başka yapacak birşey yok. Sıklıkla betayla karıştırıldığından doktor da peşinen antibiyotik verdiğinden ve ben de hıyar gibi panik yapıp ilaca başladıgım için kızdım kendime.
Bu arada dip not, benimki gibi gereksiz yere antibiyotiğe başladıysanız bile yarım bırakmayın. Neden? Çünkü tedavi tam tamamlanmadığından bir sonraki hastalık daha ağır geçiyor. Zira yarım bırakılan tedavi sonucu bakteri daha da güçlenip bir dahaki sefere daha da güçlenip saldırıyor.

Bugün 5.günümüz. Default beden sıcaklığı 39lardan 38lere indi. 39u geçmeden zinhar ilaç vermiyorum. Artık 38lerde seyreden ateşe dua ediyorum. En geç cuma günü gibi iyileşip sütten başka gıdaların da olduğunun ayırdına varmasını umut ediyorum.

Bu arada bir de ekonomik çözüm keşfettim. Pazar günü evdeki aspiratör uçları bitti. Tuna'yı giydir, taksiye atla, nöbetçi eczane bul. O ne? Otri bebe yok. Eve dön kalan son 2 ucu her kullanımdan sonra yıka (süngerleri hafif kanırtınca çıkıyor), peteğin üstüne koy, 5 dakikada kurusun, tekrar tekrar kullan... İnsan çaresiz kalınca neler neler yapabiliyormuş. Bundan kelli bu 10 yedek uçla kışı atlatmazsam bana da Hülya demesinler.

Herkese sağlıklı günler diliyorum

İmza: Bitik ana

Ev Yapımı Nutella

2012-01-08T11:07:00.005+02:00

Nutella sevmeyen var mı?

Ben severim ama tutkunu değilim. Eve sadece 1 kere aldım. Onda da Tuna 3-4 aylıktı ve ben hem uykusuzdum hem de emzirmekten dolayı inanılmaz iştahlıydım. O en ufak kavanozu (350 gr'lıktı sanıyorum) 2 günde iç etmiştim. Eşim çoğu gıda mühensidiyle yarışacak kadar çok okur gıdalar hakkında. Bana o yediğim "şey"in kakaolu bir margarin olduğunu ve içinde eser miktarda fındık yeraldığını söylediğinde acayip hayal kırıklığına uğradım. O da zaten evdeki son Nutella macerası oldu. Cafelerde yediğim waflle ve misafir gittiğimiz evlerdeki kahvaltı sofraları dışında pek Nutella yemedim. (Nutella hk daha fazla bilgi için Ayça'nın şu yazısına bir göz gezdirin derim.)

Derken bu tadı bağımlılık yapan zamazingonun evde de pekala yapılabileceğini öğrendim. Ayça sağolsun bir gün twitter'da ev yapımı Nutella tarifi verdi. Ben de başka sitelerde başka başka tarifler buldum. Malzemeleri en basit ve sağlıklı olanı denemeye karar verdim. Tarifi hem kendimce değiştirdim ve basitleştirdim; hem de daha sağlıklı hale getirdim.

Malzemeler:

2 su brd kavrulmamış fındık

1 çay brd süt

vanilya

2 çorba kaşığı kakao

Fındığı tavada kısık ateşte kavurun. Orijinal tarifte fırınlayın diyor ama tavada kavurmak daha kolay. Arada çevirerek fındıkların yağı dışına çıkana dek kavurun. Islak ıslak ve hafif yanık görünmeli fındıklar. (bkz en üst foto)

Ardından fındıkları sıcak sıcak blendıra atın ve yaklaşık 5 dk boyunca hızını kâh artırıp kâh azaltıp öğütün. Arada makineyi durdurup yukarı sıvananları aşağı itin ki karışım homojen olsun. Bir nokta geliyor bu katı karışım krema kıvamına geliyor. (bkz yukardaki foto) Hafif sıvılaşan bu karışıma pudra şekeri koyup karıştırmaya devam edin. Hazır pudra şekerinin de ne yazık ki sağlıksız gıdalardan olduğunu Devletşah söyledi. En güzeli onu da evde yapmak diyip blendırda 3-4 dk toz şekeri geçirdim ve pürüzsüz bir pudra şekerim oldu. Kremalaşmış fındığımı yarım ölçü pudra şekeri ve 2-3 kaşık balla tatlandırdım. Biraz vanilya ve kakao da ekledim. En son da biraz daha sıvılaştırmak için süt ekledim. Tarifteki süt miktarı bana fazla gedliğinden azar azar ekleyip kıvamını kontrol ettim. Ekmeğe sürülebilir kıvama geldiğini anlayınca süt eklemeyi bıraktım. Sanıyorum onu da yarım ölçü kadar koydum.

Ve sonuç.

Tuna sıcacık ekmeğe sürdüğüm "çakma" Nutella'ya bayıldı. Yukardaki kavanoz dolusu 2 günde bitiyor. Tabi benim de katkılarımla :)

İçinde süt olduğu için çabucak bozulabilir. Az miktarda yapmanızı ve dolapta saklamanızı öneriyorum. Yemeden birkaç dakika önce çıkarırsanız "eppeğee" sürme kıvamına gelecektir.

Girişimcilik Notlarım -1

2012-01-05T18:12:00.003+02:00

Yaklaşık 1 yıldır e-ticaret sektöründeyim. İşimi kurarken en az maliyetli e-ticaret paketini almak istedim zira iş hacmimin ne olacağından emin değildim. Fakat bu “en ucuz” yazılım firmasının zamanla ihtiyaçlarımı karşılayamadığını fark ettim. Neden mi?

Devamını okumak için tıklayın.

Kurabiye Yapmaya Doyamayan İnsan: Ben

2011-12-29T14:29:00.003+02:00

Tuna kurabiye yemeyi seviyor. Ben de yeni tarifler denemeyi seviyorum.

Bu tarifimizin kaynağı becerikli arkadaşım Elif.

Niller'e gittiğimiz bir gün Tuna'nın kek gibi yumuşak şeyleri değil çıtır kurabiyeleri sevdiğini ama margarinsiz bir tarif bulamadığımı söylemiştim. Elif hemen o gece bana tarifi yolladı. Ben de ertesi gün yaptım.

Tabi ki çok değişiklik yaptım tarifte. Daha sağlıklı hale getirdim. Lezzetten de ödün vermedik alimallah :)

Malzemeler

125 gr. tereyağ (daha az koydum)
2 su brd. un (ele yapışmayan hamur olacak. Un az gibi gelirse ekleyebilirsin)
1 su brd. pudra şekeri (yarım su brd şeker ve yarım da pekmez koydum)
1 pk. kabartma tozu
1 yumurta

1 tatlı kaşığı tarçın
1 çay kaşığı zencefil
Dövülmüş kuruyemiş (kuru incirle birlikte blendırdan bolca fındırk geçirdim, nefis oldu)

170 derece sıcak fırına koyun (fırın sıcak olmazsa hamur yayılıyor) hafif pembeleşince çıkarın. İyi bir saklama kabına koyarsanız uzun süre bayatlamıyor. Bu tariften iki borcam tepsisi kurabiye çıkıyor ve biz bir hafta boyunca yiyoruz.

Un denen şey ne yazık ki inanılmaz az besleyici. Ben Tuna için yaptığım tariflerde zenginleştirilmiş beyaz un, tam buğday unu ya da organik tam buğday unu kullanıyorum. Kuruyemiş miktarında elimin ayarı yok. Fotoğraftan da anlaşılacağı üzere neredeyse un kadar çok koyuyorum.

Organik gıda demişken, Alsancak'ta yeni açılan Farm City'nin müdavimi olduk desem yeridir. Özellikle organik tavukları enfes. Telefonla sipariş veriyorsunuz, kapınıza kadar getiriyorlar. Normal sanayi tipi saman gib tavukların 2 katı fiyatı ama inanın çorbası ayrı güzel oluyor, pilavı ayrı.

Artıları ve Eksileriyle Okul Çağı

2011-12-27T10:26:00.004+02:00

Hani çocuk gelişiminin mihenk taşı dönemler vardır ya 0-3, 12-18, 2,5-3 gibi. Hangi yaşta giderse gitsin kreş zamanı da ayrı bir şekilde kategori edilmeli bence. Ailenin ve en önemlisi çocuğun yaşamında inanılmaz şeyler değişiyor, taşlar yerine oturuyormuş.
Okula başlayan çocuğun olumsuz sonuçları mı yoksa avantajları mı fazla diye düşünüyordum ki kendimi bu listeyi yaparken buldum. Önce iyi yönleri:

- Mükemmel uyku saatleri - Hayaldi gerçek oldu: Hayalimdeki uyku saati 21-8 arasıydı. Elbette Tuna'nın öyle bir hayali olmadığından gündüz uyursa gece 22:00 civarı yatağına yatırıyorduk ama uyuması bazen 23'ü buluyordu. Sabah da bazen 7 bazen 8e dek uyuyor, uykusunu tam alamadığından öğlen uykusuna ihtiyaç duyuyordu. Öğlen de bıraksam 3 saat uyuyacaktı. Bu yaş çocuğunu uyumaya ikna etmek bir dert, uyku saatinin sarkmamasına çabalamak ayrı. Haliyle uyku saatlerimizin ayarı biraz kaçmıştı. Okulla birlikte gündüz uykusu işi bitti. İlk hafta çok yorgun geldiğinden ve hafif de nezle oldugundan gündüz uyusa da 2.haftadan sonra sadece azıcık yatakta dinlenip uyumadan kalkıyor. Haliyle akşam en geç 21de odasından horultular yükseliyor. Sabaha kadar sadece çişe kaldırıyorum ve fosur fosur 8e dek uyuyor. 8i geçirmiyorum, daha uyuyacak gibiyse uyandırıyorum ki ayılsın kahvaltısını yapsın falan.

sınırlı boyama yapmaya oturmuş ama "sınırları aşmış" bir Ton

- Aktiviteye doymuş ve özgüveni artmış çocuk: Okulda o kadar çok zevk alarak faaliyetler yapıyor ki evde de çok huzurlu. Uzun süreler tek başına oyalanabiliyor. Ben mutfakta yemek yaparken o da masada oturup resim yapıyor, makasla kağıtları kırpıyor, eskisi gibi kepçelere değil boya kalemlerine ve resme sarmış durumda.

- Gerçekten kaliteli zaman: İşimin en civcivli saati öğlen 12e dek olan kısmı. O saatlerde neredeyse bilgisayar başından kalkmadan haboyna yazıyorum, telefonla konuşuyorum. Tuna'nın taleplerine neredeyse hiç cevap veremiyordum. Bu çocuk için çok sıkıcı olduğu kadar anne için de üzücü. Yapacak bir şey yok. Öğleden sonra görece daha sakin olduğumdan kudurma saatlerimiz sarkmıştı ama ben de sürekli "bi dakka oğlum, hemen geliyorum" demekten usanmıştım. Şimdi tüm öğleden sonra bizim. Evde top oynamaktan, kitap okumaya her türlü oyunda birlikte olabiliyoruz ki eskisi kadar zaten benimle oynamak istemiyor.

- Kendine zaman ayıran dinlenmiş anne: En güzeli bu :) Tuna'yı servise indirip eve çıkar çıkmaz kendime güzel bir tost yapıyorum. Bilgisayar başında tostumu yiyip ne var ne yok kolaçan edip işime gömülüyorum. Yemek yap, ortalığı toparla derken öğlen oluyor. Hala vaktim varsa koşu bandında 35-45 dk yürüyorum. Bu yürüyüş tam anlamıyla ilaç gibi oluyor.

- Gelişimine katkısı: Hemen her çocuğun gelişimsel süreçte takıldığı noktalar vardır ya kreş işte bu kapalı kanalları açmada birebir. Kiminin saldırganlığı, kiminin sabırsızlığı, kiminin utangaçlığı kreş sürecinde törpüleniyor. Tuna'nın konuşması ve "bekle" den anlamaması, anlasa da tutturması gibi meseleler ışık hızıyla düzeliyor.

Ve bunlar da kötü yönleri

- Extralar: Hemen her hafta okuldan bir kağıt geliyor: "Yerli malı haftası için yarına 15 kişilik meyve yollayın, yarına boncuk, pamuk, kumaş yollayın höttürüzökzök aktivitesi yapacağız, filanca yerde yılbaşı kutlaması yapılacak bu kağıdı imzalayıp X TL yollayın...." Yıllık kırtasiyesini toptan aldığımı falan geçtim. Yarınki aktivitenin materyali bugün mü söylenir yahu? Çalışan anneler akşam akşam boncuk mu arayacak?
Ayrıca yılbaşı eğlencesi için filanca restorana gitmek, palyaço ve - nebiliiim - serdar ortaç eşliğinde dans etmek falan hiç onaylamadığım ve yaşam tarzımıza aykırı şeyler. Ayrıca okulda diğer çocukların savaşçılık gibi bir şeyler oynadıklarını sanıyorum. Zira evde böyle hayali birini itip savaşır gibi hareketler yapıyor. Çocuğumun mümkün olduğunca geç tanışmasını istediğim bir kültürle tanıştığını görmekten hoşlanmıyorum.

- Sıcak çok sıcak: Servis de okulda çok sıcak. Bizimkine "vah yavrucak, kolsuz atletle ve şapkasız salıvermiş anası" diye acıdıklarına adım gibi eminim. Servisin içindeki çocukları bir görseniz içeri kar yağıyor sanırsınız. Çantasına bir keresinde öylesine süveter koymuştum. Hiç kaçırmamışlar hemen giydirmişler. O gün Tuna acayip sıcak geldi okuldan. Şimdi şapka bile koymuyorum. Soğuk görmüyorlar ki hiç. Bu arada Tuna birkaç kez "çok üşüdüm" deyip evde yelek giymek istedi. Çabucak sıcağa alıştırmışlar.

- Hastalıklar: 15 çocuğu bir salona tıkar kaloriferi köklersen ne olur? Tabi ki çocuklar sırayla hastalanır. Antibiyotiğin etkisi 21 günmüş. İlk sene için herkesin söylediği şu: İlaç bittikten 21 gün sonra gene hastalanıyorlar. Bizim ilk hafta başlayan nezle orta kulağa vurduğundan antibıdı kullanmıştık. Hiç halsiz bile olmadan ayakta geçirdiğinden endişe etmedim. Hastalanması değil ama hastalığı nasıl atlattığı önemli. Haliyle pek umursamasam da bu hastalıkların çoğunun aşırı sıcak ortamlar yüzden hortladığını bildiğim için okul yönetimlerine kızgınım.

- Acabalar: 3-6 yaş çocuk gelişimi için kritik. Bu yaşta artık huylar, alışkanlıklar yerleşmeye başlıyor ve "ben kendimi bildim bileli" dediğimiz şeylerin miladını oluşturuyor. Tam da bu yüzden doğru eğitmenlerle mi karşılaştık, doğru eğitim başlangıcı bu mudur? diye arada düşünmeden edemiyorum.

Durum böyleyken böyle. Genel anlamda artıları eksilerinden çok olduğu için ve tam da okul çağı geldiği için start verdik bu döneme. Hayırlı olsun cümlemize...

Mei Tai'nin Kazananı....

2011-12-26T13:20:00.000+02:00

Bir önceki postu yazarken Tuna'nın servisi geldi. İndim aldım, yemek yedirdim. Adam benden önce davranıp postun başlığını tamamlayıp enter'lamış. Hatıra olsun diyerekten silmedim.

Neyse çekilişe gelelim, kazanan okur 2.bebeğini bekleyen necla hanım.

Necla dedi ki...

2.Bebeğim için harika olacak.Umarım şans bize güler:))

Necla hanım bana adres bilgilerinizi ulaştırırsanız sevinirim.hulya@sanalbebekmagazasi.com

Mei Ta'nin iivş.c cccccccc

2011-12-26T12:49:00.001+02:00

Yeni Yıl Hediyeniz Benden

2011-12-22T17:08:00.002+02:00

2011 yılı işim açısından umduğumdan çok daha iyi geçti. İnternet anneleri bloglarında, sosyal medyada inanılmaz güzel destekler verdi. Ben de hem onlara teşekkür etmek hem de yılbaşı coşkusuna katkım olsun diye bir hediye vermek istiyorum.

Efenim hediyemiz Minizone marka bir mei tai sling. 3 kgdan 15-16 kgya dek taşıyor. Ben bu tip taşıyıcıları ilk aylar için çok efektif bulmasam da doğumdan itibaren kullanan anneler var.

Kazanmak için tek yapmanız gereken 26/12/2011 pazartesi gunu öğlen 12:00'a dek bu posta yorum bırakmak.

Çekiliş random.org aracılığıyla yapılacak.

Mecbur değil ama eliniz değmişken FB sayfamı da "beğen"irseniz sevinirim helbet.

Bir de küçük not; yılbaşı alışverişlerinizde kargo ücreti YOK!

29 Aralık'a dek alt limit üst limit olmadan tüm alışverişlerinizde kargo benden. Bu da ikinci yeni yıl hediyesi olsun ;)

edit: 2.kez aynı kişiden gelen yorumların 2.sini siliyorum bilginiz olsun. herkese bol şans

Tuna v3,5 (Okul Mode-on)

2011-12-19T15:53:00.001+02:00

"Zamanı geldi mi, bensiz durur mu, faydası olur mu, peki hangisi?" diye sora sora az gidip uz gidip okullu yaptık Tuna balığını. Yazın birkaç deneme dersine gittiğimiz, çok içimize sinen, sürekli pedagog bulunduran okulu, çok uzak olduğu gerekçesiyle, istemeye istemeye eledim. Janset'in önerisiyle evimize çok yakın başka okul bulduk.

İlk görüşmeye gittiğimizde kocaman bahçesindeki tavşan kafeslerine görür görmez çarpıldık. Tuna'yı bahçede bir görevliyle bırakıp içeride uzun uzun sohbet ettik yönetici Sevinç Hanım'la.
Haftada 1-2 gun oyun terapisti-pedagog ziyarete geliyor, nutella-ekmek verilmiyor, yıl sonu gösterisine katılım zorunlu değil, sabah 9 öğlen 13 arası gidebiliyor, servisimiz var, fiyatı da çok uçuk değil.. E daha ne diyerek prensipte anlaştık. Sağlık raporu, vesikalık fotoğraflar (anne-baba olarak bizimkileri de istediler, ne yapacaklarsa artık), uzuuun bir kırtasiye listesi vs vererek yolladılar bizi. Vesikalığı çektirmesi kolay oldu da sağlık raporu tam bir işkenceydi. Boğaz kültürü ve gaita testi istemişler. Bugün sağlıklı çıkan çocuğun yarına hastalanmaması imkansız. Boğaz kültürü sonucu öyle KPSS sonucu gibi aylarca geçerliliğini koruyan bir şey değil ki. Kaldı ki bizimki akşamları mıçan bir model. Gaitanın dışarı çıktıktan en fazla yarım saat içinde laboratuvara gitmesi gerek. Kayıt yaptıracağız ama gaita veremediğimiz için okula başlayamadık.0-6 aylık bebek gibi b.k yolu gözlüyoruz. Ben tam kendiminkini saklama kabına koyup laboratuvar yolunu tutacakken bir mucize oldu ve Tuna bey pek kıymetli gaitasını BİR SABAH tahliye etmeyi başardı. Malzeme derhal paketlendi hastaneye gidildi. Öğlen arasında olduğu için poliklinik kapalıydı, ben de elimde bir tabak b.kla herkese durumu izah edip tahlil istemini almadan laboratuvara geçip kutsal emaneti görevliye teslim ettim. Özel sigorta görevlisi hanım kızımız yemekte olduğundan öğlen arasını hastane kantininde püskevit ve ayran tüketerek geçirdik.

Sonradan pür-i pak çıktığını öğrendiğimiz gaita tahlili maratonu, tam 2 gün sonra hafif nezle ve bir günlük ishal şeklinde geri döndü bize. Zaten okula başladığı için mi yoksa hastaneden mi kaptığını tam anlamasak da okul devri böyle başladı işte.

İlk gün Tuna'yı okula bıraktım, bana el salladı ve gittim, 2 saat sonra almaya geldim. Bizimki katiyen eve gelmek istemiyor. "Ben eve gitti hiç iştiyom" (evet böyle acayip bir gramer geliştirdi) diyerek kollarını da Pepee gibi kavuşturup "hıh" pozisyonu aldı. Tabir-i caizse sürükleyerek eve götürdüm. O hafta ishalin de etkisiyle biraz halsiz düşünce kısa saatler boyunca bıraktım hep. Bir gün eve gelmek istemedi, bir gün okula gidiş yolunda "ben ohula ditti hiç iştiyom" şeklinde tripler atarak zorla soktum okula. Veda sahnelerini hiç uzatmadım. Bir de ayrılınca hemen sustuğunu duyacak bir yerlerde kaldım birkaç dakika. Ben gözden kaybolduğum anda sustuğu ve her okul dönüşü keyifli olduğu için sabah mızıırtılarını daha kolay görmezden gelebildim.

2.hafta hemen servise verdim çünkü okula gitmek istese bile o 15 dk boyunca sürekli tribal enfeksiyon modunda gidiyorduk okula. Bana da okula dek gelenler geliyor, "acaba yanlış mı yapıyoruz, daha hazır değil mi?" hissiyle bunalıyordum. Birimizi tribal Pepee, ötekimizi de Bunalgül olmaktan servis kurtardı. Sabah evin önünden alıyorlar, öğlen aynı yere bırakıyorlar. Bu şekilde 1-2 sabah "anneaaaa sen de gel" gibi bir şeyler söyleyecekken dolduruşa getirip dolmuşa bindirdim. Biniş o biniş.

Şimdi her sabah "ben okula gitcem" diye 9da başlıyor hazırlanmaya. Konuşması hemen farketti ki okulun pedagogu konuşma geriliği yüzünden endişelenmişti. Okula başladığından beri öğlen eve geldiğinde itiraz etmeden uyuyor. Uyurken yatak odasının camını açıyorum, o temiz havayla 2 saat fosur fosur uyuyor. Kendi kendine sıkılmadan daha uzun süre takılabiliyor. Bizimle iletişimi daha çok kuvvetlendi. Daha çok şey anlatmaya çabalıyor.

Birkaç sorunumuz hala var yalnız. Tuna çişini söylemeyen bir çocuk. Yazın hep basit altlar giydirdiğimden ya da dalbudak gezdiğinden çişini hep kendi gidip yapmaya alıştı. Kış gelip altlar kalınlaşınca farkettik ki bizimki hep yardımsız halletmeye çalışıyor ve ıkına sıkına o altları çıkarmak içni debeleniyor, bu arada da çişini altına kaçırıyor. Ben de 1-2 saatte bir tuvalete götürüyordum Tuna'yı. Bir de oyuna dalıp çişinin geldiğini farkedene dek zaten ıslatmış oluyor. Gece boyu kuru kalsa da gündüz ıslatma olayımız vardı.

Okulda öğretmenine söyledim bunu. "Arada götürün tuvalete, çünkü kendi söylemez " dedim. Bazen pantolonlar değişmiş oluyor, bazen aynısıyla geri geliyor.
Okula başladığından beri poposunda pişikimsi kızarıklıklar vardı. Dedektif gibi iz sürüp sebebini soruşturduk karı koca. Poposunu ıslak mendille sildiklerini düşündüm. Tuna'ya "poponu neyle siliyorlar oğlum" diye sordum. "Havuuu" dedi. "Nasıl havlu?" dedim."Kaaaat havuu" dedi. Öğretmene not yazdım. Hakkaten de kağıt havluyla siliyorlarmış. Silmeyin, birkaç saniye açık bırakın, yeni kulot giydirin diye rica ettim.

Okula tok gidiyor. Aç gönderip orda kahvaltı yapmasını henüz beklemiyorum zaten ama öğlen yemeğinde bari 2 kaşık pilav yese keşke. Asla bir lokma bile yememiş öğlen. Sadece bir gün yerli malı haftası etkinliğinde "kuğuu üjüm (kuru üzüm)" yemiş. Ondan da emin değilim, zira istihbarat kaynağım Tuna. Başkasından yemek yemeye ne zaman alışacak ve yabancı tatları denemeye ne zaman başlayacak merak ediyorum. İyice aç bıraksak yerm'ola?

Okulun gayet güzel bir bahçesi var ama çocukları dışarı çıkarmıyorlar. Odaların kaç derece ısıda ve nemde olduğunu sordum, eğitmenlerin de yöneticilerin de en ufak bir fikri yok. Okuldan kendim aldığım günlerde Tuna'nın yüzü hep çok sıcaktı. Belli ki kaloriferler "çocuklar hasta olmasın" diye kökleniyor. Oysa çocuklar hep hasta. Tuna da hemen nezle oldu ilk haftadan. Nezle çabucak orta kulak iltihabına dönüştü ve bir akşamüstü "anne kulaaam çok çok ama çok aciyooo" nidaları ve sicim gibi gözyaşları eşliğinde doktora koştuk. Kreşin bonusu antibıdıya başladık.

"Bree van de Kamp"

Okul, oğlumu hasta etti diye sinir yaparken ama tüm Bree Van de Kamp asaletimle Sevinç Hanım'a "çocukları her gun 1 saat bahçeye çıkarsanız bıdbıdbıdı" dedim. "Ama bazı hasta çocuklar var, onlar daha çok hasta olmasınlar bıkbıkbık" dedi. Daha önceki yazımdaki bilgileri ayaküstü anlattım. E ama her çocuk soğuğa alışık olmuyormuş da falan filan gibilerinden saçmaladı yönetici. Bi bizim memeketin çocuğu mu soğuktan zarar gören anlamıyorum ki arkadaş!
MEB denetliyor ya bu okulları. Her öğrenciye 12 vesikalık isteyeceklerine her daim yarı açık pencere şartı getirseler de o hasta nefes dolu sıcak havayı solumasa yavrucaklar. Kaldı ki bizimkilerin bahçesinde çok güzel hayvanlar, arabalar falan var. Sımsıkı giydirin çıkarın işte.

Neticede ufak tefek pürüzlere rağmen okul süreci korktuğum gibi başlamadı. İlerde elbette sıkılıp cıvıtacak, ona da hazırlıklıyız alimallah. Yeter ki onursuz olmasssınn aşk diye saçmalayarak bitirme özgürlüğümü kullanıyorum. Zaten çok uzun yazdım, buraya dek okuduysan sende de dimağ çürümesi olmuştur.

Annelerden Parlak Fikirler

2011-12-16T08:34:00.002+02:00

Dün birkaç anneden çok heyecan verici iş fikirleri haberleri geldi.
İlkini Blogcu Anne'nin postunda gördüm: Sözlük Ana

Kutsal bilgi kaynağı ekşi sözlük klonu bi site ama adından da anlaşılacağı üzere mevzumuz çoluk-çombak, süt, kocalar..... Özetle tüm entry'ler annelik ekseninde giriliyor. Şimdilik hemen hemen her üye çaylaklıktan yazarlığa yükseliyor. Bence bu şansı kaçırmayın. Rütbeli suser olmak için fırsat zamanı.

Diğer iş fikri ise Tanya ve Ece Arar'a ait. Sosyal medyanın piri bu iki kadın, twitter adınızı boynunuzda taşımanızı sağlayan bir kolye tasarlamışlar. Twitter'da birkaç kez RT edilince satın almak isteyenler olunca da Tanya sitesine koymuş. İş fikri diye buna derim.

Sosyal Medyanın Dışı Seni İçi Beni Yakar

2011-12-15T09:30:00.000+02:00

Son yıllarda dilimize yeni bir terim pelesenk oldu: Sosyal medya. Ne işe yaradığını tam anlayamadığım "uzmanlar"ı bile var bu işin.
Hem işim gereği hem de yurdun dört bir yanına dağılmış akraba, eş-dost- arkadaşlarla haberleşebilmek adına sosyal medyada çokça yer alıyorum. Şu an okuduğunuz blog da zaten sosyal medyanın bir parçası ve benim de en sevdiğim kısmı.

Bir de sevmediğim kısımları var ki kelimenin tam anlamıyla iki ucu pis bir değnek gibi.
Van depremi sırasında Okan Bayulgen'e atılan twitler sayesinde enkazdan kurutulanları da gördük; normal şartlarda "ıyyy caddeyi varoşlar basmıaaş" cümlesini kurabildiği ve bir Vanlı'yla en fazla evini temizletecek kadar yakınlaşmayı kendine layık gördüğü halde Van'a yardım için sözümona en önde koşan twitır ünlülerini de, çakma hümanistleri de....

Samimiyetsizlik her yerde olduğu gibi sanal dünyada da makyajla kapatılamıyor.

Birkaç gün önce birden fazla arkadaşımdan mail geldi. Facebook'ta binlerce kez paylaşılan bir videoda Tuna'nın bir fotoğrafı kullanılmış. "Anne babaları tarafından şuursuzca beslenen, sunta gibi biskuviler yedirilen çocuklar..." gibi birşeyler derken hem de. Sözümona komiklik olsun diye yapılmış ama ben hiç gülmedim. Videoyu yayına koyana , bir de hazırlayana ulaştım. Hazırlayan da bir anneymiş ve eğlence olsun diye yapmış. Hassasiyetimi anladı ve elinden geleni yaptı.

Videoyu asıl paylaşıp milyonlara ulaştıran kişiye hemen görüntüyü kaldırması gerektiğini, yoksa avukatımla muhatap olacağını soyledikten sonra aramızda ise şöyle bir diyalog geçti . Noktasına dokunmadan aynen yazıyorum:

hangi videoda var bayan avkata vercekseniz koşarak gidebişrlisiniz saten ben film ve müzik işi yapıyom bu tarz şeylerle muhattap oluyom..tektitkar msj yazcanıza kibarca yazsanız daha uygun olurdu tüm türkiye oğlunuzu tanımak zorunda deyil
bakın bayan videonun en başında videoyu yapan facebook sayfasının ismi yazıyor (bakale01adana) eğer şikayetci olacaksanız onlardan olabilirsiniz yani video yu yapan ben deyilim ben yapılmış videoyu paylaştım sadce videonun anası yani kaynağı ()bakale01adana) facebook aranma yerine yazarsanız görrürsünüz

cevabım: bakale 01 in ne anlama geldiğini anlayacak kadar adanaca bilmiyorum kusura bakmayın. teşekkurler

Neticede bu videoyu kendi sayfasında ilk paylaşan bu "saten film ve müzik işi yapan" kişi en azından kendi duvarından kaldırdı. Ben de "avkata" vermeyeceğim haliyle. Hoş versem de bir şey olmayacaktı ama... Başkaları da paylaşmaya devam edecektir ama ben kimi görsem uyarıyorum.

Bu da sanal dünyanın arsız ve tehlikeli boyutu. Bu kim kime dum duma ortamda fotograf altı yorumların küfürlerle dolu olması, seviyenin yerlerde sürünmesi artık olağan karşılanıyor. Nasıl olsa tanımazlar, ana bir bacı iki. Gerisine salla küfrü diyen diyene.

Sanal dünya en çok tüketicinin işine yarıyor sanırım. Geçtiğimiz hafta Turk Telekomla yaşadığım bir sorunu #turktelekom hashtag'iyle twitterda yazınca telekom destek hemen olaya el koydu. Telefonla ve maille hemen iletişime geçtiler. Şirketler artık sosyal medya kullanıcıları tarafından "bombalanmak"tan acayip korkuyorlar. Müşteri memnuniyetinin en önemli olduğu çağdayız sanırım zira tek bir kullanıcı bir anda kendi networkündeki yüzlerce/binlerce kişiyi etkileyebiliyor. Onlarca yıllık firmaların imajı birkaç saniyede yerle bir olabildiğinden firmalar özellikle twitter'ı çok iyi izliyorlar.

Bugün geldiğimiz noktayı TIME dergisi yıllar önce farketmiş ve 2006 yılında "Yılın Kişisi: Siz" diyerek sosyal medya patlamasını öngörmüştü. O zaman çoğu kişinin önemsemediği bu kapak, şimdi daha da anlamlandı.

Evet sevgili blog okuru/sosyal medya kullanıcısı. Sen önemlisin, bilgi çağının kontrolü senin elinde. Tek bir RT (re-tweet) tuşuyla bir bilgiyi paylaşıp kendi netwok'üne duyurabilir, protestonu, iktidara diyeceğini çarçabuk cümle aleme bildirebilirsin.

Sonra da elinden geleni yapmış olmanın hissiyle hafiflersin ki bence asıl tehlike de bu. Birkaç Yılmaz Özdil yazısı, birkaç muhalif yayın paylaşmak, tarikat/medya/iktidar/muhalefet partisi aleyhi yazıları RT etmek çok önemli bir eylem değil ne yazık ki. Çoğu kez sadece paylaştığımızla kalıyoruz. Mısır'daki devrimi "Facebook devrimi" diye adlandırıp sosyal medyayı yüceltseler de sen de gayet iyi biliyorsun ki işler öyle yürümüyor. En çok paylaşılan ve en duyarlı video/haberle şekillenseydi dünya, neden hala orda olduğunu bile anlamayan yüzlerce gazetecimiz hapiste olmazdı.

Paylaşmaya devam ama tatmin olmadan.

Bir de biraz daha az uygulama isteği yollarsanız sevinirim.

edit: twitter'da burdayım. pek möhüm twitlerimle ve dünyayı değiştireceğime ilişkin sonsuz saflığımla.. beklerim :)

Mesut Bahtiyar Girişimci Anne Konuşuyor

2011-12-08T21:47:00.001+02:00

İşimle ilgili en zorlandığım ama en fazla ağırlık vemem gereken kısım PR yani halka ilişkiler.
Üniversitede sınav ve ders icabı yazdığım birkaç basın bülteni ve muhabirken PR şirketlerinden gelen fax ve telefonlar dışında bu alanda çok zayıfım.

Körlemesine ama girişimci içgüdümle :) yazdığım basın bültenini ilgilenebileceğini düşündüğüm yerlere yolladıkça umduğumdan daha çok kişi ilgileniyor. Anne olmak, kadın olmak, sıfırdan yükselmek, girişimci olmak... gibi anahtar sözcükler insanların ilgisini gerçekten çok çekiyor. Muhatabım da benim gibi anneler olunca derdini anlatmak daha kolay oluyor.

Uzatmayayım....
Son zamanlarda iki önemli yerde Tükkan'ımla ilgili görsellere ve basın bültenime yer verdiler.
İlki Star Gazetesi. Haftasonu ilavesinde kendi de bir anne olan Halime Sürek Kahveci, köşesinde bana yer verdi.

Bugün de gümrüğe takılan mallarımla ilgili DHL ile telefonda bağırış çağırış konuşurken elinde Bebek Dergisi ile eşim çıkageldi. "Sizin İçin Seçtik" köşesinde basın bültenimden de alıntı yaparak öyküme yer vermişler. Öfkem saniyeler içinde sevince dönüştü.

Bir de cocukdayaparimkariyerde.com'da röportajım yayınlandı. Soruları yanıtlarken ben çok keyif aldım.

Çalıştığım atölyelerden modelliğimi yapan annelere; fotografçımızdan gazetecilere hep muhteşem annelerle birlikte çalışıyorum. İşimi çok ama çok seviyorum. Aşırı mutluyum, over-dose oldum.

Hayır ağlamıyorum, gözüme soğan kaçtı.

Kapitalizmin Yeni Annenin Endişelerini Nakte Dönüştürmedeki Olağanüstü Başarısı (!)

2011-12-04T14:03:00.001+02:00

Kapitalizm gölgesini satamadığı ağacı kesermiş ya, işte o hesap mama firmaları anne sütü alan bebek sayısını iyiden iyiye düşürmeye ant içmiş gibiler.
Bu yazının esin kaynağı geçenlerde FB'de çokça paylaşılan bu yazı.

Yeni annenin kafasındaki en büyük sorulardan biri "acaba sütüm yetiyor mu?"dur muhtemelen. Formül süt endüstrisinin cebini doldurmasının temel nedeni işte bu endişeyi daha kanırtıp kangrene çevirip ürün satıp "bak annecik, sütün yetmese de biz yardıma geliyoruz" mesajı vermesidir. Zaten etraftan sık sık "çocuk aç!!!" feryatları yükselmektedir. Uykusuzluktan aklını, sağduyusunu yitiren ve hamileyken okuduğu her satırı unutan anne kendine uzatılan bu dost(!) ele dört elle sarılır. Tam da bu yüzden ilk 6 ay anne sütü alan bebeklerin sayısı ülkemizde sadece %1,3.

Yukarıda gözden kaçmıştır diye büyük puntolarla yazıyorum: Sadece %1,3.

Oysa sütünün yetip yetmediğini anlamak o kadar kolay ki uykusuz yeni anne.

Çocuk doktorları hemen formul sütü reçete edeceklerine her anneye bunu anlatsa kaç bebek daha uzun süre anne sütü alır kimbilir.

Bebeğin memeden ne kadar süt emdiğini hesaplama yönteminin hemen anlatıyorum.
En ucuzundan bir bebek tartısı alıyorsunuz. Arçelik ve Beko'nun modelleri çok hesaplı. (E-bebek'te şu an Atçelik tartılar 69 tl civarında. Bu da sanırım 2 kutu mama fiyatından daha az)
Bebeği tartıya koyup ağırlığını buluyorsunuz. Emziriyorsunuz. Bu sırada kaka da yapsa altını değiştirmemelisiniz.
Emzirdikten sonra tekrar tartıp ilk ağırlık ve son ağırlık arasındaki farkı buluyorsunuz. Bu rakam bebeğin içtiği süt miktarıdır. 10 gr hassasiyetli olduklarından çıkan rakam 40-50 -60 gibi net sayılar olur.

Her bebeğin ihtiyacı farklı olmakla birlikte kiloya oranla alması gereken süt miktarı da yanılmıyorsam şöyleydi. Mesela bebeğimiz 5 kg ise günde 750 ml süt alması gerekiyor gibi. Tabi bunlar ortalama rakamlardır. Bazı bebekler daha iştahlıdır daha çok emmek ister, bazısı da daha nazlı emer, daha az sütle yetinir. Önemli olan kendi bebeğinizi başkalarıyla kıyaslamamak, sütünüzün yetmeyeceğini bir an olsun düşünmemek ve emzirmekte kararlı olmak.

Sütünüzü artırmak için en iyi yöntem bebek emdikten sonra memelere 10-15 dk daha pompa yapmak. Bu şekilde memeler beyne "şşşş alo hemşerim uyuma daha çok süt yap" mesajı gönderir ve bir sonrakine daha çok süt üretirsiniz.

Yurdum annesi emzirme konusunda bilgi fukarası ne yazık ki. Herkesin ulaşabildiği sağlık ocaklarında "bebek ağladıkça emzir" den başka bir şey söylenmeden eve yollanıyor yeni anne. Lohusa zaten hormonlardan ve etraftan non-stop gelen yorumlardan aklını kaçırmak üzereyken "eee kaç ay boyunca her ağladığında emzireceğim, süt yetiyor mu diye nasıl anlayacağım" diye soramadan evine dönüp mama firmalarının kurbanı oluveriyor.

İşte bu yüzden emzirme reformu gerekli.
Daha sağlıklı nesiller için, bebeğine nasıl bakacağını bilen daha mutlu anneler için....

Çocuğunun Büyüdüğünü Anladığın Anlar-2

2011-11-28T08:16:00.000+02:00

Kuaförde uyuyakalan şu çocuğa bir bakın hele. Bana fasikül fasikül uyku yazıları yazdıran kendisi değil sanki.

Mecbur kalmadan gitmem kuaföre. Nefret ediyorum her tür kuaför işinden. Yine öyle artık insan içine çıkamaz bir hale geldiğim günlerden birinde düştük yollara. Tuna kapsama alanımda bir koltuğa oturdu, sonra uzandı. Bir de yastık buldu koydu kafasını.

Biraz sağa sola döndükten ve ara sıra beni kontrol ettikten sonra ağırlaşan gözlerine daha fazla engel olamadı. O gürültüde döndü totosunu uyudu. Bıraksam daha uyurdu sanıyorum ama çok ters bir saat olduğundan gece uykusunu etkiler diye 5 dakika kestirmesine izin verdikten sonra kaldırdım.

Bir dönem başkasının evinde tavşan uykusu yapan, ev gezmelerini kabusa çeviren, uykusu gelince kıyameti koparan bebeği ne ara unuttuğumu hatırlamaya çalıştım.

Hatırlayamadım.

Çocuğunun Büyüdüğünü Anladığın Anlar-1

2011-11-25T08:04:00.001+02:00

Tuna'ya milyon tane oyuncak alsam bu çantaya sevindiği kadar sevinemezdi sanıyorum. Dışarı çıkmadan önce, baykuş figürlü çantasını çıfıt çarşısına çeviriyor. Aklın ne gelirse tıkıştırıp düşüyor yollara. "Madem çanta taşımayı bu kadar çok seviyorsun, bunları da taşı" diyerek kendi çantamı boşalttım. Yedek don ve pantolonlarını, atıştırmalıklarını, oyuncaklarını ve suluğunu çantaya doldurup yükledim sırtına. Eline de kargoya verilecek Ergo Baby'yi tutuşturdum ki zaten tam bir görev adamı olduğundan hiç itiraz etmedi.

Sırtımda çantam olmadan elimi kolumu sallayarak peşi sıra yürürken hangi ara bu denli büyüdüğünü hatırlamaya çalıştım.
Hatırlayamadım.

Bizim Zamanımızda Bunlar Yoktu

2011-11-22T08:00:00.000+02:00

Çocuk giysilerindeki küçük, pratik, işlevsel ve ekonomik çözümlere bayılıyorum.
Bu tanımların hepsine birden uyan bir ürün keşfettim: Tozluk. Nam-ı diğer leg warmer.

Geçenlerde Tuna için Minimoy'dan almıştım. Zira evde kalın alt giydirmek istemiyorum. Beli lastikli 1-2 yaş pantolonlarını kapri gibi hala giydiriyorum ama bacaklar buz gibi oluyor. Dışarda da kışın bazı pantolonların paçası sıyrılınca sürekli çekiştirmek zorluyordu. Pantolon altı tayt ya da külotlu çorap giydiren bir anne olmadığımdan bu minicik ama çabucak üşüyen bölge için bir şeyler düşünüyordum ki Minimoy'da buldum ve hemen aldım.

Geçen hafta kargom geldi ve hemen yıkayıp giydirdim. Kesinlikle süper bir ürün. Geçen yaz aldıgım ve kaldırmaya kıyamadığım tüm yazlık pantolonları böylece evde giydirmeye başladım. Malum çocukların boyu hemen uzuyor. Şimdi tam gelen pantolon yaza dek kısalıyor. Kısaldığı dönemde de o çıplak kısmı orijinal bir şekilde kapatmış olacağım.

Başkasına vermeye hatta kaldırmaya bile kıyamadığınız pantolonlar çoktur eminim. Aynısını bir daha bulamazsınız da. O pantolonlar işte bu tozluklarla yeniden kullanıma açılabilir. Sizi yeni pantolon alma derdinden de kurtarmış olur. Bir pantolona vereceğiniz en az 25-30 TL yerine yarısını ödeyerek aynı pantolonu uzunca bir süre daha giydirebilirsiniz.

Minik bebeği olan anneler için de çok kullanışlı bir zımbırtı. Zira bununla alt değiştirmek, külotlu çoraba nazaran çok çok kolay. Üstelik emekleme dizliği gibi kullanmak da mümkün. O kalın ve bacağı acıtan emekleme dizliklerinden çok daha yumuşak ve şirin.

Bebek taşıyıcı kullanan annelerin, bebeklerini sıyrılan bacaklarını kapatmaya çalışmaktan helak olduğunu yakinen biliyorum. Bacak ısıtıcı tozluklar sayesinde bu dertten kurtulmak da mümkün. Düntyaca ünlü Moby Wrap'in sitesinde 12 $'a satılan tozluklar sling kullanıcısı annenin olmazsa olmazlarından.

Kız çocuk anneleri için daha orijinal kullanım alanları vardır eminim. İlk aklıma gelen kot kaprilerin ve eteklerin altına giydirmek. İşin güzel yanı hem iyice yukarı çekip gergin olarak hem de bilekte toplaştırıp daha trendy şekilde kullanabiliyorsunuz.
Bu kadar işlevsel bir ürünün fiyatı da gerçekten çok uygundu. Keşke 2 tane alsaydım diye hayıflandım. Sonra da zihnimde bir ampül yandı ve "neden bunu Tükkan'a koymuyorum ki?" dedim ve öyle yaptım :) 10 desen ve tek bedenle tozluklar 25/11/2011den itibaren satışta olacak efendim. Siz yine de erken sipariş verebilirsiniz, zira deneme sürümünde adetlerim az oluyor.

Busha taytlarda 3-4 yaşa dek bedenler ve yepisyeni desenler de stoklar girdi bu arada. Kreş çağı çocukların ilk çantası skip hoplar da stoklara girmiş bulunmakta amma ve lakin her desenden sadece bir tane aldım.

Bir de çok cici kız bebe şapkaları geldi ki ki fotolarına bakıp bakıp "ayyyy!!" diyorum. Kız çocuk vakti mi geldi ne ;)

Okan Bayülgen Baba Olursa

2011-11-20T14:49:00.000+02:00

Üniversite 2. ya da 3. sınıftaydım. O seneki ajans stajından yırtmak için sağlam bir ödev vermem gerekiyordu. "Okan Bayülgen'le röportaj yapsam olur mu?" dedim, "olur" dediler.

Aynı binada çalıştığımızdan kendisine ulaşmak kolay olur sanmıştım, yanılmışım. O Radyo D'de akşamüstü program yapıyordu. Programdan bir süre sonra o binadan çıkıyordu, ben ondan saatler sonra işe geliyordum. Değil röp. yapmak, teklif edecek kadar bile yakınlaşamamıştık.

O ara Aysun ve Elvan'la aynı evdeyiz. Kızlar da haberdar benim ödev durumundan.

Bir cumartesi Kemancı'ya gitmiştik, sabaha karşı artık saat 2 mi 3 mü kaç bilmiyorum. Tam çıkıyorduk ki kapıda Okan ve ekipten oyuncu bir başka arkadaşı ayaküstü koyu bir sohbette. Çakmak çaksan havaya uçacaklar. Biz de öyleyiz tabi.

Elvan kolumu çekiştirip "Aaa Hülya bak, Okan Okan" diyip hemen yanaştı bunlara. İçinde ödev, röportaj, arkadaşım, size ulaşmaya çalışıyordu..... kelimelerinin geçtiği şeyler söyledi sanıyorum. Okan boş gözlerle bize bakarken yanındaki adam (Muya reklamında da birlikte oynadığı adamdı, adını unuttum) "eeee yeter bi gidin yaaa" diye şarladı bize. Sabaha karşı damarlarda yüksek doz alkollüyken yapılan o hareket şimdi anlaşılır gelse de o an feci döt olmuştuk. Biz tam kuyruğumuzu kısıp gidiyorduk ki Okan koştu peşimizden. O da içinde kusura bakmayın, öyle demek istemedi, çok özür dilerim gibi sözcükler geçen cümleler kurdu.

O kafayla ve o saatte hem da Gece Kuşu yayını sonrası yorgunluğuna, hem de onca şöhretine rağmen arkamızdan koşup arkadaşı adına özür dileyen bu zeki adamı o günden beri hayranlıkla izliyorum.

Baba olacağını duyunca çok şaşırmıştım ama harika bir baba olacağından da emindim.
Babalığının altını çizmeden, abartmadan, buldumcuk olmadan yaşadığı için ayrıca takdir ediyorum. Pek kızından sözetmese de ben denk gelince izliyorum. Aşağıdaki videoda İclal Aydın'ın programında kızı İstanbul'u fazla öpmediğini, Türk usûlü hoplatıp zıplatmayıp mıncırmadığını, kızının da bu sayede mesafeli ve tabir-i caizse cool olduğunu söylüyor.

Bak bu konuda ayran içtik ayrı düştük ama Okan Bey'ciğim. Aynı lafları tekrar tekrar yazmak istemiyorum. Burada yazmıştım. Yurdum anne-babalarının belki de en iyi yaptığı şey çocukları çılgınca sevmek.

Muhtemelen gün içinde ilişkilerin vıcık vıcık, yapış yapış olduğu yerlerde çalışmaktan bıktığı için ebeveynliğine bu şekilde yansıttı. Ya da biz evde maymun yetiştiriyoruz, emin değilim :)

Okan muhtemelen artık çizgi filmlerle de artık fazlaca haşır neşir oluyor ki geçenlerde Pepee'yle dalga geçti. Hem gülmekten, hem de fikren katıldım. Ay o ne dramatik bir şarkıydı be Pepee? Altı üstü düştün yahu. Videoyu yükleyemedim. İzlemek için tıklayın, buna değecek : )

Bu arada tam da tahmin ettiğim gibi çocuk gelişimi üzerine baya bi okumalar yapmış Okan. Çocuğun düştüğü yere "al sana, al sana" yapılmaz, sonra hep suçu başkalrında arar temalı pedagojik bilgiden de gayet haberdar kendisi. Eferim!

Haa unutmadan röportaj öyküsünü de tamamlayayım. Ben bir şekilde asistanına ulaştım. Randevulaştık ve yaptık röportajı. Kanal D'nin Mecidiyeköy'deki eski binasının terasında röportajdan çok sohbet ettik. Asistanı hazırladığımız sorulara çok şaşırdı, çok beğendi. Bölümde acayip havam oldu.Ve bittabi ki 100 aldım o ödevden.

Pepee vs Caillou

2011-11-17T16:30:00.000+02:00

Hani "çocuğum artık geç uyanıyor" dersin de ertesi sabah 6:30da dikilir ya ayağa, işte o hesap. Tuna o Caillou postunu yazdığımın ertesinde Caillou'ya basbaya gıcık olmaya başladı. Çünkü artık yeni bir favorisi var: Pepee.

Youtube'da Caillou izlerken konuyla ilgili çıkan diğer videolar sayesinde keşfetti Pepee'yi. Sağda solda çantasını, bardağını falan gördükçe "anne baaaak, Pepeeeeeeeeee" diye sevinç çığlıkları atınca ve aylardır Pepee tutkusu sürdüğü için ben de bunun çok geçici bir tutku olmadığını farkedip bu minik oğlan çocuğunu dikkatle izlemeye başladım.
Başlarda, olur olmaz yerlerde gözümüze sokulan Türk bayrağının tepesinden inen bu zibidiyi gözüm hiç tutmadıydı. Bir de Pocoyo adında başka bir karakterden apartma dediler. Sağlam bir önyargıyla başladım izlemeye. Ama o kadar bizden, o kadar gerçekçi ve o kadar naif bir anlatımı var ki ben bile beğendim.
Hiç izlemeyenler için algılamayı kolaylaştırmak adına Caillou ile karşılaştırayım istedim

- Caillou ve ailesi hemen hemen tüm Avrupa ve ABD gibi daha resmi ilişki içinde. Fazla öpüşmez, sarılmazlar. Eğer ben kaçırmadıysam - Caillou'nun annesinin Rosie'yi öptüğü ya da sarıldıüı bir sahne yoktur. Daha disiplinli ve eğiticidir. Pepee'nin annesi ise Bebe'yi (Pepee'nin minik kardeşi) "hanimiş benim fındık kızım, dilli bebek seni, yakalayın şu kızı.." diye sever. Bu satırları okuyan sen gibi, ben gibi, hepimiz gibi.

- Caillou denen ecnebi kahvaltıda mısır gevreği ya da krep yer. Hamburger en sevdiği yemektir. Pepee kahvaltıda tahin-pekmez yemeyi sever.

- Caillou fazlasıyla mükemmeldir. Falsoları yok denecek kadar azdır. Pepee ise daha normal bir çocuktur. Kardeşini kıskanır, oyuncaklarını paylaşmak istemez,(sonra Şuşu'dan fırçayı yer, o ayrı), bazen yemek yemek istemez, biraz daha şaşkın bir çocuktur.

- Caillou'nun büyük ebeveynleri uzaktaydı diye anımsıyorum. Değilse de zaten anneanne/babaanne/dede-torun ilişkileri bizden farklı olduğu için zırt pırt görmeyiz onları. Pepee'ye ise annesiyla babası işe gittiği için nenesi ve dedesi bakmaktadır.

- Caillou muhtemelen pop ya da hip-hop dinler. Pepee ise halay çekmeyi, hanımey türküsünü ve trakya karşılaması oynamayı sever.

Gördüğünüz gibi oğlum artık sevmiyor diye Caillou'yu beş dakikada sattım. Ama Pepee'yi bu kadar sevmemin en büyük nedeni yukardaki maddeler değil. Tuvalet eğitimi ile ilgili bölümü. İzlemek isteyen buyursun:

Bezi bıraktığımızdan beri (neredeyse 5 aydır) kakayı beze yapmakta ısrarlıydı ve ben de hiç ısrarcı olmamıştım. Zira çok kolay manipule edilecek bir oğlum yok. Kafasında olayı realize edip kendisinin halletmesini bekledim. Bu arada Ege'nin annesi Gamze sayesinde harika bir tuvalet kitabı edindim: Güle güle kakalar. Başlarda hiç ilgisini çekmeyen o kitabı son haftalarda günde 455866 kere okutmaya başlamıştı. Youtube'dan da sürekli Pepee'nin yukardaki bölümünü izleyip duruyordu ki bir gün artık beze kaka yapmasına gerek olmadıgına ikna oldu.

Yıllardır söyler dururum, "biri tuvalet eğitimi konulu bir çizgi film yapsa ya" diye. Ayşe Şule Bilgiç ve eşi Kıraç yapmışlar işte. Hem de çok güzel olmuş. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Çizgi Fil Animasyon bölümünde hazırlanıyormuş. Ve sanıyorum oradaki öğrencilerin de bir kısmı çalışıyormuş yapımda.

Pepee'de gözüme bakan şeyler yok mu? Var elbet.
Bir kere Bebe'nin yaşına kafayı takmış durumdayım. Hem emekleyen hem bu kadar dilli bir bebek olur mu yahu? Cidden soruyorum olur mu? Kaç aylık bu bebe? Gerçekte Bebe'yi 2 yaşında bir çocuk seslendiriyormuş.

Türk yapımı olduğu ve "özümüzü korumalıyız" mesajı fazla gözümüze sokuluyor. "Özümüz" derken sadece halay ve halk oyunları türküleri mi geliyor akla? Kıraç gibi bir müzisyen çocuklar için daha güzel şarkılar yapabilir. Bölüm içinde konuyla ilgili şarkılar çok guzel mesela ama Pepee'den bağımsız şarkılar yapsa da biz de Twinkle'lardan Incy Wincylerden başka çocuk şarkısı duyabilsek.

Ya siz? Siz ya da çocuğunuz seviyor mu Pepee'yi? Peki Caillo mu döver yoksa Pepee mi?

Hediye Halka Sling İsteyen Var mı?

2011-11-14T16:53:00.001+02:00

Varsa böyle buyrun. Tık tık...

Van'a Yardım, Ama Nasıl?

2011-10-24T13:19:00.001+03:00

Van depremiyle ilgili benim takip ettiğim blog listemde (hemen ekranın sağında) pek çok yazı bulabilirsiniz. Twitter'da da acil ihtiyaç listeleri retweet ediliyor sürekli. Takipte olmak gerek.

- İzmir için Büyükşehir Belediyesinin bir organizasyonu varmış:
İzmir Büyükşehir Belediyesi Van'a göndermek istediğiniz eşyalarınızı evinizden gelip alıyor.

Telefonu; 232 425 35 10 Afet koordinasyon

– İzmir Bornova Belediyesi – 0 232 388 29 64
İzmir Bornova Uğur Mumcu Mrk.’de yardım toplanmaya devam ediliyor 0 232 388 29 64

- Izmir Balçova Belediyesi: Yardımlar semtevlerinde toplanıyor. Bilgi için: http://www.balcova.bel.tr/semtevleri/iletisim.html

Bir de bu blogdan guncel haberleri takip edebilirsiniz.

Lütfen nereye gittiği belirsiz yerlere yardım yapmayın. Böylesi felaketlerde fırsatçılar büyük bir hızla türeyiverir. Bir de etnik ayrımcılık ve nefret soylemlerine prim verme zamanı değil. Şurdaki yorumları okuyunca insan olduğundan şüphe ettim bazı kişilerin.

Sosyal medya sayesinde çok hızlı organize olundu. Umalım ki enkaz altındakilere de kolayca ulaşıp mimimum can kaybıyla atlatalım bu felaketi.

Doğallıktan Kırılıyoruz mu Ne?

2011-10-24T07:30:00.000+03:00

Bizler Vita yağla ve salça-ekmekle büyüyen bir nesil değilmişiz gibi çılgınca bir doğallaşma yarışı içindeyiz. Metropollerin sıkış tepiş sitelerine Anadolu'dan kargoyla gelen organik sebze-meyveler, sütçü yolu gözlemeler, marketlerin organik stantlarını talan etmeler falan beslenme zincirinin sıradan bir halkası haline geliverdi. İstanbullu'ya göre tarlaya, bağa, bahçeye daha yakın olduğumdan belki, ben bu öykünmleri biraz abartılı buluyorum. Daha doğrusu "daha sağlıklı beslenme" talebine diyecek sözüm yok, hatta tamamen buna katılıyorum. Ama "herşeyin doğalı sağlıklıdır, köylü milletin efendisidir, paketlenmiş her ürün zehirdir" önermesinin de karşısındayım.

Hangi gıdadan, nerden başlayacağımı bilemiyorum. Hah, Tuna'nın enerji kaynaklarından biriyle, pekmezle başlayayım. Aslıberry yazmış ne güzel. Köylerde hababam, ayarsızca ve dengesizce kaynatılan pekmezler aslında sağlığa son derece zararlıymış.

Gıda Mühendisleri de geleneksel üretimdeki yüksek HMF* oranının kanserojen olduğundan bahsediyor. (Gıda sanayiinde kontrollü olarak bir çok yerde (örneğin ekmeğin kızartmasında ya da Créme Brulée'nin şekerini yakarken) oluşması istenen esmerleşme reaksiyonu kontrolden çıkarsa HMF istenmeyen bir yan ürün olarak ortaya çıkıyormuş.) Gıda satın alırken bilindik firmalara rağbet etmemizi, bir başka çözümün de henüz hiç bir makinanın insan duyuları kadar mükemmel gerçekleştiremediği tadımda olduğunu söylüyorlar. Eğer özellikle pekmezde ve reçelde aşırı yanmış bir tad alınıyorsa büyük olasılıkla ürünün HMF oranı yüksek anlamına geliyormuş.

Buyrun burdan yakın. Bunca sene biz Ege Bölgesi'nin "yin gari"li teyzelerinin kazanlarda kaynatıp eski kola şişelerine tıktığı pekmezleri tükettik, doğal diye.

Bunu öğrendiğimden beri (yaklaşık 1 yıldır) Koska'dan şaşmıyorum. 100+ yıllık firmanın Ar-Ge departmanına ve teknolojik altyapısına, yurdum köylüsünden daha çok güveniyorum, üzgünüm.

En çok tartışılan diğer mesele de süt. Çiğ süt mü, keçi sütü mü, UHT uzun ömürlü süt mü, günlük süt mü, Aysun The Sütçü'nün sütü mü derken kahvaltıda içeceğimiz 1 bardak süt burnumuzdan geldi. Ortada inanılmaz bir bilgi kirliliği var. Dahası bu "doğalcı" anneler, paketlenmiş ürün kullanan annelere çocuğuna zehir yediriyormuş gibi tepeden baktıklarından iş bir de "ennn bi' organik anne benim bi kerem" tadında bir yarışmaya dönüşüyor.

Sevgili Peri'yle İstanbul'da bu konuyu da konuştuk. Eşinin işi dolayısıyla süt ve süt ürünleri konusunda son derece bilgili kendisi. Eşimin kuzeninin, büyük firmalara süt temin eden bir inek çiftliği var ve biz de süt konusunda bu sayede çok bilgilendik. Size bu konudaki gerçekleri açıkalamak istiyorum. Rakamları birebir hatırlamamakla birlikte ana fikri vermede yeterli olduğunu düşünüyorum.

- Süt ürünleri firmalarının belli kalite ve hijyen standartları vardır. İneğin memesinden süt sağılan ortamdaki duvarların fayans döşeli olması, sağım öncesi ineğin memesinin temizlenmesi, sütün boşaltıldığı kazanın temizliği vs gibi tonla faktör sütteki bakteri miktarını belirler. İyi firmalar belli bir miktarın ustundeki bakteri sayısını kabul etmez. Gerekirse sütü döker, o üreticiyle bir daha çalışmaz. Piyasada zaten 3-4 büyük süt firması var.Fiyatlarına bakarsanız anlarsınız zaten. Bunların ürettiği sütler en yüksek standartlarda üretilmiştir.

- Tesise gelen süt 135 dereceye dek hızla ısıtılıp bu ısıda birkaç saniye bekleyip sonra çok hızlı soğutulur ve paketlenirse uzun ömürlü süt oluyor. UHT sütün açılımı Ultra High Temperature-Çok Yüksek Sıcaklık. Eğer 105 dereceye dek ısıtılıp soğutulup paketlenirse kısa ömürlü günlük süt olarak market raflarına gidiyor. . Aradaki temel fark maruz kalınan tepe noktası sıcaklığı. Uzun ömürlü sütler daha fazla ısıya maruz kaldığından hem lezzet kaybı oluyor hem de vitamin ve mineral açısından zayıflıyor. Bu sebeple en güzeli günlük pastorize süt.

- Çiğ süt merakı inanılmaz şekilde artmış durumda ama sonuçları ölümcül olabiliyor. Ben Tuna kadarken annem çiğ sütten yapılmış peyniri yiyip brusellaya yakalanmış. Ölümden dönmüş. Şimdilerde mail gruplarında falan sıklıkla "nerden çiğ süt bulabilirim?" türünden sorular görüyorum. Çiğ sütü sanırım kaynatmadan 41-42 dereceye getirip hemen mayalayıp yoğurt yapıp çocuklarına yediriyorlar. Bu tehlikenin nasıl göze alındığına aklım almıyor gerçekten.

- Hazır yoğurtlar sağlıklıdır. Ev yoğurdundan en büyük farkı kıvamı koyulaştırmak için süt tozu eklenmesidir. Tuna minnakken kefirimi de yoğurdumu da evde yaptığımdan basbaya ilim irfan sahibi olmuş ve mayalanacak süte, 3-4 kaşık süt tozu koymuştum. Evet daha kıvamlı bir yoğurdum oldu ve daha uzun süre dayandı. Tıpkı hazır yoğurtlar gibi. Ev yoğurdu yokken hazır yoğurt verdiği için sağa sola "allaaam yavrıma bir şey olur mu?" diye mail atan anneler, relax annem relax. Olmaz bi'şey.

Elim değmişken bir de sebze meyve olayına gireyim. "Eskiden bir domatesler, bir salatalıklar vardı, misss gibi" diyene şunu söylemek istiyorum: Bak dostum, senin özlediğin domates değil, çocukluğun. İçine Peter Pan kaçmış senin. Çocukken deli gibi koşar oynar ne bulursak iştahla yerdik. Şimdi sağ elimiz kuruyemiş tabağında, kucağımızda Nutella, sol el bilmem ne şarabında. Hiç çılgınca koşup yorulup acıkmıyoruz ki yediğimiz şeylerin tadına varalım. Öküz gibi sürekli yiyoruz. O eski domatesi zaman makinesiyle alıp getirsem yedirsem inan bana bi halt anlamazsın. Toksun çünkü. Dahası damak tadın değişti. Çocukluk nostaljinle domatesi karıştırma lütfen.

Yazın pazardan alıp derin dondurucuya attığımız bezelyeler var ya, onların dalından ne zaman koparıldığını biliyor muyuz? Ya da ziari ilaç kalıntısı olup olmadığını? Dondurulmuş gıda üreten firmalar dalından koptuktan birkaç saat sonra analiz edip işleyip donduruyor mesela. Bu bilgiler ışığında evde kendi yaptığım daha sağlıklı diyebilen var mı hala?

Çocukluğum turfanda sebzelerin üretildiği seraların dibinde, yazları da o en bi doğal sebzelerin yetiştiği köylerde geçti. İnan bana sevgili okur, o zamanlarda tarım daha denetimsiz yapılıyordu. Babam anlatır hep, sene '80lerin sonu. Patlıcanları mı biberleri mi ne bi hastalık sarmış. O ilacı atıyorlar, cık. Bu ilacı atıyolar olmuyor. En sonunda çiftçinin biri eczaneden bi antibiyotik almış, sulandırıp sıkmış bitkiye. Hastalığın kökünü kurutmuş.

Tam da bu sebepten pazardan alışveriş yaparken köylü tezgahlarından tırsıyorum. Denetim yok, bilgi yok ama hepsinin ağzında pelesenk olmuş bir laf: Gel ablaa geaal, horganik bunlar.

Yanlış olmasın, elitizim peşinde değilim. Ama "doğal" ve "organik" kelimelerini bu denli yüceltirken altının iyi doldurulmadığını düşünüyorum. İstanbul'da Buğday Derneği'nin organik pazarları sıkı denetlediğini duydum. Bu iyi bir gelişme ama hala ulaşılabilirliği çok çok az.

Tüm bunları neden yazdım? Evet her şeyin doğalı sağlıklıdır ama yemek yemek/yapmak, çocuklarımızı beslemek bu kadar eziyet haline gelmesin. Bir firma uzun yıllar ayaktaysa muhakkak işinin hakkını vererek çalışıyordur ve belli bir kaliteyi yakalamıştır. Evde yapamıyorsak hazırını alınca vicdan azabından ne kendimizi kurutalım ne de alamayanları ezelim. Çocuğunun minimum şeker tüketmesini, her gün yumurta, et ve sebzeyi dengeli vermek için çırpınan bir anne olarak yazıyorum bunu. Olamadığı şeyi kınayan insan profilinde değilim yani.

Organik kumaş ve bez üzerine de yazacaktım ama çok uzun oldu, sıkılır okumazsınız diye yazmadım. Bi dahakine artık ;)

İstanbul-Ankara-Antalya-İzmir Kazan Oldu, Biz Kepçe

2011-10-18T09:30:00.000+03:00

Eylül ayı boyunca İstanbul-Ankara ve Antalya arasında seyahatteydik. İstanbul'da önce çok sevdiğim muhabir arkadaşım Arzu'yu evlendirdik. Sonra Sedat'ı, en son da hep sözünü ettiğim psikologve uyku danışmanı arkadaşım Aysun'un düğünlerine katıldık. Düğünlerin arasında birer hafta ara olunca tekrar git-gel yapmamak için İstanbul'da abimlerin evinde konuşlandık. Yabancı evde hem de baba desteği vs olmadan 3 hafta geçirmek zorunda kaldım.

Tuna artık 3+ yaş çocuğu olduğunu bu sefer iyice hissettirdi. Minimum sorunla atlattık bu seyyahlığı. Gündüz eğer evdeysek güzel ve uzun uykular uyudu. Ben de eğer bir önceki akşam sohbeti alkolle mayalayıp geç yattıysam, gündüz uykularına eşlik ettim. Oğlumla koyun koyuna uyudum.

Bizi bu seyahatlerde yoran iki şey oldu:

Birincisi Tuna'nın hala tamamlanmayan tuvalet eğitimi.

İkincisi de sürekli hava değişimine maruz kalmaktan mütevellit sürekli akan burnu ve genzi.

İkinci durumu tedavi için bol bol ıhlamur vermek zorunda kalınca kendiliğinden bıraktığı biberona -zorla-başlattım. Zira ıhlamuru fincanla içirmenin mümkünatı yoktu. Sıvı alımı had safhada olunca gece birkaç kez altına kaçırdı. Gündüz çiş kontrolü de zorlaştığından misafir oldugumuz evin muhtelif yerlerini üre ve ürik asitle tanııştırdık.

Bunlar dışında Tuna inanılmaz uyumluydu. Her gün yepyeni yerler keşfetmelere, Üsküdar-Beşiktaş takasına binmeye, İstiklâl'in efsane tramvayının geçişini izlemeye, fünikülerde son sürat Karaköy'e giderken "aşşaaaaa" diye kıkırdamaya, evin önünde kazı yapan kepçelere karşı ayran içmelere, kedi kankası Fitnaz'ı korkutmalara falan doyamadı.

İstanbul'da evlendirilecek kimse kalmayınca otobüsle Ankara'ya, Meltem'i evlendirmeye yollandık. Önceden derin bir araştırma yaptığımdan ve Kamil Koç'un rahat hatlarında her koltukta emniyet kemeri olduğunu öğrendiğimden içim rahattı. Muavinlerin ve diğer yolcuların şaşkın bakışları eşliğinde oto koltuğumuzu otobüse monte ettik. 5,5 saat boyunca ben kulaklığımı takıp film izledim; Tuna kâh etrafı izledi, kâh uyudu-uyandı. Uçakla seyahatten milyon kat daha konforlu bir yolculuktu. İncir Reçeli filmini ve bir de Roman Polanski ile ilgili bir belgeselin ilk 1 saatini izleyebildim.

Ankara dönüşü arabayla Antalya'ya; ordan da uçakla İzmir'e döndük. 3 yaş sonrası gerçekten çok çok farklıymış. Artık her gittiğimiz yerde rahatlıkla uykuya dalan, düğünlerden eve geç dönüp geç yatınca geç kalkan, eskisi gibi sabahın köründe hortlamayan, ne dediğimi gayet net anlayan ve genelde kurallara uyan, kendi valizini taşıyan, bana yardım eden bir çocuk oldu Tuna. Çok değil geçen kış yaptığımız İstanbul gezisinin kabus gibi olduğunu hatırlayınca bu geldiğimiz nokta bir mucize. 0-3 yaş gerçekten bir başka devirmiş, 3 yaş sonrası bambaşka.

Sosyal Medyadan Çocuk Sağlığına İlişkin İki Önemli Bilgi

2011-10-15T15:54:00.002+03:00

Malum, çocuk gelişimi ve sağlığıyla ilgili çok araştırmayı ve okumayı seviyorum. Bunca okumaya rağmen her gün de yeni bir şey öğreniyorum. Blog okurlarıyla paylaşmak da boynumun borcu.

Bu aralar twitter'da bir çocuk doktoru Gökhan Mamur'u keyifle takip ediyorum. Dr. Mamur çocukların günlük protein ihtiyacına ilişkin bir hasaplama yönetmini yazdı. Buna göre; çocuğunuzun günlük protein ihtiyacı kilo başına 1 gr'dır. Yani çocuğunuz 20 kg ise günlük 20 gr proteine ihtyacı var. Bir köfte ya da yumurtada 6 gr protein vardır.

Zaten ürün alırken etiket okumaya doyamam. Şimdi de protein değerlerine taktım.

Tuna günde 1-2 bıldırcın yumurtası yiyor, bir köfte kadar et ve 500 ml kadar süt ve ayran içiyor. Bıldırcın yumurtasının her biri 3 normal yumurtaya eşit oldugundan aşırı proteine maruz kalmasın diye arada protein diyetine sokuyorum. Yumurtayı bazen günaşırı veriyorum, diğer öğünlerindeki et miktarını azaltıp sebzeyi artırıyorum, sütü sulandırıyorum. Zaten çoğu doktor, 3 yaş sonrası artık yarım yağlı süt ürünlerinin kulanılması gerektiğini söylüyor.

Diğer faideli bilginin kaynağı da Acemi Anne-Esra Sert. Ntv'nin eskiden beri en sevdiğim spikerlerinden biriydi. Anne olunca sosyal mecrada tanıştık. Esra Sert, FB sayfasında şöyle seslendi: Anneler çocuklarınız soğuk havada da parkta oynayabilir. Mustafa Kemal Atatürk...

Üşümesi konusunda zaten aşırı rahat bir anneyim malum. Hemen kulak kabarttım. Esra, doktorunun önerilerini aktardı:

- Çocukların yatak odasını ideal sıcaklığı 18-20 derece olmalı.

- Sıcak odada çocukların burnu daha cok tıkanır. Zira bakteriler belli bir sıcaklığın üstünde burun içinde hareketlenmeye başlıyorlarmış. Bu da ödeme ve tıkanmaya yol açıyormuş.

- Yurdum çocuklarının basit bir nezleden üst solunum yolu enfeksiyonuna geçişinin; enfeksiyonun da ciğerlere inip bronşiyolite çevirmesinin en büyük nedeni nezle olan çocuğu aşırı sıcağa maruz bırakmakmış.

- Nezle olan çocuğu temiz havaya çıkarmak, koşup oynamasını sağlamak, burnunu sürekli açık tutmak gerekiyor. Sıkıca giydirip mümkün mertebe serin bir ortamda uyutmak ise en çok önerilen yöntem.

Bizden de iki deneyim aktarayım.

Alt komşumuz geçen kış başı doğum yaptı. Evlerine tebriğe gittiğimde sıcaktan kızılcık çıkarıyordum resmen. Tuna delirdi sıcaktan. Apar topar kaçtık. Aradan birkaç ay geçtikten sonra öğrendim ki bebek zatürre olmuş. Behçet Uz Çocuk Araştırma Hastanesi'nde yatmış bebek. Anneye geçmiş olsuna gittiğimde öğrendim ki aşırı sıcaktan dolayı bebeğin sürekli burnu tıkanıyormuş. Geniz akıntısı ciğerlere inmiş ve zatürreye yolaçmış. Bu sebepten zatürre olan tek bebek olarak araştırma hastanesinin literatürüne geçmişler. Bronşiyolit neyse de sıcaktan zatürre olan bebek hiç görmemişler.

Ev ısısını asla 24 derecenin üstüne çıkarmıyorlar artık. Minnak da eskisi kadar çok hasta olmuyor.

Tuna kış mevsimlerine turp gibidir. Ne zaman mevsim bahara dönerse Tuna'nın burnu inceden akar. Yazın da pek hastalanmaz. Sonbahar çarpar. 3 yıldır durum böyledir yani. Şu an yine hasta mesela. Hatta 2 aydır burnunun akması hiç geçmedi diyebilirim. Burnu asla tam olarak açılmadığından orta kulak iltihabına çevirdi. Antibiyotik kullanmak zorunda kaldık.

Kışın hasta olmamasının en büyük sebebi gündüz uykularını sıklıkla buz gibi soğukta, açık havada ve pusette alması. Yanakları al al olur soğuktan ama evde uzun uzun uyumasındansa dışarda 1-1:30 saat uyumasını tercih ediyorum. Sonradan öğrendim ki Danimarka'da çocuklar kreşte ormanlık alanda ve açıkta uytuluyormuş. Tabi uyku tulumları içinde.

Bizdeki kreşlerde çocukların çok hastalanmasının en büyük sebebi de muhtemelen bu: Aşırı sıcak ortamlar. Zaten bahçeler kışın hiç kullanılmıyor.

Yukardaki fotoğraf Danimarka'da bir kreşin "outdoor aktivite" saatinden. Bizim kreşlerde böyle bir aktivite olsa sizce kaç anne-baba çocuğunu o okula göndermeye devam eder?

Konuyla ilgisiz edit: Tükkan'ımın wrapleri 17/10/2011de Minimoy'da kampanyada olacak. %20-25 gibi indirim oranlarıyla wrap sling sahibi olmak için tık tık.

Kitap ve Kitaplık

2011-10-07T09:42:00.000+03:00

Sanal dünyanın buluşturduğu iki blogger anne.

Biri sözcüklere hükmeden; diğeri çizen.
Kafa kafaya vermişler. Biri yazmış, biri resimlemiş.

Iphone ve Ipad kullanıcısı anne-babaların çoktan favorisi haline gelen Bir Kar Masalı artık sadece bir e-kitap değil. Dünya Ağacı Yayıncılık tarafından basılan Bir Kar Masalı'nı artık elinize alıp çocuğunuza keyifle okuyabilirsiniz. Kitap şimdilik sadece ideefixe ve kitap yurdu'nda on-line satışta. Pek yakında tüm kitapçıların raflarında yerini alacak.

"Eee kitapları al al, nereye kadar? Nereye koyacağız bu kadar çok kitabı? Evde yer kalmadı" diyenlerin ilacı da bende. Uzun zamandır hayalini kurdugum bir projeydi, gerçekleşti: Kumaş Kitaplık.

Ürünü incelemek için tık tık...

Tuvalet Eğitiminde En Sık Yapılan 10 Hata

2011-10-03T15:35:00.003+03:00

Tuvalet eğitimi konusunda uzun yazılardansa kısa kısa hap gibi bilgilerin daha çok işimize yaradığını farkettim. Ben bu yazıdan çok faydalandım. Sizler için aktarayım:

1- Tuvalet eğitimine çok erken ya da çok geç başlamak: Çocugunuz aşağıdaki sinyallerin hepsini ya da çoğunu veriyorsa başlayabilirsiniz. Belli bir ay/yaşa takılıp kalmayın.

* Basit komutları anlıyor ve uyguluyorsa

* Dışkılama faaliyetini farkıdnaysa. Bunun illa sözel bir eylem olması gerekmiyor. Yüz ifadesinden ya da saklanmaya çalışmasından bebeğiniz/çocuğunuz çiş/kaka sinyalleri veriyorsa ve bunun farkındaysa

* Islak ya da kakalı bezden dolayı rahatsızsa

* Bezi 2-3 saat kadar kuru kalıyorsa

* Kendi giysilerini çıkarabiliyorsa (En azından alt kısmını)

* Lazımlık, tuvalet, adaptör gibi tuvalet araçlarına ilgisi varsa

2- Kötü zamanlama: Tuvalet eğitimine çocuğunuzun sırdan bir gününde başlamalısınız. Yani diş çıkardığı, hasta olduğu, yeni bir kardeşin geldiği, kreşe başlama zamanında, tatilde başka şehirde olduğunuz, ev/şehir değişikliği yaptığınız zamanlar tuvalet eğitimi için en kötü zamanlardır. Zira çocuklar hassastır ve bu tür değişikliklerden çabuk etkilenirler. Kendilerini daha çok güvende hissetmeye ihtiyaç duyarken bir lazımlığa konsantre olmasını beklemek saçma olur.

3- Karar verme zamanı: Başarıyı garantilemek için bir plana ihtiyacınız var. Başlarken birkaç şeye karar vermeniz gerek. Lazımlık mı adaptör mü? Hediye olarak ne vereceğim? Gerekirse milyon kere usanmadan okuyabileceğim eğlenceli tuvalet kitabı hangisi olabilir? İççamaşırı giydirmeli mi yoksa yiğidin malı meydanda ekölünü mü benimsemeli? İşin aslı tüm süreci çocuğunuza da karar mekanizmasında yer vermeye çalışmalısınız. Giyeceği yeni külotlardan, büyük çocukların tuvaletleri kullanmalarından övgüyle sözedin. Çocuğunuzla ilgili özendirici olabilecek nesneleri ve olayları siz daha iyi bilirsiniz.

4- İstikrarsızlık ve tutarsızlık: Çocuklar rutinleri ve kuralları sever. Neyi, nasıl ve nereye yapacağını birkez anladıktan ve uygulamaya başladıktan sonra diğer kişilerin de aynı metodu kullanmasını sağlamaya çalışın. Bakıcısı, diğer ebeveyni, büyük ebeveyni.. Çocukla ilgilenen herkesin aynı şekilde davrandığından emin olun. Dünya üzerindeki anne baba sayısı kadar çok tuvalet eğitimi metodu vardır. Siz kendinizinkinin uygulandıgından emin olun.

5- Beklentileri yüksek tutmak: İş arkadaşınızın çocuğunda işe yarayan yöntem sizinkinde muhtemelen işe yaramayacaktır. Filancanın 2 günde halletmesine takılmayın. Gerçekçi hedefler koyun. "Bu iş şu tarihe dek bitmeli!" diyerek çocuğu da strese sokmayın siz de gereksiz yere gerilmeyin. Yeni edindiği bu yeteneği geliştirmesi için çabalarken her seferinde başarılı olamayacağını unutmayın. Tuvalet eğitimi sürecini stressiz geçirirseniz, çocuğunuz da bir sonraki gelişim basamağına adıma tmak için daha hevesli olacaktır.

6- Cezalandırmak: Bundan kaçınmak gerçekten çok zor. Özellikle aynı tuvalet kitabını lazımlığın yanına çömelip 589654. kez okurken, sürekli pantolon ve külot yıkarken, yerleri silerken. Fakat şunu unutmayın ki tehdit etmek, utandırmak ve cezalandırmak çocuğunuzu heveslendirmeyecek, aksine en az 1 hafta daha geriye gitmenize yol açacaktır.

7- Kazalara kötü tepki vermek: İşin aslı çocuğunuz pantolonu bilerek ve isteyerek ıslatmıyor. Bu konuda histerik olmayın. Oyuna dalıp çişinin geldiğini son ana dek farketmeyip tuvalete yetişememek çok yaygın bir durum. Tuvalete varana dek tutmayı öğrenmek için kaslarının kuvvetlenmesi biraz zaman alacaktır. Kazaların olabileceğini sürekli ona hatırlatın; cesaretlendirici ve sakin olmaya çalışın. Ve dışarı çıktığınızda muhakkak yanınıza yedek çamaşır alın :)

8- Zorlamak: Çocuklar sıradan meseleleri bile bir güç savaşına çevirmede ustadır. Sözkonusu tuvalet eğitimi olunca bu güç savaşı kabızlıkla sonuçlanabilir. Tuvalete oturmasını ikna etmek için kibar bir dil kullanmaya çalışın. Sürekli "Çişin geldi mi? Ya şimdi? Geldiyse oturalım" diye sormak ters etki yaratabilir. İççamaşırı giymeye ya da tuvalete/lazımlığa oturmaya çok fazla direnç gösteriyorsa ara vermek en iyisi. Temel hedef bez yerine iççamaşırını; alt değiştirme masası yerine lazımlığı/tuvaleti tercih eder hale gelmesi. Ve bu tamamen kendi seçimi olmalı. (Tuna henüz o aşamada değil mesela. Sürekli bez taksam "çıkar" demez.)

9 - Tezcanlı olmak: Ortalama bir çocukta tuvalet eğitimi 6 ay sürer. (6 AY!!) Bu aşama aşama ilerleyen bir süreçtir. Lazımlığa oturmak, iççamaşırı giymek, soyunmak, çişi kakayı tuvalete bırakabilmek gibi aşamaların her birini başardıktan sonra sonraki aşamaya geçmesi için cesaretlendirin. Çabalarından övgüyle sözedin. Üniversiteye dek bezli kalmayacağına emin olun. Sadece biraz zaman alacaktır ama eninde sonunda bezi atacaktır. Bu sürecin tadını çıkarmaya çalışın.

10- Yatağı ıslatmasından aşırı endişe duymak: Çocuğunuzun geceleri yatağını ıslatması tuvalet eğitimini sekteye uğratmasın. Gece altına kaçırmanın ruhsal, fiziksel ve tıbbi nedenleri olabilir. Yatağını ıslattığı için onu cezalandırmayın. (bkz madde 6). Sakince pijamalrını ve çarşaflarını değiştirin, çişini yaptırın, yatırın. Siz de gidip uyumaya devam edin. Ozellikle erkek çocuklarda 7 yaşa dek gece çiş kaçırmak çok yaygın.

Gelelim bizim durumuza. Gece de gündüz de çişte sorun yaşamıyoruz. Tüm gün bezsiz. Çişini ayakta, oturarak, şişeye, bardağa... kısaca herhangi bir yere sorunsuzca bırakıyor. Gece bezsiz yatırıp 12 gibi çişe kaldırıp uyku arasında işetip yatırıyorum. Sabaha dek kuru kalıyor. Kakası geldiğinde hala bez aranıyor. Takmazsam da tutuyor. Haliyle şimdilik baskı yapmadan yine kendi rızasıyla bu işi halletmesini bekliyorum.

Yine de kakayı tuvalete yapmaya ikna etme konusunda önerilerinize de açığım :)

kaynak: http://www.bable.com/

Yerli Supernanny Geliyor

2011-08-26T21:08:00.002+03:00

Yakın bir yapımcı arkadaşım Amerika'nın fenomen reality show'u Supernanny'nin yayın haklarını aldı.
Şov hakkında Youtube'dan çok sayıda bölüm izleyebilirsiniz.

Yerli Supernanny, Süper Dadı olarak yayınlanacak. İşin içinde uzman bir psikolog ve bir de aile danışmanı var. Yani adı reality show olsa da basbaya bir eğitim programı formatında olacak.

Çevrenizde en az 2 çocuklu aileler varsa, çocuklarıyla ilgili sorun yaşıyorlarsa ve uzman desteği alıp bu destek sürecinin TV'de yayınlanmasına sıcak bakıyorsa aşağıdaki bilgileri ulaştırın lütfen.

----------------------------

Aileler Arıyoruz!
TRT1 kanalında yayınlanacak olan SÜPER DADI programına katılacak aileler arıyoruz.

SÜPER DADI, çocuklarının olumsuz davranışlarıyla baş etmeye çalışan aileleri konu alan bir TV programıdır. Profesyonel çocuk eğitimi konusunda eğitimli bir uzman olan Süper Dadı, çocuklarıyla ilişkilerini düzenlemede sıkıntı yaşayan ailelere tavsiyelerde bulunuyor ve çocuklarıyla sağlıklı bir iletişim kurmalarına yardımcı oluyor.

Psikiyatrist, psikolog ve davranış bilimcilerden oluşan deneyimli ekibimiz iki haftaya yayılmış bir süreçte aile ile ev ortamında iletişimde kalarak, ebeveynlerin çocuklarla iletişim becerilerini geliştirmeye yönelik pratik yöntemleri onlara uygulamalı olarak öğretiyor.

Aşağıda yazılı kriterlere uyan ailelerle tanışmak ve Süper Dadı programına haftanın ailesi olarak konuk almak istiyoruz.

Aradığımız Özellikler:

Eğer çocuklarınız,
İyi uyumuyor, yemek yemiyorsa…
Kardeşlerini kıskanıp, devamlı kavga ediyorsa…
Öfke nöbetleri geçirip, şiddet uyguluyorsa…
Söz dinlemiyor, evin düzenini bozuyorsa…
Yani:
Fazlasıyla yaramazlık yapıyorsa,
Hemen bize başvurun.
Daha huzurlu bir aile düzeni için,
Süper Dadı yardımınıza koşsun.

Erem Şentürk
ARC Film
İrfan Baştuğ Paşa Cad. Yuva 2 Apt. No:9 D:6 PK: 34364 Esentepe / Şişli / İSTANBUL
Santral : 0212 288 72 72
Faks : 0212 347 47 73
Gsm : 0555 967 26 26
e-mail : eremposta@gmail.com

Köprüden Önce Son Çıkış

2011-08-26T14:04:00.006+03:00

Tuna'nın blogunu işime alet ettiğimi için utanıyorum, evet. Ama ekmek parası, mama parası, kepçe-kamyon parası yeminle :)
Şaka bir yana Tuna'yla ilgili yazasım yoktu nicedir. Şimdi içime bir yazma hevesi geldiğinden gazı almışken oturayım dedim PC başına.

Tuvalet işlerinden başlayayım.
Çişini tuvalete, lazımlığa, şişeye, bardağa, tasa ya da çukuru olan herhangi bir kaba yapmakta sıkıntısı yok. Oyuna dalarsa ucundan accık kaçırıyor çişini. Kaçtığı anda tutuyor, söylüyor, külodu çıkarıp tuvalete koşuyor. Babası gibi ayakta işeme hevesinde olduğundan, cüce olduğunu kabul etmeyip basamağa çıkmayı reddettiğinden ve o kapağı kaldırması gerektiğini henüz idrak edemediğinden her çiş sonrası klozet kapağını siliyorum. Eskaza kendi kendine gidip işini görüp çıkarsa, 10 dk sonra tüm evi kesif bir sidik kokusu sarıyor. Zira pipi tam olarak klozetin boyuna denk geliyor. Tazziksiz işerse klozet kapağı leşşş..
Kokuyu duyan "çocuk çişi" demez. Öyle keskin. Proteini fazla mı kaçırıyoruz acep??

Kaka meselesinde henüz sınıfı geçemedik. Kaka geldi mi dört dönüp bez arıyor, buluyor, taktırıyor. "Kaka yapma bölgesi"ne gidip herkesi kovuyor. İşini bitirip alkışlayarak "kakaaa" diye sevinçle geliyor. Bezini çıkarıp külot giydiriyorum.
Gece de bezi tamamen bıraktık ve sabaha kadar çiş yapmadan uyuyabiliyor. Sadece tek bir gece kaza oldu. Onda da bi galon su içmişti yatmadan once. Çişe kaldırmak istedim ama "annnii git, ört " dedi, kovdu beni. Üstünü örtüp gittikten 1 saat sonra uyandıgımda her yer ıslaktı. Bir daha da yatmadan önce su-süt faslını uzatmadım. En geç 20:30da sıvı alımını kestirdim.

Kakayı hiç zorlamıyorum. Belki de zorlamam gerek ama içimden bir ses "daha zamanı değil" diyor. O yüzden zamana bıraktık.

Meme, emzik, biberon, bez...
Hayatımızı zamanında kolaylaştıran ama artık bırakılması gereken tüm bu zamazingolardan sancısızca, adım adım ve neredeyse kendiliğinden vazgeçti Tuna.

Şimdilerde beni düşündüren tek şey var: Kreş.

Tuna'nın kuzeni Ege'nin de gittiği, bize biraz uzak ama tüm gün uzman bir pedagogun çalıştığı, çocuk psikolojisinden anlayan, hem canavar gibi hem de cıvıl cıvıl eğitmenlerin çalıştığı bir okul buldum. Ay başında gittik görüştük pedagogla. Okul tadilatta olduğundan hiç çocuk yoktu. Daha doğrusu diğer şubeye gitmişlerdi ve saat 17:30 gibi geliyorlardı. 3 gün boyunca akşamüstü saatlerinde gittik-geldik. Tuna bir eğitmenle birlikte oynadı, pedagog kâh onu gözlemledi kâh benimle sohbet etti. İçime büyük oranda sindi. Bu arada pedagogun Tuna'ya ve genel anlamda çocukluğa ilişkin söylediği şeyler uzun uzun düşünmeme yolaçtı. Aklımda kaldığı kadarıyla yazayım, herkes faydalansın. Parantez içlerindeki son derece subjektif yorumlarımdır.

- Çocuklar sizin ne dediğinizle ilgilenmez. Kelimeler pek bir şey ifade etmez ama sizin onu söylerken ne hissettiğinizi hemen anlarlar. Göz bebeklerinizin büyüdüğünü görür çocuklar. Yalan söylendiğini, kandırıldıklarını anlarlar. Ses tonunuzdaki değişimi anlarlar. (Bu yüzden de siz "aa hiç şeker kalmamış" demeniz çocuklarınızı daha çok öfkelendiriyor. Yurdum annesi olarak "fazla şeker yersen hasta olursun, sağlıksız olursun" demektense kıvırmayı pek severiz. Tuna dişini fırçalamaya bi başladı mı art arda fırçalamaya başlıyor. Ben de önceleri bağırış çağırış elinden alıyordum macunu. Son birkaç aydır "doktor sadece bir kere fırçalayın, yoksa dişlerin acır dedi, hatırlıyor musun" diyip alıyorum elinden. Doktor, sağlık-hastalık durumunu algıladığından eminim. O yuzden bak doktor bunu dedi, bunu soyledi diye çokça kullanıyorum. İşimizie yarıyor.
Bu konuda iki örnek daha vermek istiyorum. Benden sling alan annelerin bir kısmı bebeğim slingi sevmedi diyerek iade etmek istiyor. Biraz konuşunca anlıyorum ki anne zaten bebeği slingle tanıştırıken önyargılı yaklaşıyor. Bebeğim bunu sevmeyecek hissiyle işe başlayınca anne de tedirgin oluyor ve bebek de bunu hissediyor ve basıyor çığlığı.
Bir diğer örnek de bebeğe uyumayı öğretirken yaşanıyor. Anne bebeğe kötü bir şey yaptığından o kadar emin ki ne Ferber işe yarıyor ne Yatır/Kaldır.
Ben ne zaman bir konuda zihnimi rahatlatayım ve artık oluruna bırakayım, Tuna o işin üstesinden geliyor. Emziktir, bezdir.. hepsi aynen böyle oldu. Adım gibi eminim ki ben kreş işini büyütmezsem sancısız bir başlangıç yapacağız)

- Pedagog Tuna'nın konuşmasını aşırı geri buldu. Birkaç aydır konuşuyor ama telaffuzları çok kötü. Benden başka dilini anlayan yok. Birkaç dil egzersizi verdi ama hiç yapmadık. Eşim gaayet geniş bir Türk babası olarak "her ay o kadar para vereceğiz, bunu da onlar halletsin" dedi. Katılıyorum:) Ve evet tembellikten bi halt edemeden geçirdik koca ayı.

- Pedagog Tuna için "engellenme töleransı çok düşük" dedi. Mesela birlikte bir kitabı inceliyorlar. Tuna öteki sayfaya geçmek istiyor, pedagog o sayfayı bitirdikten sonra diğerine geçmek istiyor ve Tuna'yı engelliyor. Tuna totosunu dönüp gidiyor, başka şeyle oynamaya başlıyor. Beklemeyi hiç bilmiyormuş oğlum. Tipik ev annesiymişim, her dediği sınırsızca yapıldğı için böyle olmuşmuş. Değil oysa. Çoğu anneye göre daha kuralcıyımdır. Etrafta bir sürü yeni materyal varken Tuna'da ne sınır kaldı ne sabır.

- Geçen kış hiç hastalanmadığını söyleyince "Aaa bu çok kötü, demek ki hastalığı, mikrobu tanımıyor. Çok korunmuş" dedi.
"Tam tersi bu kış ortalık keçi gribinden yıkılırken defalarca otobüse bindik, yüzüne yüzüne öksürdü millet, oyun grubuna gittik, her gün pusette uyutup spor salonuna taşıdım, kapalı mekandaki hastalıklı havayı soludu, ordan çıkıp buz gibi havada dışarda uyumaya devam etti." dedim. Bünyesi sağlam ama bu kış sık hasta olma ihtimali %99 bence. Zaten gerçekten bağışıklığı kuvvetli mi değil mi kreşte belli olacak. Ak koyun kara koyun hesabı...

- Bahçesi yok denecek kadar ufak bu kreşin. Hoş zaten çocukları kışın her gün bahçeye çıkarsalar veliler ayaklanır kesin. Gündüz uykusundan sonra bile doğru dürüst yelek giydirilmeyen Tuna bakalım nasıl uyum sağlayacak bu kapalı ortama? Sürekli "aman üşümesin, aman düşmesin, aman kafasına bir şey çarpmasın" durumu olmaz umarım.

- Bana fazla bağımlı/bağlı olduğunu söyledi. Onu biliyoruz zaten. Bahanelerim bence gayet makul. Benden başka bakımını üstlenen kimse yok. Muhasebeciye, vergi dairesine, bankaya, kargoya, arkadaşlarımla buluşmaya, ağdacıya, kuaföre. spora... hepsine benimle birlikte gidiyor mecburen. Kendine ait hayatı yok, sürekli görüştüğü akranı yok, akranlarıyla nasıl iletişim kuracağını pek kestiremiyor. Beyimin bu konuda da yorumu aynıydı tahmin edersiniz ki :) bkz:yukardaki cümle

- İlk 3 hafta çok ağlayacak. Eğer bu süreç daha da uzarsa travmatik bi hâl almasın diye kreşe başlama işi bir 6 ay ileriye atılacak.

- 3-6 yaş arası neden kreşe verilmesi gerektiğini de anlattı pedagog. Biraz basitçe anlatacağım affola:

Bireylerin alışkanlıklarının, mizaçlarının, problem çözme,
kendi kendine
yetebilme, mücadele etme davranışlarının yerleştiği yaşlar 3-6
yaş arası. Bu
yaşta ilk sosyalleşmeler başlamalıdır ve ilk sosyal
ortamlarında çocuklar
doğru yönlendirilmelidir. Kreşte akranlarıyla mücadele
edecek.
Kazanmayı/kaybetmeyi/beklemeyi/paylaşmayı öğrenecek. Bunları evde
öğrenme
şansı hiç yok. Bu yaşta öğrenilmezse yetişkinlikte sorunlarla
karşılaşınca
kaçma/uzaklaşma/anne-babaya sığınma eğiliminde olması muhtemel.

- Tuna kreşteki o deneme saatlerinde çok neşeliydi, kahkahalar atıyordu. Pedagog "yaşam enerjisi çok yüksek, çok mutlu" bir çocuk dedi. Çok hareketli buldu Tuna'yı. "Ama" dedi "hareketleri çok kontrollü. Yaşına göre beden kontrolü çok iyi. Ayağını sağlam basıyor, koşarken, merdivenden atlarken bile kontrollü". Bunu da bize bir sürü başka insan söylemişti zaten. "Böyle hızlı koşan bu kadar küçük çocuk görmedim" lafını çok duymuşuzdur. Hoş, bi' halta yaramıyor bu yaşta bu enerji. Anca bizi daha çok yoruyor.

Durum böyleyken böyle. Eylül sonuna dek yokuz. Ekim ayından itibaren Tuna resmen okullu oluyor. Umuyorum çok canımızı yakmayan bir süreç bizi bekliyordur.

Eylül sonuna dek bloga bu çapta bir yazı yazmam olanaksız. Muhtemelen gelecek kampanya haberlerini verip kaçarım.
Hepinize iyi bayramlar şimdiden.
Sağlıcakla kalın

edit: başlığın yazının geneliyle pek ilgisi yok. içinde bulunduğum ruh haliyle ve yakınlardaki seyahatlerimizden esinlendim. içimden öyle geldi diyelim :)
büdüt: hele fotoların hiçbiriyle ilgisi yok :) tuni ve berk onlar. oynuyorlar, birbirlerini çok seviyorlar.

Tükkan Paramini'de

2011-08-25T10:40:00.000+03:00

Yarın sadece wrap slinglerle Paramini'deyim. Uygun fiyatlarla wrap sling sahibi olmak, bebeğinizi anne karnında gibi rahat hissettirmek istiyorsanız bu kampanyayı kaçırmayın.
Paramini'ye üye olmak için tıklayın.

PR Çalışması Dediğin Böyle Olur

2011-08-10T14:15:00.002+03:00

Geçtiğimiz aylarda Hotpoint-Ariston'un iletişim ajansi"We are social" için çalışan Orkide Hanımdan bir mail aldım. Mailinde ailemi ve oğlumu anlatma tarzımı beğendiğini yazmış ve Hotpoint-Ariston'un fotoğraf yarışmasından sözetmişti. "Aile" temalı fotoğraf yarışmasının detayları şöyle:

Family Portraits yarışması Avrupada'ki ailelerin günlük hayatlarından, unutulmaz anların ölümsüzleştirildiği kareleri arıyor. Yarışmaya katılmak için:

10 Ekim 2011 tarihine kadar ailenizle birlikte çekilmiş bir veya birden fazla fotoğrafınızı http://family.hotpoınt.eu/ adresine yükleyeceksiniz
Yüklenen tüm fotoğraflar tüm Türkiye genelinde aynı adresteki siteye giriş yapan kullanıcılar tarafından oylanacak ve en çok oyu alan ilk 100 fotoğraf finale kalmış olacak
Finale kalan 100 fotoğraf, 5 fotoğraf blogcusu tarafından değerlendirilecek ve aralarından 10 fotoğraf seçilecek
Son olarak Steve McCurry bizler tarafından seçilen bu 10 fotoğrafı değerlendirip kazanan fotoğrafı belirleyecek.

Son derece uyduruk dijital makinemle bu yarışmaya katılamayacağımı söyledim ama Orkide Hanım ısrarla tekniğin değil fotoğraftaki öykünün önemli olduğunu vurgulayıp ev adresimi aldı. Bana daha detaylı bir basın kiti geleceğini anladım.

Geçen hafta evime İtalya'dan bir paket geldi. Tuna daha yeni uyanmıştı. Kapıyı birlikte açtık. Artık alışık olduğu kargoculara gülümseyip kapıyı kapattıktan sonra koliyi açtık. "Ne çıkacak acaba içinden" diye sordum. "Davsan" dedi.
En son uyku arkadaşı tavşanı Antalya'da unutup kargoyal geri aldığımızdan beri her buyuk kutudan tavşan çıkacak sanıyor zavallım :)
"Yok oğlum, anneanne yollamıştı onu zaten. Bu başka bir şeydir" demeye kalmadan şok oldum. Kutudan çok ama çok tatlı bir peluş tavşan çıktı. Tuna sevinçten çılgına döndü. Saniyesinde sarıldı, öptü tavşanı. "Yini(yeni)" diyerek seviyor şimdilerde. Eskisini emekli ettik böylece.

Ben "ne guzel tesadüf" diye düşünürken farkettim ki Orkide Hanım her blogcuya farklı hediyeler yollamış. Annenin ve çocuğun ilgi alanlarına göre hediyeler çeşitlenmiş. Bunca yılın blogcusuyum böyle özel bir tanıtım görmedim.

"Yini" tavşanıyla uyuyan Ton

New York seyahati bir yana sırf Steve McCury ile tanışmak ve o ünlü Afgan Kız fotoğrafı, yıllar sonra o kızı bulma oykusu vs hakkında konuşmak için bile yarışmaya katılabilirim. Güzel bir poz yakalamaya çalışıyorum.

McCurry'nin bize de hediye edilen bir çalışması

Orda, Burda, Şurda

2011-08-09T11:13:00.001+03:00

Haftasonu Haberturk gazetesi almışsanız ve sabah çayınızı magazin ilavesi eşliğinde yudumlamışsanız görmüşsünüzdür. Pınar Reyhan Özyiğit, slinglerimi ve Sanal Bebek Mağazası'nı köşesine taşıdı.
Yolladığım basın bültenine verdiği nazik yanıtları ve bu yazı için çok çok teşekkürler ediyorum kendisine.

Unnado'da da cuma sabahına dek kampanya sürüyor. Bu fiyatlara bi daha bebek taşıyıcı alamazsınız, benden söylemesi :)

Ergo Baby Carrier Üzerine Birkaç Söz

2011-07-31T14:31:00.004+03:00

Malum biz slingsever anneler, kangurudan pek hazetmiyoruz. Bebeğin bez bölgesinden yukarı baskı yapan, bebeğin bacaklarını sağdan soldan sallandıran kangurular bebek için hiç de sağlıklı değil.
Kanguru türevleri içinde tasarımıyla öne çıkan tek bir ürün var: Ergo Baby Carrier.

Bel ve boyun fıtığı olan annelerin bile güvenle kullanabilecekleri, kullanımı kolay, basit ama çok fonksiyonel ve uzun ömürlü bir ürün.

Peki nedir Ergo'yu bu denli farklı kılan?

Bir kere bebek içinde sallanmıyor, oturuyor. Tıpkı sizin kucağınızda oldugu gibi rahat.
Takıp çıkarması çok kolay. Klasik kanguruların aksine bebeğinizi uzun saatler boyunca taşıyabilirsiniz. Yumuşak dolgulu kayışlarıyla omzunuz ağrımaz, SGS onaylı kemer tokaları sayesinde bebeğinizin güvende olduğunu bilirsiniz.

Ergo Baby, bebeğin içerdeki pozisyonları açısından, bizim mei tailere cok benziyor. İzmirli iki anneyle "mei tai mi? Ergo mu?" diye denemeler yaptık. Orijinalinde 4.aydan itibaren kullanılması önerilse de ikisi de 2,5 aylık bebeklerdi. Muhtemelen ikisi de ayına göre iri olduğundan, bebekler mei taiden ziyade Ergo'da daha rahat ettiler. Taşıyan anneler de bebeğin ağırlığını hiç hissetmediklerini söylediler.

Uzun lafın kısası eğer bebeğiniz 2-3 aydan büyükse, tek bir taşıyıcı alıp 2 yaşa dek kullanmak niyetindeyiz Ergo Baby'yi öneriyorum.
Unnado'da 8 Ağustos'ta yapacağım kampanyada -gerçekten- sınırlı sayıda Ergo Baby'yi çok uygun fiyatlara alabililirsiniz.
"Yok bana acil lazım" derseniz de buyrun.

Çekirdek Aile vs Kalabalık Aile

2011-07-22T21:19:00.005+03:00

Versus serisine devam :) (Önceki için tık)

Geçtiğimiz haftasonu Tuna'nın 3.yaş günü vesilesiyle pek kıymetli akrabalarımız ve dostlarımızla birlikteydik. Tuna balığım zevkten zevke koştu. Anneanne bir hafta boyunca bizdeydi, bir dediğini iki etmedi. Dedesi en şahane akülü arabaların olduğu parkları buldu. Tuna'dan mutlusu yoktu.
Tabi bu saadet kısa sürdü. Evli evine köylü köyüne gidince eski düzene döndük biz de.
El ayak çekildikten sonraki ilk gün klasik olarak zor geçti. Sabah uyanır uyanmaz anneannesine sırnaşmaya alışan Tuna, kahve içmeden uyanamayan anasının meymenetsiz yüzünü görmek istemedi. Sabahtan neredeyse öğlene dek mozurdandık karşılıklı. Sabah 2 kahve art arda çaktıktan sonra düşünmeye başladım. Herkeste aynı nakarat: Büyükler geldi-gitti, çocuklar huysuzlandı. Nedeeeen? Neden bu düzen böyle?
Kahvemi yudumlarken de yazmaya başladım.

Bir kere büyüklerin torun sevgisine hayran olmamak elde değil. Aralarında tutkulu bir aşk var sanki. İki tarafın da birbirini çok sevdiğini peşinen kabullenip işin özüne geçiyorum.
Bir kere bu anneanne/babaanne ve dede milletinin çocuk mızırdanmasına verdiği reaksiyon süresi çok kısa. Daha uvvaaa sesi çıktığı anda ayağa kalkıyorlar. Uzaktaysa ses verip olaya müdahale ediyorlar. Ben de şahsen buna çanak tutangillerdenim.
Misal...
Tuna uyanmış.
Mızırdanıyor. "Anne gözünü seveyim al götür şunu parka. Mümkünse 2 saat de gelmeyin. Al bu içme suyu. Bu boş şişeye de işet. Altına zıçsa da getirme"

Öğlen uykusundan vakitsizce uyanmış Ton balığı mozurdanmaktadır. "Dedesiii hadi sen al bunu da akülü arabaların olduğu parka götür" denir. O mızırtılar anında kesilir.

Anneanne-dede dünden razı zaten. Ben geniiiş geniş kahvemi içip kahvaltı hazırlayıp sanal ortamda sosyalleşirken bizimkiler de hayatından memnun.

Tabi bu devran hep böyle dönmez. Herkes evine dönüp ana-oğul başbaşa kalınca o mızırtılara verilen cevapların suresi uzadıkça uzar.

Daha önce de yazdığım gibi ben çocukların mızmızca edilen taleplerine hemen yanıt verilmemesi gerektiğine inanıyorum. Daha doğrusu böyle olması gerektiği konusunda feci ayar yedim. bkz bu yazı....
Büyükebeveynler daha hassas olduğundan her mıyklamaya el koyuyorlar.

Sonuç: Kendi kendini teselli edemeyen, kendiliğinden sakinleşemeyen, sürekli dikkati dağıtılarak sakinleştirilmeye çalışılan, sınırını bilemeyen çocuklar. Oysa o mızırtı ve annenin olaya müdahalesi arasındaki süre çocuğun öğrenme, ders alma, disiplin edilme ve sakinleşme süresi olmalı. Biz ne kadar hızlı müdahale edersek, kendiliğinden gelişmesi gereken o süreci o kadar çok baltalıyoruz.

Hemen senaryo yazıyorum: Perde takmak için ardiyeden merdiveni aldınız. İşiniz bitince merdiveni yerine kaldırmak için hamle yaparken o uykusu gelmiş ama merakı eksilmemiş bücür de çıkmak istedi. Birkaç kez çıktıktan sonra artık merdivenin işinin bittiğini ve kaldırmak gerektiğini söylediniz. Zira bücürün anası olarak o uykusuzlukla bi kaza çıkacağından eminsinizdir. Merdiveni yerine koymaya çalıştıkça volüm yükselir, ambulans sesi çıkaran oğlunuza direnip merdiveni yerine koyarsınız ama kıyamet de kopmuştur. Yapılacak iki şey var:
- Merdiveni geri verip kafasını yarmasına, kolunu kırmasına izin vermek.
- Kararlı bir şekilde merdiveni yerine koymak. Koyma hamlesi yaptıkça ambulans sesi daha da yakına gelip beyninizi ütüleyeceğinden burda da yapılacak şeyler ikiye ayrılıyor.

1- "Aaaa bak kuş geçiyor. Hadi balkondan bakalım, ekmek atalım kuşlara" demek. Kısa sürede susması kuvvetle muhtemel.

2- "Sana bunu veremem, çünkü kafanı yarmanı istemiyorum. Çünkü seni çok seviyorum" diyip konuyu kapatmak. Kıçını yırtana dek ağlayacaktır muhtemelen. Şansını sonuna dek zorlayacaktır. Ağlamaktan kusabilir. Ama emin olun bir süre sonra sakinleşecektir.

2 yaş sonrası çok yaşanan senaryolar bunlar. O dönemde ne yapsam nasıl müdahale etsem diye düşünürken ve kendi kendime beyin jimnastiği, deneme/yanılma yaparken farkettim ki ne kadar esnek olursam o kadar çok mızmızlanıyor.

Geçen hafta 3 yaşına giren Tuna - evde yaşanan -bu tip krizlerde artık odasına girip yatıyor. Bir süre daha ağlayıp sakinleşiyor. İyice sakinleşince yanına gidiyorum. Mıncırıyorum, hırpalıyorum, ısırıyorum.
"Nerenden gıdıklayayım seni?" diye soruyorum. "Mime" diyince memesinden gıdıklıyorum. Olayı kapatıyoruz. Böyle böyle 2 yaş krizlerimiz azaldı.
Tabi bunda benim tek başına bir anne olmamın verdiği zorlayıcı etki önemli. Destek kuvvetlerim olsaydı asla bu kadar kararlı olamazdım. Çünkü evde "Alın şunu başımdaaan!" deyince seve seve bakacak, teselli edecek birkaç gönüllü olurdu.

Kordon'da keyif yapan anne cenâhıyla 4 saat geçiren Tuna balığı.

Biz böyle yalnız olunca çanta misali Tuna'yı her yere götürüyorum. Muhasebeciye, Kordon kıpraşmalarına, ağdacıya.... Artık hemen her yerde uzun saatler kalabiliyor. Yanımızda ne varsa onunla oynuyor, dişine göre yemek varsa çöpleniyor. Ortamda başka çocuk olmadığı sürece sorunsuzca takılıyor. Başka çocuklardan da sevdiği arkadaşları varsa yine sorunsuz oynuyorlar. Kendi aralarında çıkan sorunlarda da "o senin arkadaşın, kendin hallet!" diyip kenara çekiliyorum bir süredir.

Tam da anlattığım bu "yalnız anne" olmanın çok büyük dezavantajlarını da yaşıyoruz. Sosyalleşmelerimiz kendiliğinden oluvermiyor. Yaşamımıza girip çıkan çok olsa da temelde iki kişiyiz.

3 yaşa birkaç ay kala konuşmaya başladı. O da 2 yaş civarı seviyesindeki kelime tekrarları gibi Her gün en az 2-3 yeni sözcük telffuzlarıyla hızlı ilerlesek de akranlarına nazaran hayli geride.

2 yaşından beri oyuncakları ve kitaplarıyla kendi kendine uyuyan, emmeyi 9 aylıkken kendiliğinden bırakan bir çocuk olmasına rağmen bana hala çok fazla bağımlı.
Kreşlerin önünden geçerken anlatıyorum. İşte burası şöyle güzel falan filan. Kapısından bile girmek istemiyor. O da haklı. Bu 3 yıl içinde bakımının %90ı bendeydi. Bezini değiştirmekten yedirmeye, kitap okumaktan yıkamaya... "Uzun süre emzirmek ya da birlikte uyumak çocuğun bağımsızlığına sekte vurur" tezinin anti-tezi gibiyiz...

Denge, denge, denge.. Yaşamın özü gibi bu konuda da dengeli olmak şart. Ve ne iyi ki/ne yazık ki ne ekersen onu biçiyorsun...

Yapılmışı Var!

2011-07-15T09:12:00.003+03:00

Geçtiğimiz ay sonu Tuna tuvalet, çiş-kaka işlerine teşne olmaya başlayınca apar topar doktora gittik. Daha 3 yaş kontrolüne birkaç hafta vardı ama ben bu hassas konuda doğruları/yanlışları anlayayım diye kapısını çaldım doktorumuzun. O konuda içimizi rahatlattı ki bu başlı başına ayrı bir post konusudur.

Sonra klasik ne yiyor ne içiyor muhabbeti başladı. Ben de anlattım.
Kahvaltıda tek bıldırcın yumurtasıyla ve yarım tatlı kaşığı şekerle yaptıgım çakma keşkül :)

Diğer ana öğünlerde makarna ya da etli kuskus, etli sebzeli bulgur pilavı.
Aralarda kuru meyve ve kuruyemiş. Hepsi bu. Bir kalem daha ekleyemem, o derece tutucudur yemek konusunda.

Boyu da kilosu da %90larda olunca, koca kış bir kere bile burnu akmadan geçince doktor da yemek seçmesine rağmen çok sağlıklı beslendiğini söyledi ve etli sebzeli bulgurun tarifini sordu.
Anlattım.
Haftada ortalama 4 kere bunu yediğini soyleyince de "ee çok güzel, nerdeyse her gıdayı alıyor sayılır" dedi.

Bu kıymetli ama selülitli kıçımdan uydurma tarifi sizinle de paylaşayım dedim. Zira sebze ve çorba sevmeyen çocuklar için son derece besleyici bir tarif. Fotoğraf ozellikle koymadım. Çünkü "yapılmış" değil, "kusulmuş" gibi görünüyor. Ama inanın bana tadı çok güzel oluyor.

- 1 ufak soğan
- 1 diş sarımsak (Ortasındaki yeşil kısmı çıkarırsanız daha az asidik oluyor)
- Zeytinyağı ve ayçiçek yağı (İkisinde de farklı yağ asitleri oldugundan birlikte kullanın)
- 1 çay bardağı yıkanmış kalın bulgur
- 50 gr kadar haşlanmış, tiftilmiş yağsız kırmızı et. (Tuna kuzu etini pek sevmediğinden tamamen yağsız dana eti alıyorum)
- 1 domates
- 1 çay kaşığı biber salçası
- Kakalanmak istenen sebze. En güzel kakalananlar rendelenmiş yarım kereviz, ufak bir havuç, bir küçük kabak ve ince ince doğranmış semizotu. Semizotu tam bir omega-3 deposu. Pişince de değerini yitirmediğinden ve baskın bir tadı olmdağından bu ölçüye göre 1 koca avuç koyabilirsiniz. Ben genelde 2 farklı sebzeyi birlikte kullanıyorum.

Soğanı minicik doğrayıp kavurun. Sonra salçayı kavurup rendelenmiş domatesi, rendelenmiş kakalanacak sebzeyi ve tiftilmiş eti ekleyin. Etler ve sebzeler biraz kavrulursa daha lezzetli oluyor. Sonra yıkanmış bulguru atın ve kavurmaya devam edin. Bu noktada biraz daha yağ gerekebiliyor. Çocukların iyi kalite yağa ihtiyacı vardır. Bol bol zeytinyağı koyabilirsiniz. En son semizotunu da atıp 2 çay bardağı suyu ekleyip, bi çimdik de şeker koyup kapağı kapatın.

Bu ölçüyle yaptığım yemeği Tuna 2 gun yiyor.

İçinde kâfi miktarda vitamin, likopen, B-12, tam tahıl, demir ve doymamış yağ var. O sebzeyi sevmezse bu sebze var. Zaten doktorların çoğu sebze konusunda baskıcı olmayın diyor. Sadece tek bir sebze yiyorsa bile yeterliymiş. Hemen hemen tum sebzeler birbirinin ikamesiymiş. Yani sadece bezelye yiyor diye uzulmeyin. Bezelye de bir taze fasulye de...

"Aman be Hülya, ben o kadar zahmete gelemem. Yok mu bunun pratik yolu?" derseniz, buyrun yapılmışına gelin.
Ailemizin makarnası Barilla, çocuklar için çok güzel bir ürün çıkarmış: Piccolini makarna. Şimdilik 3 çeşidi var. Domatesli hariç hepsini denedik. Yeşilliyi pek sevmedik, ama balkabaklı ve havuçlu gayet lezzetli. Diğer çocuk makarnalarının aksine sebze suyu değil sebze püresi koyulmuş. Her bir pakette içeriğindeki sebze miktarı yazıyor. Siz de çocuğunuzun kaç tabak yediğini ve kaç gram sebze aldığını hesaplayıp sonra da "Allah bana akıl fikir versin. Ne zaman bırakacağım çocuğun yediğini/içtiğini saymayı acaba? Amaaaan iki dirhem sebze yedi ya işte, varsın olsun" diyerek huzur içinde uyuyabilirsiniz.

Ecnebi Anne vs Yurdum Annesi

2011-07-07T15:07:00.005+03:00

Mahallenin teyzelerinin yanına teklifsizce sokulup ekmek kemiren Ton

Yurtdışında Türk olarak sürekli yaşamanın ezikliğinden midir nedir bitmek bilmez bir Batılı hayranlığımız var. Aman efendim onların çocukları nasıl efendiymiş, ne güzel söz dinlermiş. Nasıl sınırlarını bilir, kendiliklerinden uyur, anne-babalarını hiç üzmez, tatil köylerinde bizim bebeler avazı çıkana dek ağlarken onların çocukları guzelce kendi yemeklerini yerlermiş de falan filan..

Muhtemelen hepsi doğrudur. Aferindir ecnebi anne-babalara. Çocuklarının eline uyku bezini verip hava kararır kararmaz uyutmayı, kendi kendilerine yemek yedirmeyi başarırlar. Yurdum annnesi çocuğu başı dönene dek ayağında sallamaktadır, boğazından iki kaşık daha tarhana geçsin diye saçını süpürge etmektedir. Bunlar muhtemelen hepimizin itirazsız kabul ettiği eksiklerimizdir diye düşünüyorum. Evet ne yazık ki çocuk yetiştirirken yapıyoruz bu hataları.

Peki bu adamlar olayı bu kadar "çözmüşse" neden Batı'da Türk olmak bu kadar zor?

Green Card çekilişini kazanıp ABD'ye; iş için inanılmaz guzel şartlarda Avusturya'ya giden yakın dostlarımız var. Hepsi tırıs tırıs geri döndü. Konuştuğum bir çok blog arkadaşım da geri dönmekle dönmemek arasında gidip geliyor. Hemen hepsinin ortak soylemi aynı:

Devlet, vatandaşın tüm şartlarını mukemmelleştirmiş, sosyal devlet politikaları harika işliyor. Çocuk yetiştirmek destekleniyor. Sağlıklı, eğitimli ve sorunsuz bir birey olmak destekleniyor ama insanı çıldırtan bir yalnızlık var. Herkes birer ıssız adam/kadın. Sokakta düşüp kalsanız kimse dönüp bakmıyor. Herkes birbirine yabancı. Bu yabancılık bizim gibi sonradan o ülkeye gidenleri çok mutsuzlaştırıyor.
Eee, nereye gitti bu adamların o imrenilen çocuklukları? Büyünce bozuluyor mu büyü?

Geçenlerde Nurturia'da Esra ABD'nin en çok izlenen programlarından birinin videolarını paylaşmıştı: Supernanny... Çocuklarının dvaranış/uyku/yemek/eğitim sorunlarıyla başa çıkamayan aileler "alooo, yetiş super nenii" diye çığırıyor. Dadımız da superman edasıyla olaya el koyuyor. Dadı birkaç gun sadece gözlem yapıyor, sonra çözüm önerilerini sıralıyor.

Konsepte bayılmakla birlikte izlediğim bölümlerdeki harala güreleden ve çocukların sadece disipline edilecek yaratıklar gibi görülmesinden dolayı çok rahatsız oldum. Çocukların çoğu biraz uç örnekler, aileler işlerin çığırından çıktığı, bardağın taştığı noktadalar falan ama bir tane bile şefkatli sarılma, bir çocukla oyun oynama görmedim. Şöyle bi hoplatmayı, gıdıklamayı, mıncırmayı boğuşmayı zaten geçtim bir tanesi bile çocuğunu öpmedi.

Bu ailelerin hepsi çocukları için en iyisini istiyor. Tıpkı bizim gibi. Ama onlar çocuklarla arasına inanılmaz bir mesafe koyuyor. Fazla yüzgöz olmuyorlar...

Esra yine aynı gün bir ofis çalışanının kist sancısıyle yere yığıldığını ve bir çok kişinin olayı umursamadan çalışmaya devam ettiğini söyledi. Bizim en acımasız plazalarımızdaki en kurt çalışanlar bile buna kayıtsız kalmazdı sanırım.

Neyse uzatmayayım. Bizdeki fazla laubali ilişkilerden, sokaktaki teyzenin "aayy yavrum üşümesin çocuk" diye yolumu çevirmesinden, sadece 10 dakikadır sohbet ettiğim taksi şoförünün "ev kendinizin mi?" diye sorma cüretinden, yurdum çocuklarının anneanne-dede demeden vurup tükürmesinden, gece yatmak-sabah kalkmak bilmemesinden ve bunun gibi bir sürü şeyden rahatsız oluyorum. Ama o kadar da kötü değiliz be blog!
Bir kere çocuklarımızla çok güzel oynayabiliyoruz. Dedeler ufacık bebeye kahkaha attırmak için maymuna dönüyor. Çocuklarımızı cılkını çıkarana dek öpüyoruz, hoplatıyoruz.
Bizimki en azından öpülmekten helak oluyor :)
Daha dün parkta hiç tanımadığı bir grup teyzenin yanına çömelip ekmek yedi misal. Giderken de öpücük vermeyi ihmal etmedi. Bir Avrupalı ve dahi ABD'li anne baba için şok edici bir andı muhtemelen. Pedofili şüphesiyle şarbonlu ekmek paniğinin kıyasıya rekabeti vardır o bireysel dimağlarda.

Tam da bu nedenle artık Batı'da çocuğuyla birlikte uyumak, yıllarca emzirmek, doğal ebeveynlik akımları hortlamış durumda. Batı'nın kontrollü, disiplinli, çalışkan ama biraz da robotik insanları, artık Doğu'nun sosyal yanı zengin, duygusal, kırılgan, çokça kusurlu, duygularını saklayamayan vatandaşlarına öykünüyor.

Bizimki gibi çok dokunmatik ilişkilerin olduğu toplumlarda bebeğine o sevgiyi vermek için birlikte yatmak ya da yıllarca emzirmek bence şart değil diye de ekleyeyim.

Hemen her konuda olduğu gibi işin sırrı dengeyi tutturmak diye düşünüyorum. Çocuklarımıza sınır koymayı biraz daha başarabilirsek, daha iyi uyumalarını sağlayıp daha doğru yönlendirebilirsek, biraz daha özgür bırakıp hayatı keşfetmelerine yardım edersek bu kadar güzel sevilen, okşanan çocuklarımızla kimse tutamaz bizi.

AB'ye bile gireriz alimallah :)

Alpi'nin doğumgunuden Ton karesiyle biter bu post.

Caillou: Dost mu? Düşman mı?

2011-07-05T08:18:00.004+03:00

Tuna'nın TV ile ilişkisini -ki o da Baby TV'den ibaretti- 2 yaş civarı kestik. Sebep zaman kavramı olmadığı için sürekli aynı çizgi filmi (The Cudlies, Tuna'nın deyimiyle "dodo") talep etmesiydi. İstediği çıkana dek arada diğer sevmediği programları da mızırdana mızırdana izliyor, başka da bir şey yapmak istemiyordu. Derken bir gun "TV bozuldu, dodo artık evine gitti" diyerek Baby TV'ye veda ettik. Hepi topu 2-3 gün daha dodo'layarak gezdi evde. Sonra da unuttu gitti.

Geçtiğimiz aylarda Antalya'dayken aşırı hareketli olmasından bunalıp evde Yumurcak Tv açtım. Haliyle Tuna annemlerin evinde ilk kez o keltoş veletle, Caillou ile tanıştı. Aslında 2 yaş civarında birkaç kez görmüş ama hiç oralı olmamıştı. Ancak son izlediğinde resmen büyülenmiş gibi ekrana çakıldı kaldı. O zamandan beri yemek saatlerini Caillou+ Samsung Galaxy S işbirliğiyle geçiriyoruz... Tuna Youtube videoları arasında kendi gezinebildiğinden, yemek sonrası bana da siparişlerimle ilgilenmek için gerekli zaman kalmış oluyor.

Oğlum bu denli tutkuyla bağlanınca "neymiş bu veledin alamet-i farikası?" diyerek ben de izlemeye başladım. Malum internet annelerinden pedagoglara çok geniş bir anti-caillou ittifakı mevcut. Komik bir örneği burda mesela.

Hiç izlememiş olanlar için anlatayım. Ecnebi memleketin birinde anne-baba ve küçük kız kardeşi Rosie ile yaşayan 4 yaşında bir oğlan çocuğu Caillou. Meraklı, keşfetmeyi seven bir çocuk ve ailesi de ona bu konuda surekli yardım ediyor. (Jenerik müziğinden apartma cumle :P)

Ama asıl olay annesi.

İnanılmaz sakin ve tatlı dilli bir anne. Asla bağırıp çağırmayan, Caillou'nun keşfetme isteklerini anında yerine getiren, hemen çözüm üreten ideal ötesi bir anne. Baba da öyle ama kendisi sanırım işe gittiğinden pek iştirak edemiyor ortamlarda.

Bu haliyle klasik bir ideal aile portresi çiziyorlar. Annelerin büyk bir kısmı da Caillou'ya değil de annesine gıcık. O kadar pozitif bir kadın ki bizim gibi sesi kısılana dek bağırmıyor, bu yuzden onun oğlu ve kızı muhteşem uyumlu çocuklar, hiç uykusuz kalmıyor, çocuklarına her dakika bir şeyler öğretecek ve oynayacak enerjisi var.

Ben de başlarda her yorgun anne gibi Caillou'nun annesindne nefret ettim :)

Sonra bu çizgi seriyi yaratan pedagog ekibinin alttan alta vermek istediği mesajları düşündüm.

Çıkan sonuçlar:

- Caillou aslında anne-baba eğitim serisi olmaya aday bence. Nasıl daha iyi ebeveyn olunur? sorusunu cevabı gibi çoğu şey. Mesela bir bölümde Caillou ve arkadaşı Leo evde arabalarla oynuyorlar. Ortalığı çok dağıtıyorlar. Anne gelip aynen şunu soyluyor:"Ooo ne çok iş yapmışsınız, acıkmış olmalısınız. Siz ortalığı toparlarken ben de yemek hazırlayayım".

Buyrun çocuklara dağıttığını toplatma yöntemi. "Normal" bir Türk annesi söylene söylene kendi toplar, siniri tepesine çıkar sonra olmadık bir şey için çocuğuna bağırır. Sonra da Caillou'nun annesini bir kaşık suda boğmak ister.

Bu arada bir süredir bu dağıttığını toplama konusunda uğraşıyorum. Mesela acıktı mı? Önce şu şu şunları yerşne koyalım, ben de o arada yemeği ısıtayım.. diyorum. O oyuncaklar alındığı yere aynen geri konuluyor. Bir oyuncağı-eğer büyükse ve yer kaplıyorsa- istediğinde eskisini yerine koymasını istiyorum falan filan... Adım adım Caillou-Mom olacağım, evet azimliyim :)

- Çocuklara ne söylediğimiz kadar nasıl söylediğimiz de önemli. Mesela Caillou bir seferinde arkadaşı Clementine'ın ailesiyle ile çilek toplamaya gidiyor. Yalnız gitmekten çekindiği için babasını da yanında istiyor. Babası "olmaz Caillou, sen Celementine'ın özel misafirisin" diyor. "Normal" bir Türk babası "len amma korktun, seni yemeyecekler ya. Arkadaşın o senin. Hadi hadi erkekler korkmaz" diyip yallah tazzik kovar oğlanı. Caillou ebeveynleri empati kurmamıza yardımcı oluyor.

- Çocuklara sorumluluk vermenin yaşı yoktur. Kendi boyuna uygun bir poşeti taşımak, minicik ev işlerine yardım etmek, en azından kendi eşyalarının ve oyuncaklarının sorumluluğunu üstlenmek 3 + bir çocuktan beklenmelidir. Bir bölümde annesi, kardeşi ve Caillou alışverişe gideceklerdir. Annesi Caillou'dan alışveriş listesini ezberlemesini ve boylece alışverişte kendisine yardım etmesini istiyor. Çözüm yine her zamanki gibi basit :) Şarkı soyleyerek ezberletmek.

- Siz Caillou'nun annesi olmaya ne kadar yaklaşırsanız, ne kadar sakin kalmayı başarırsanız çocuğunuz da o kadar uyumlu oluyor. Gayet ciddiyim. Kabul, bazen uzun açıklamalar yerine sertçe "tamam, bitti" diye kestirip atmak daha etkili ama bu aralar bizde uzun uzun açıklamalar kriz savmada daha etkili.

Demem o ki bardağın dolu tarafına bakmak gerek bazen. Bir dönem yayınlayan muhafazakar kanalın gudik dindar çevirilerine takılmadan izleyebilmek gerek. Bir dönem "rabbim rahmet yağdırıyor" gibi cümleler duyulmuş Caillou'da. Ben izleyenlerin yalancısıyım...

Yukarda verdiğim linki açtıysanız daha da şaşıracaksınız, zira pedagog hanım Caillo'nun ailesinin kibarlığına takmış. Güzel Türkçemizin sağol yerine teşekkür ederim denilerek kirletildiği görüşünde.

Sözünü ettiği utanma, ölüm, karanlık korkusu gibi duyguların da çocukların er geç tanışması gereken duygular olduğunu düşünüyorum. Çocukları fanusa kapatıp her türlü kötülükten ve köt duygulardan korumak imkansız.

Bu arada tüm Caillou serisi aslında bir masal kitabı. Bir kadın etrafına çocukları toplayıp onlara kitaptan masal okurken akıyor her şey. Haliyle arkada sürekli anlatan bir dış ses var. Pedagog hanıma biri bu ayrıntıyı da verse iyi olacak. Zira çocukların bu şekilde aptal yerine koyulduğundan neredeyse emin!!

Profesyonel Çekim

2011-07-01T10:17:00.003+03:00

Tükkan'ımın adeta imzası haline gelen slingler için profesyonel bi çekim yaptık.
Fotoğrafları sevgili Latife Tunç çekti.
Blogdan ve Nurturia'dan tanıdığım anne arkadaşlarım Neşe, Burcu, Peri, Azra ve Nihan sağolsun beni kırmayıp bebelerini kapıp çekime geldi.
Fotoğrafçı annenin elektriği, model annelerin ışığı, bebelerin enerjisi derken ortaya işte bu harika kareler çıktı.

Araf

2011-06-23T14:11:00.006+03:00

Geçtiğimiz hafta başı tamamen Tuna'nın gaza gelmesi sonucu -kısmen- bezsiz gunlere merhaba dedik.
Başlangıçta her şey bir gaz ve toz bulutuydu. Oyun oynuyor gibiydi daha çok. Oysa evladım hazırmış, ben farketmemişim sanki.

En baştan başlayayım. Bundan 14 ay önce İKEA'dan uyduruk bi lazımlık alıp tavşanı oturtarak başladık. Ne yapması gerektiğini bildiğinden emin olmak için benim lazımlığı kullanmışlığım bile var :)
Evet bizzat ben yaptım gosterdim.
Hiç umurunda olmadı geçen yaz ki 24-25-26-27. aylardaydı. Çoğu erkek çocuk o aylarda başlıyor aslında bezi atmaya.
Neyse efendim kış geldi, bizim lazımlık nasılsa işe yaramıyor diye ortadan kalktı. Çişli kakalı bi ton kitap eve yığıldı, baba işten gelip tuvalelete girerken Tuna da meraklı gozlerle onu izledi. Babası bu arada bezi atınca akulu araba alacağı sözünü de vermiş bulundu :)

Mayıstan sonra o kırmızı lazımlık gene çıktı meydana. Tuna'nın en keyifli saatleri tam uyku oncesi üçümüzün odaya girip oyun oynadığımız dakikalardır. Tam da o arada bezi çıkarmışken lazımlığı getirdim. Oturmak istedi, poposu plastiğe değer değmez kalktı. İnsanlık için küçük; ama bugune dek çıplakken bir kere bile oturmayı denememiş bir çocuk için büyük bir adımdı. Ama hala oturmayı reddediyordu.Saniyeler içinde trinnkkk sesi eşliğinden bir jeton düştü:
- Havlu koyarsak oturur musun? dedim.
Bu fikri Nurturia'dan bir anne vermişti. (İşte bu yuzden Nurturia'yı çok seviyorum. Herhangi bir çocuk doktorunun değil ancak tecrube sahibi bir annenin verebileceği bir akıl bu)

Ki çok mantıklı.
İlk alafranga tuvalete oturdugumda çocuktum ve çok rahatsız olmuştum. Kocaman çocuk olarak ben bile böylesi bir yenilikten huzursuz oluyorsam daha 3 yaşına gelmeyen bir çocuğun hassasiyetine saygı duymak gerek bence.
Nitekim sadece sporda kullandıgım ince, dandik bir havluyu getirdim. Tuna keyfince serdi ve işedi!!! Karı - koca alkış yağmuruna tuttuk Tuna'yı. Mutlu mutlu uyudu o gece.
Ben akşamki ilk çişin gazıyla ertesi sabah işe koyuldum. Tuna da zaten sabah bez taktırmak istemedi. Takmadık. Arada gidip gelip lazımlığa oturdu, kalktı. Havlu koyalım ısrarı bitti. Poposunun cevresi kızarana dek oturdu kimi zaman. Lazımlığa oturmayı ve işlemeyi çok sevdiğinden eline de telefonu verip biraz video izlemesine izin verdim. O sessizlik saatleri bana da çok iyi geldi doğrusu.

Yerler, balkonlar sulandı. Kakalar çokça tutulup karın ağrıları ortaya çıktı. Hiç ısrar etmeden ve en önemlisi gündemimize fazla almadan kâh bez taktık ki kakayı bıraksın; kâh halıları ıslattık kıkırdayarak.
Bu süreçte dışarı çıkarken ve uyurken hep bezli olduğumuzun da altını çizeyim.
Derken 1.haftanın sonunda Tuna çişi geldiğinin farkına varıp kendiliğinden lazımlığa koşup işeyip boşaltmaya başladı ki sanıyorum bu işin mihenk taşı da budur. Yani başlangıçta hep annenin hatırlatmasından sonraki aşama: Çocuğun farkındalığının oluşması.

Bazı günler benim gereksiz lazımlığa oturtma ısrarım yuzunden rüşvet vermek zorunda kaldım :)
Çıkartmalı iş makineleri kitabı aldım. Her çişe bir çıkartma vererek çişi onore ettik.

Kaka işi biraz daha çetrefilli olacak gibi. İlk günlerde kıvrım kıvrım kıvranırken bile oturmadı lazımlığa. "Bez takayım mı?" dedim. Normalde köşe bucak kaçarken bu kez itiraz etmedi. Yine de 3. gun sonunda hala kakasını yapamayıp çok acı çekince gliserinli fitillle azıcık durtup rahatlattım.
Bir kere de halıya dokulmeye başlayan kakaların kalanını lazımlığa yaptırmayı başardım. Lazımlıkta kakasını goren Tuna çok şaşırdı. Ben olanca coşkumla en buyuk kepçe çıkartmasını verince çok mutlu oldu. Kakayı birlikte tuvalete döküp bay bay yaptık. Kakayı şimdilerde kâh beze, kâh halıya yapıyor ama olsun. Kaka meselesi biraz hassas konu oldugundan "yapsın da nereye yaparsa yapsın" diyorum.

Çiş-kaka mevzuunda durumlar böyleyken böyle.

Tuvalet alışkanlığının zamanla kazanıldığını düşünüyorum. Zaten Tuna değişikliklere kolayca uyum sağlayan bir çocuk değil. Birdenbire hem kaka hem çiş, hem gece hem gunduz, hem ev hem dışarısı bezsiz olamazdık biz.
Başlamak işin en zor kısmıydı. Daha "dışarda çiş-kaka nasıl yapılır?", "gece bez bağlanmalı mı?", "gece çişe kaldırmalı mı, bırakalım uyusun mu?" konulu çalışmalarımız ve ödevlerimiz olacak.
Olsun...
Başladık ya, gerisi kolay... Şimdilik bir süre daha boyle arafta kalmanın hiiiç bir sakıncası yok.

Zamane Veletleri

2011-06-10T13:36:00.062+03:00

Özgür'ün şu yazısıdır bu postun esin kaynağı.

Çocuk yetiştirmekle ilgili en çok kullanılan ifadeler hiç şüphesiz "bizim zamanımızda" diye başlayanlardır.
Kendi ebeveynlerimizden de bizler küçükken duyduk bunları. Şimdi biz sarfediyoruz aynı kalıp cumleleri.

Yalnız arada şöyle farklar var. Bizim kendi ebeveynlerimizle aradaki farkımız bu denli fazla değildi. Ailem radyo günlerini bilir, ben o radyo piyesleriyle ve tek kanallı siyah-beyaz televizyonla büyüdüm. Renkli TVmiz olduğunda hala çocuktum. Belki bu yüzden-yani çocuk olmanın verdiği o olağan karşılama hali yüzünden- "waaww renkli gösteriyor" demedim.
Eve ilk telefon aldığımızda aranınca kim açacak diye abimle itişe kakışa telefona koştuğumuzu hatırlıyorum.
Sonrasında ilk VHS videomuz oldu. "Vidoocu"dan kaset kiralardık. İlkokul 3'teyken videonun arka bağlantılarının yerini değiştirip açmayı kapamayı, ileri geri sarmayı, TVden kayıt yapıp sonra tekrar tekrar izlemeyi becerip, yaşını başını almış ev sahibimizi dumur ettiğimizi hatırlıyorum. Bana "bacak kadar boyuyla yaptıklarına bak hele" demişti. Tıpkı Tuna'nın benim akıllı telefonumu minicik parmaklarıyla açıp, youtube videolarını kendi kendine izlemesini hayretle izleyen yabancıların soylediği gibi: Zamane veletleri çok fena...

Çok korkutucu geliyor bazen.
Chucky gibi.
1 metrelik bi velet, 60 yaşındaki babamın yapamadıklarını büyük bir ustalıkla yapıyor. Annem hala cepten SMS yollayamıyor. Kayınvaldem de cevapsız aramalara bakamıyor, ama SMS yollamayı öğrenmiş durumda :)

Geleceğe ilişkin felaket senaryosu yazmaya niyetli çok insan var. Çocukların teknolojiye bu denli hakim olmalarından endişe eden...
İşin aslı çocukların bizim önümüze geçmesinden rahatsız olduklarını düşünüyorum.

Gelelim Özgür'ün postundaki rakamsal değerlerin anlattıklarına. Özetle 2-5 yaş arası günümüz çocukları her tur ayfon eplikeyşınlarının kurdu olmuş fakat mesela ayakkabısını bağlayamıyor, bisiklete binemiyor, yüzemiyor. Ama ipadde oyun oynayabiliyor, mouse kullanabiliyor.

Teknolojinin karşısındaki örnekler mi yanlış bilemedim ama beni tatmin etmedi bu sonuçlar. Şöyle ki; bizim zamanımızda da yoktu bu denli teknolojik zımbırtı ama ben gene de 5 yaşında hala yüzemiyordum, bisiklet kullanamıyordum falan filan.

Bir de çocuğun bunları yapamamasının sebebi teknoloji veledi olması mıdır sadece?
Her konuda olduğu gibi bu işi de çok mu abartıyoruz acaba?
Teknolojiyle daha az haşır neşir olsa yaşamsal becerileri artar mı ki?

Evet günümüz çocuklarının yaşamsal becelerileri olması gerektiği gibi değil. Çok ama çok şişmanlar, berbat besleniyorlar, çoğunun çok hantal fast-food vücudu var. Spor salonuna gelip annesini bekleyen ilkokul çocuklarını goruyorum. Annesinin spor yaptığı o yarım saati sadece cep telefonuyla oynayarak geçiren ya da sadece boş boş duvara bakan çocuklar...

Çoğunu okudan annesi alıyor ya da servisle gelip gidiyorlar. Otobüse nasıl binilir, bilmiyorlar.
Yemek hazırlamak, en basitinden yumurta kırmak konusunda hiç bir fikirleri yok. Dahası yumurtanın ağaçta yetiştiğine inanmaları bile olası. Ama Feys'teki (!) tüm oyunların kurdu olmuşlar.

Evet yaşı 30u geçmiş her Türk evladı gibi ben de zamaneden yana dertliyim ama bu gidişattan dolayı teknolojiyi sorumlu tutmuyorum.

Teknoloji muhtemelen annelerin de tercihi. "Aman dışarı gitmesin, terlemesin atlamasın zıplamasın, otursun evinde odasında" temelinden çıkan bir hareket sanki.

Konuyu çok dağıttım, toparlıyorum.
Evet, günümüz çocukları teknolojinin içine doğdular.
Evet, biraz beceriksizler, biz olmasak aç kalırlar :)

Hayır, bunun sorumlusu teknolojiye hakim olmaları ya da bunun başında çok fazla vakit geçirmeleri değil. Asıl sorun diğer işler konusunda yeterince ve zamanında sorumluluk verilmemesi bence.
Çocuk dediğin balığın sadece konserve kutudan çıktığını görmemeli bence.
Balık halinin kokusunu duymalı. Pişirilirken yardım etmeli.

Kendi eşyalarından sorumlu olduğu hissettirilmeli.
Sofraya çatalını-kaşığını kendi koyması istenmeli.
Kendi işini kendi görmesi için yardım edilmeli.

İphone, ipad.. düşman değildir, yeter ki ömrü onun başında geçmesin.

3e Çeyrek Kala

2011-06-10T12:40:00.007+03:00

Nabersiniz?

Hala Tuna neler yapıyor-ediyor diye merak eden var mı?

3 yaşa 1 aydan az bi zaman kala çocuğumun gelişiminden artık o kadar uzaklaşmışım ki , bloguna bile iki satır yazmaz olmuşum. Ne ayıp..

İşin aslı yazmak istediğim bir ton şey oluyor ama hiç vakit yok. Tuna gündüz uykularını aylardır pusette yapıyor. Ben de B-Fit'e devam ediyorum. Uzun zamandır görmeyenler ciddi inceldiğimi soyluyor ama kilom hala 57-58 (hatta bazen 59) civarında. Yemek yemeyi ve dahası sohbet mezesi eşliğinde içmeyi çok seviyoruz. Anne grubumuzla çocuksuz Kordon kıpraşmaları, eş-dost-aile-arkadaş buluşmalarımız hep bol kalorili geçiyor. Haliyle ben inceldiğimle kaldım. Spora 1-2 hafta ara verince derhal eski formuma dönüyorum.

Onun dışında gunler hem sıradan hem çok yoğun geçiyor. Her çarşamba oyun grubuna devam ediyoruz. Tuna oyun grubuna uça uça gidiyor. Asla kahvaltı yaptıramıyorum. Ayakkabıları elinde kapıya dikiliyor. "Daha saatimiz gelmedi, daha otobus gelmedi, Margareth daha uyanmamış, Ege daha kalkmamış" diye diye oyalıyorum yoksa kargaların kahvaltı vaktinde yollara düşeriz yeminle.

Peki bu hevesle girilen salondaki durum ne?

Benim açımdan durum hala pek parlak değil.

Hala bırakıp gidemiyorum. Geçen haftalarda 2 kere "ben şimdi gidiyorum, sana kraker alıp geleceğim, tamam mı?" diyip ve Tuna'dan olur işaretini aldıktan sonra çıktım. Elif'le Alsancak kaldırımlarını arşınlamaya başladık. Body Shop kampanyasıyla kendimizden geçmiştik ki zırt telefon. Tuna'nın arkada höyküren sesini duyar duymaz "tamam tamam geldim" diyip gittim. Tuna cama yapışmış "Hüüyaa, Hüüüyaaaa" diye haykırmaktaydı. (evet biz modern bi aileyiz :P)

Ben yakınlardaysam hiiç sorun yaşamadan oynuyor, koşuyor, resim yapıyor, dansediyorlar falan filan. Çocuğu zorlamanın âlemi yok ama merak da ediyorum: Ne zaman biter bu bağımlılık hali acep?

Öte yandan bu tuhaf ruh hali gece uykularımızı da sapıttırdı.

Neredeyse 1 yıldır oldugu gibi hala yatağına yatırıp suyunu verip odadan çıkıyoruz. Büyüdükçe uykusuzluğa daha çok dayanabildiği için yatma saati 21:00'i sıklıkla geçer oldu. 21'de yatırsak da uykuya tam anlamıyla dalması bu aralar 22:00'yi buluyor. Önemli değil. Uyutan ben olmadıgım için "iyi uykular" dedikten sonrası artık bana kalan zaman. Gündüzden geceye sarkan tüm işlerimi o arada halledebiliyorum.

Bu aralar gece uyanmaya da başladı. 1 bazen 2-3 kere yatakta kalkıp "Hüüyaaa" diye sesleniyor, beni bi kontrol ediyor. Oyun grubundaki bırakıp gitmelerimden sonra daha da arttığından neredeyse eminim.

Bloga yazmamak isabet olmuş, baksanıza hep şikayet hep şikayet :)

Tabi ki öyle değil.

Bazı günler çok çok olgunlaşıyor. Artık kesinlikle arkadaşlarını seçiyor, tercih ediyor. Kimisine daha çok kanı kaynıyor. Erkek arkadaşlarıyla arası daha iyi. Ev toplaşmalarımızdaki arıza oranı çok çok azaldı. Tanıdığı sevdiği arkadaşlarıyla paylaşmada pek sorun çıkmıyor. (Tanımadıklarına ise çöpünü bile vermiyor) Arca'ya, Ege'ye, Alpi'ye, Berk'e, grubun tek kızı Ela'ya bayılıyor.

Açlık ya da uykusuzluk başına vurmadığı sürece artık daha çabuk ikna oluyor. Bunun sebebi de benim Tuna'ya verdiğimi hemen hemen tüm sözleri tutma konusunda azami dikkatli olmamdır. Uyandıktan sonra itfaiyeye gideceğiz diyip de pusete kafayı yaslamaya ve uyumaya ikna mı ettim? Uyandıktan sonra hemen goturuyorum.

Evden çıkarken kuruyemişçiden badem alma sözü verdiysem muhakkak Tuğba Kuruyemiş'ten 100 gr badem alıp da geçiyoruz. Verdiğim sözü yerine getirmediğimde çıkan cıngarı görmenizi istemem zaten :)

Durum böyleyken böyle.

İş - güç derseniz bu aralar Unnado ile kampanya hazırlığındayım. Tam tarih kesinleşmemekle birlikte birkaç küçük pürüzü hallettiğim anda günün kampanyalarındaki yerimi alacağımı umuyorum.

Tuna balığının düz duvara tırmanma arifesindeki videosunu yayınlar ve bu posta da noktayı boyle koyarım.

Untitled from hulya cinscicekci on Vimeo.

Bir Cinayet Aracı Olarak Wrap Sling

2011-05-07T11:19:00.053+03:00

Takip ettiyseniz görmüşsünüzdür. Bu haftanın magazin gündeminde Ceyda Düvenci ve zavallı(!) bebeği vardı.

Bebeğine 20 gün kuvozde kaldıktan sonra kavuşan Ceyda Düvenci tam da olması gerektiği gibi küçük kızını, kendini güvende hissetmesi için bedenine yapışık taşıyordu. Bunu için de en uygun bebek taşıyıcıyı yani wrap slingi tercih etmişti.

Bebeğinin minik yüzü patlayan flaşlara değil de annesinin yuzune dönük olunca bizim acar magazincilerimize de gün doğdu. Malzeme hazırdı: "Ceyda Düvenci minicik bebeğini sokağa çıkarıyor ama fotoğrafları çekilmesin diye neredeyse kızını boğacak. Sarıp sarmalanmış çocuk nasıl nefes alıyor?"

Söz konusu bebek bakımı olunca 20lik skinny çıtırından delikanlısına herkesin edecek iki kelamı oluyor nedense.

Parmaklar derhal klavyeye koştu. Her türlü sosyal paylaşım platformunda Ceyda Düvenci ve bebeği hakkında ileri geri konuşuldu. "Bu bebek doğduğuna pişman!" diyen bile oldu. Sabah programlarında uzun uzun bebek nefes alabiliyor mu sorularının yanıtı arandı. (Nefes almayan bebeğin aslında ölmüş olduğunu birileri bunlara soylemeli)

Valla bu ünlüler iyi dayanıyor bu kadar saldırıya.

Peki hakkaten bebek orda rahat mı?

Çok sayıda wrap sling satan ve geri bildirimlere çok önem veren bir satıcı olarak şunu rahatlıkla soyleyebilirim. Bebeklerin ilk 3 ayı için EN İYİ BEBEK TAŞIYICISI wrap slingdir.

Bebek orda sıkışmıyor mu?

Hayır tabi ki. Anne karnında bu bebeklerin çok daha dar bir hareket alanı var. Daha dün iki büklüm suda yüzen bir bebeğin çıkınca ne yapmasını bekliyorsunuz? Halay çekmesini mi? İçerde de zaten bu kadarcık alanda sıkış tepiş yaşarken dışarı çıkınca da ilk 3 ay yine iki büklüm uyumayı sever tüm bebekler.

Nefes alıyor mu ?

Bunu yazmak istemezdim ama nefes almayan canlı ölür ey magazinci arkadaşlar! Bu bebek hala hayatta. Sizin haberiniz yok ama o bebeğin ağzı-burnu annesinin göğsüne yapışık değil. Kafası annenin çenesine doğru bakıyor. Annesi bebeğinin yüzünü net şekilde görebiliyor. Bebek de haliyle rahatça nefes alabiliyor.

Güvenli mi?

Anne eğer slingde bebeği olduğunu unutup (!) uyursa ve bebek de o arada kafasını anneye gömüp nefessiz kalırsa bebek ölebilir. Ama bu kadar şaşkın bir kadın anne olmasın zaten.

Bu haberden sonra bana en çok sorulan sorulara da yanıt vereyim.

Hayır, Ceyda Düvenci slingi benden almadı

Evet, aynı renk ve tonda wrap bende de var :)

Bu arada slingde bebek taşımanın ne kadar guvenli oldugunu vurgulamak için, sevgili Meltem Nurturia'da bir grup kurdu. Sling seviyorsanız, kullanıyorsanız bir göz atmakta fayda var bence. Buyrun.

Eli Öpülesi Kadınlar

2011-04-24T11:47:00.003+03:00

Benim olayım belli. Alıyorum-satıyorum, alıyorum-satıyorum.
İşimin iki zorluğu var: Birincisi anneye-babaya ürünü dogru şekilde anlatmak. Çoğu ürünümün bilinirliği ve genel kullanımı hala çok az. İkincisi de satış sonrası oluşabilecek sorunları çözmeye çalışmak. Evde bilgisayar başında; dışarda da cepten çok fazla yazışma yapmak zorunda kalıyorum ama yine de "urettiğim" bir şey yok. Bu yüzden aşağıda bahsi geçen kadınlara çok imreniyorum.

K.İ.S.D.
Kendi izini sürerken tanıştığım bu entellektuel anneyi çok seviyorum. Nasıl desem... Ruhumu besliyor. "Keşke onun kadar güzel yazabilsem" diye iç geçirirken bir de baktım "keşke onun kadar yetenekli olsam" demeye başlamışım. Sevgili arkadaşım K.İ.S.D bir suredir Çocuk Odasına Resimler adresinden kişiye ozel resimler yapıyor. Çocuklarınızın odasında sadece size ozel bir sanat eseri olsun istiyorsanız K.İ.S.D ile irtibata geçip ne istediğinizi söylüyorsunuz. O da Cevcev'in kısacık uyku saatlerinde ayağını uzatıp kahvesini yudumlamak yerine fırçasıyla ruhunu buluşturup yureginden geçenleri kağıda döküyor.

k.i.s.d teyzesinin Tuni'ye 2 yaş hediyesi ruya kuşu.

KEKDEKOR:
Bu da sevgili Yasemin'in girişimi. Antalya'da şeker hamurundan pasta ve butik pastacılık eksikliğini goren akıllı arkadaşım, oğlu Gazihan daha 1 yaşında bile değilken işin eğitimini alıp hemen kolları sıvadı. Şimdilerde ikinci bebikosunu kucaklamak uzere oldugundan işlere ara vermiş durumda ama hala Antalya'nın en popüler ve de güzel pastacısı...
Biz bizzat bu yılbaşı test edip onayladık, kurabiyeleri enfes.

FÜS:
Bizim Füsun işte. Temiz yürekli güzel insan. Bunu tüm blog dostları biliyor. Daha da ne yazsam bilemediğim ve çok sevdiğim bi arkadaşım.
Defne için keçeden yaptığı minik çerçevelere ben bayılırdım hep. İstanbul'da Tuna'ya da bir sarı kuş kondurmuştu. Tuna'nın odasının kapısına astık. K.i.s.d.nin kuşuyla şahane uyum sağladı ki zaten Tuna da kuş figürünü çok seviyor. "Bunları isteyenlere de siparişle yapsana" diye diye beynini yıkadım Füsun'un. İçindeki girişimci ve yaratıcı kadını kışkırttım. O da girişmeye hazırmış ki sonunda ürünlerini Pasaj'a koymaya başladı. Bildiğim kadarıyla o da kişiye ozel şeyler yapabiliyor.

GAMZE:
İzmirli güzel annem Gamze-nam'ı diğer Ege'nin annesi de el emeğini değerlendirmeye yeni başlayanlardan. Gamze'nin en çok talep goren urunleri ise anne-kız bir örnek mutfak onlukleri.
Anneler gününe az kaldı bu arada :) Gamze'nin de kişiye ozel tasarımları var ve o da bu adreste.

OYUNCAK DÜKKANI
Diğer girişimci annem: Hilal Timur.
Oğlu için yaptığı keçeden oyuncaklar herkes tarafından beğenilince ona da "ne duruyorsun, blog açsanaaaaa, girişseneeee" diye feci baskı yaptım. Sonunda açtı blogunu ve tüm ürünlerini sergileyip sipariş almaya başladı. Çocuklar bu el ve yürek emeği oyuncaklarla oynadıkça Hilal de çok mutlu oluyor.

ART BABY TASARIM:
Sevgili Nehir de el emeğinin yanısıra yaratıclığını konuşturarak kişiye ozel esprili t-shirt ve bebek bodysi tasarlıyor. Kendi deyimiyle "kendi bebeğine hiç bir şeyleri layık göremeyip donuna kadar kendisi tasarlayan çılgın bir annenin diğer annelere armağanıdır. " Bebeğinizin doğum günü için ozel şeyler yazdırmak, özel figurler seçmek mümkün.

Dediğim gibi benim olayım daha çok ticaret. Ama bu harika anneler çocuklarını uyutup ya mutfağa pasta yapmaya, ya makinenin başına dikişe, ya da suluboyasının başına koşuyor. El emeğini kazanca dönüştürüyor, bir miniğin yüzünü güldürüyor. Kıskanıyorum, imreniyorum, takdir ediyorum ve sonuna kadar destekliyorum.

* Evvelki hafta Anadolu Ajansı'ndaki arkadaşım Gulcan'a girişimci annelikle ilgili kısa bir röportaj vermiştim. Geçtiğimiz hafta boyunca pek çok internet sitesi haberi kullanarak çok şaşırtı beni. Bu, bu ve bu en beğendiklerim.
(Sonuncu fotoğrafa Evrim'in yorumu şu oldu:
Tuna diyor: Aennneaaa Yuksekova'dan sling siparişi vaar. En ücra koylere bile sling veriyormuşsun ya :P)

** Bir de Hurriyet Cuma ekinde 23 Nisan'da çocuklarla gidilecek mekanlar konusunda hep liste verdim hem de jurilik yaptım. O da burda.

Biz zamanlar haber yaparken şimdi habere konu olmak çok tuhaf oluyor :)
Herkese iyi haftalar.

Bir "The Tükkan" Öyküsü

2011-04-03T14:11:00.004+03:00

Anne olduktan sonra çalışmamayı seçen hemen her anne gibi beni de 1 yaş civarı bir telaş sarmıştı. Ömrümün kalanında sadece anne mi olacaktım yoksa?
Hem de ben..... İşte, sokakta, alışverişte çılgınca koşturmaya alışık, yrmek nedir bilmeyen Hülya...
Hem firmaların kurumsallıktan fersah fersah uzak olması hem de kazandığın komik paranın neredeyse tamamının kreşe- bakıcıya verecek olmaktan dolayı İzmir'de bi'daha asla bi firmada çalışmayı düşünmüyordum. Tam da "ne yapsam ne yapsam, bu bunalımdan kurtulsam" diye dört dönerken tekstilci arkadaşım Cemile'yle konuştum. "Bana ihraç fazlası kaliteli anne-bebek-çocuk ürünü tedarik edebilir misin, blog uzerinden satabilir miyim bunları sence?" dedim.
"Durduğun kabahat Hülü" dedi.

Ben de Tuna'nın 1.yaş gününden hemen sonra işe koyuldum.Bir sürü blog dostum bloglarında benden sözetti, gaz verdi:)
6 ay kadar çok küçük bir ürün gamım oldu. Derken zamanında benim çok işime yarayan slingleri satmaya karar verdim. Avrupa'ya ihracat yapan, haliyle ürün standartları yüksek olan düzgün bi atölyeyle anlaştım. Avrupa'ya yapılan malın aynısını benim için de ufak adetlerde yapmayı kabul ettiler. Tükkan'ın asıl yükselişe geçmesi de zaten bu adımdan sonra oldu. Sling nedir bilmeyen ya da dışardan kucak dolusu paraya getirtmek istemeyen bir sürü anneye slinglerini seçmesine, bebelerini bedenlerine sarıp sarmalayıp gezinmesine yardım ettim.
Derken başka firmalardan da işbirliği teklifleri gelmeye başladıkça ürün gamım arttı. Özel ürünler diktirmeye başladım. Tükkan artık hobi olmaktan çok "iş" olma arifesindeydi. Daha çok pc başında vakit geçirmeye başladım. Ama hala profesyonellikten çok uzaktı hala bir çok şey.

Geçen aylarda artık bir dönüm noktasına geldim. Ya böyle blog üzerinden satış yapmaya devam edecektim, ya da bir sonraki aşamaya geçecektim. İkinciyi seçtim.
Bir e-ticaret paketi ve domain satın aldım. Ürünleri yeni domaine aktardım. Bir kargo firmasıyla kapıda ödeme sistemi için anlaştım, imza attım. Birkaç gün içinde kredi kartıyla ödeme yapmak mümkün olacak. Vergi mükellefi oldum. Vergi levham oldu :)
Fatura koçanı, kaşe, gelen fatura, giden fatura gibi bir terminolojiye aşina oldum.

Uzun lafın kısası artık tükkan daha profesyonel ve güvenilir hale geldi...

Şansım bu güne dek hep yardım etti. Hep iyi insanlarla çalıştım. Bir sürü anne bloglarından, Facebook'tan, Nurturia'dan duyurup, alışveriş yapıp bana destek oldular. OİP ilk bannerımı yaptı. Ege'nin annesi Gamze şablonumu değiştirmeye yardım etti. Siftahımı güzel dileklerle yaptı bi arkadaş. Kargo gecikmeleri, nadiren de olsa giden yanlış ürünlerden dolayı neredeyse hiç sorun yaşamadık. Annelerim çok kibar yüksek empati sahibidir benim:)

Şimdi başka boyuta geçerken yine desteğinizi esirgemeyeceğinize eminim.

Buyrun bu kadar bıdı bıdı yaptıgım Tükkan'ın yeni adresi.

http://www.sanalbebekmagazasi.com/

Oyun Grubu

2011-03-07T07:54:00.001+02:00

"Bloglar kapalı. Kime yazıyorum, kim okuyacak?" hissiyle yazsam da işte burdayım. Blogun bir kopyasını wordpresse şu adrese taşıdım. Yakın zamanda bu saçmalığın biteceğini düşündüğümden şablon mablon tasarımıyla hiç uğraşmadım bile.

Neyse ben Tuna'la ilgili yeni havadisler vereyim istiyorum zaten.

Malum bir süredir İzmir denen köyümsü büyük şehirde adam gibi bir oyun grubu arıyordum. Adam gibiden kasıt şu: "Haydi şimdi coşuyoruuzzz, dımtıs dımtıs, hadi şimdi eller havaya paraşüt açıyooruuuzzz" diye böğürmeyen eğitmenlerin olduğu; çocukları ordan oraya sürükleyip zorla aktivite yaptırmayan, kısaca geçen seneki gibi olmayan sakin bir oyun grubu.

Küçük şehirlerdeki az seçenek durumu bizde avantaja dönüştü ve Nurturia'dan tanıştığım Janset sayesinde tam da aradığım gibi bir yer buldum: Studio English.
Adını ilk kez duyduğumda kendi kendime "eee bu yaşta çocuğu İngilizce oyun grubuna mı götüreceğim? Daha Türkçe konuşamayan çocuğun orda işi ne?" diye düşünsem de denemeye karar verdim. İyi ki de denemişim.
Studio English normalde çocuklara İngilizce öğretmeyi hedefleyen bir kurum. Ama okul öncesi çağda çocukların her şeyi çok çabuk kavradıklarını farkedip minikler için de eğlenceli oyun grupları düzenlemişler. Bizim gruplarda asıl amaç eğlenmek. Eğlenirken birkaç kelime öğrenirlerse ne alâ..

Baştan söyleyeyim erken yaşta İngilizce öğrenmesini falan hiç umursamıyorum şu aşamada. Nasılsa kreş çağında az çok öğrenecek, ben de evde dvdlerle ve minik sohbetlerle desteklerim diye düşünüyorum ve cidden hiç çabam yok şu anda.
Studio English'i sevmemin birçok sebebi var.
Birincisi çocuklar kendi hallerinde oynarken ellerindeki alınıp "haydi şimdi şunu yapıyoruz" demiyorlar. Eğitmen "its story time" diyip kitap okumaya başlayınca dileyen çocuk etrafına toplanıp öyküyü dinliyor, dileyen oyun hamuruyla oynamaya devam ediyor. Biz Elif ve oğlu Ege'yle birlikte gidiyoruz . Ege Tuna'nın feci kankası. Kepçelerini gözün kırpmadan paylaştığı tek ve biricik dostu. Şimidlik gruba en son e-Ege ve Tuna dahil olduğundan kelimenin gerçek anlamıyla "free takılıyorlar". Eğitmenin ne söylediğini kesinlikle kaale almayıp biri legolarla diğeri arabalarla oynayıp vakit geçiriyorlar.
Olayın hepsi bir salonda geçiyor. Salonun bir kısmına anne-baba-bakıcılar için masa sandalye koyulmuş. Yeni başlayanlar için çocuğunu gözetleme şansı veriliyor böylece. Ama Tuna ilk 2 derste birkaç dakika dışınd ahep benim de yanında olmamı istedi. Eğitmenler de bunu destekledi ve ben yayılıp çayımı içemeden "katıl kurt" edasıyla oyunlara katıldım.
Ortamda tek bir yabancı çocuk bile varsa Tuna paçama yapışıyor ve cidden çok yoruyor beni.

Derken 3.haftamızda mucize gibi birşey oldu. O hafta kimse gelememiş derse. Sadece Tuna ve eğitmeni Cendra vardı. Özel ders gibi 1,5 saat geçirdiler. Ben her zamanki gibi çayımı ve yapışılacak paçamı alıp girdim salona. Çayımı tazelemeye mutfağa gidip kapıda diğer annelerle sohbete daldım ama kulağım da salonda tabi. Ama çıt yok! Sonra salonun kapısı kapandı ve 1,5 saat boyunca sadece bir kez açıldı.
1,5 saat sonra ağlayarak ve Cendra'ya "gel gel" diye yalvararak çıktık ordan...

Anladım ki yabancı çocuklarla iletişim için hala vaktimiz var ama bir hafta boyunca evde sürekli oyun grubu ve Cendra videoları izletmemin faydası olmuş. Cendra artık ailemizin bir üyesi gibi. Özlüyor, görmek ve oynamak istiyor. Her seferinde farklı çocuklarla değil aynı grupla karşılaşırsa yabancı çocuk sendromunu da daha çabuk atlatacakmışız ve seneye kreşe daha sancısız başlayacakmışız gibi hissediyorum.

Studio English için: http://www.studioenglish.com.tr/iletisim.php

oyun grubundan from hulya cinscicekci on Vimeo.

Çocuk Sahibi Olmak İçin Çok Sebebiniz Var

2011-02-18T07:01:00.002+02:00

SlingoMom gene ebelemiş bizi.
Sıcağı sıcağına hazır dinlenmiş bir sabaha yeni uyanırken, oğlumu uyansa da mıncırsam diyorken yazayım.

1- Çocuk sahibi olunca yaşama bakışınız toptan değişiyor. Hem daha duygusal hem daha güçlü oluyorsunuz. Hatta Evrim'in şu muhteşem yazısında bahsettiği gibi şehirlere bakışınız bile yekten değişiyor. Sırf bu değişimi yaşamak bile parayla sahip olamayacağınız bir deneyim.

2- Bir multi-tasking ve zaman kullanma uzmanı oluveriyorsunuz. Aynı anda bir sürü işi organize edip uygulayabilir hale geliyorsunuz. Sabah evden şu saatte çıkacağım, o saatte bunu yediremem, akşamdan şunu pişireyim, hava durumuna bakayım ona göre yedek giysi alayım, şuraya gideriz ona göre oyuncak alayım yanıma, atıştırmalık birşeyler, çok sıkılırsa başka şeyler, e ben de bi duş alayım..... diye uzayan bir iç ses hep zihninizde dolanır durur hale geliyor. Özetle annelik organize olma yeteneğini artırıyor.

3- Kendi bedeninden çıkan bir sıvıyla, anne sütüyle beslemek, bu mucizeyi yaşamak inanılmaz bir şey. Çok gurur verici. Çok da tuhaf geliyor hala. Bir bedenden çıkıyor, diğerine can veriyor... Yaşamadan bilinmeyecek bir şişinme ve böbürlenme hali... (Emziremeyen anneler kusura bakmayın. Çok düşündüm bunu yazarken. Üzdüysem affola)

4- Bebekken sadece minnettar bakışıyla ifade ettiği duyguları büyüdükçe farklı bir hâl alıyor. 2,5 yaşındaki oğlunuz gülümseyerek ve kafasını şımarıkça yana eğip size çiçek hediye ettiğinde içinize sokasınız geliyor.

5- Çocuk için alışveriş yapmak çok keyifli bi kere. Hele büyüdükçe ve basbaya herif oldukça daha zevkli şeyler seçebiliyorsunuz. Renkleri tarzları uydurmaya çalışmak, küçükken oyuncak bebekleri giydirirken aldığın hazdan bin kat daha tatmin edici.

6- Çocuğunu geleceği adına hayal kurmak çok güzel. İlkokula başladığını birlikte ilk okuma-yazma macerasına tanıklık etmek, karne sevinci... gibi bir sürü yaşanmamış anıyla şimdiden coşmak safça bir heyecan veriyor.

7- Çocuklu çiftler daha çok tartışsa da küslük uzun sürmüyor. Mecburen konuşuyorsunuz.

8- Zamanın değerini anlıyorsunuz. Parayla sahip olamayacağınız şeylerden biri de zaman. O kısacı uyku saatleri o kadar kıymetlidir ki anlatılmaz, yaşanır.

9- Şahsen kendime -şimdilik-çok minik çapta da olsa bir iş kurmama faydası oldu anneliğin.

10- Evvelden hiç tanımadığınız bir sürü güzel anneyle tanışmanıza vesile olur. Anne olmak bir kadının yaşamındaki en önemli "title"... Ortak hiç noktanız yoksa bile başka bir anneyle saatlerce konuşabilirsiniz.

Benden sadece 10 sebep çıktı. Bakalım Evrim, KİSD, Kiraz Sevdası, Itır kaç sebep bulacak.
Elim sizde anneler...

Yağ Satarım Bal Satarım

2011-02-12T21:13:00.000+02:00

Ya da şöyle söyleyeyim: Hem yazarım hem satarım.
İki duyurum var.
Tükkân'a ünlü Alman firması WMF'nin çocuk serisini koydum. Hani torununa kalacak cinsten şeyler vardır ya işte o kalitede çatal kaşıklar, fincanlar, mataralar.

Çok tartışılan ve daha da tartışılacak "çocuklar nerde yatmalı?" sorusunun cevabını da Alternatif Anne için yazdığım yazıda aramaya çalıştım. O da burda.

İtiraflar Gelsin

2011-02-10T08:31:00.000+02:00

SlingoMom-İrem'in bu yazısını bayılarak okudum.
Fikri çalıp ben de yazayım derken baktım ki elim sende demiş. Sıcağı sıcağına yazayım. Çoook uzun olması kuvvetle muhtemel uyarayım.

- İlk itirafım şu ana ilişkin. Saat sabahın 7:56sı. Tuna uyanıkken nadiren yazarım. Salona tencere mencere taşıyıp oynamasına izin verdim ki bu yazıyı yazabileyim. Normalde bu kadar dağınıklığa izin vermemeye çalışsam da olmuyor işte.

- Blog postlarına gelen yorumlara yanıt vermekte çok zorlanıyorum. Eğer ki bir soru sorulmuşsa yanıtını veriyorum ama genelde iş sohbete falan dönünce kısa kesmeye çalışıyorum. Benim gibi klavye gevezesi bir blogger için tuhaf bi durum ama öyle. Geçen postta herkes üşenmemiş inanılmaz önemli şeyler yazmış. Onlara bile bi'şey yazamadım. Yazamıyorum, olmuyor.

- Adımı sanımı saklamadan blog yazdığım için eşşşşekler gibi pişmanım. O kadar çok self-sansür yapmak zorunda kalıyorum ki bazen en iyisi yazmamak diyip siliyorum.

- Uykusuzken dünyanın en sevimsiz insanı ve haliyle annesi haline geliyorum. Çocuk doğurduğuna pişman olan, bıkkın, gıcık.... Uykusunu almış halimde ise doğru yerde doğru manipulasyonları yapıp günü sıfır arızayla kapatabiliyorum. Böyle günlerde tüm günü kıkırdayarak geçirebiliyoruz ve bir gün önceki "neden doğurdum huleaaynn" isyanımdan çok utanıyorum. Sonra bir uykusuzluk ertesi hoop yine isyanlardayım... Böyle olmayan anne var mıdır acaba?

- Ev annesi olmayı hiç ama hiç önermiyorum. Sabiha Paktuna'nın da diğer tonla uzmanın da birebir çocukla ilgilenmek konusunda fazla bi halt bilmediğine neredeyse eminim artık. Çocuk için inanılmaz köt bir bağımlılık geliştirmeye zemin hazırlıyor ne yazı ki. Hele bizim gibi anneanne-babaanne desteğinin minimumda olduğu sosyal çevrelerde en sağlıklısı sevecen bir bakıcı, çalışan anne modeli, 2 yaş civarı yarım gün, 3 yaş gibi de tam gün kreş. Şimdiki aklım olsa asla evde çocuk büyütmeye kalkışmazdım.

- Doğum sonrası vücudumdan nefret ediyorum. Öyle böyle değil. Kendimi çıplak görmeye pek tahammülüm yok. Eski fotoğraflarıma da bakamıyorum. Valla üzülüyorum.

- Genel olarak Tuna'nın yaptığı bir sürü şeyden dolayı kendimi sorumlu; daha doğrusu suçlu hissediyorum. Biraz patolojik bir durum aslında bu kadar suçlu hissetmek. Çocuğun doğası olduğunu inkâr edip her şeyin eğitimle değiştirilebileceğine, en azından daha iyi hale getirilebileceğine inanıyorum temelde. Bu yüzden en ufak bir sapmada hemen kendime "ben nerde yanlıl yaptım?" diye sorarken buluyorum. Çok yıpratıcı bir ruh hali ve ömür tüketici.

- 2.çocuk ASLA ve ASLA düşünmüyorum. Bu şartlar altında değil en azından. Bu kadar zor olmamalı çocuk yetiştirmek. Belki de bana zor geliyor.

- Genelin aksine baba o akşam geç gelecekse çok seviniyorum. Tuna'yı daha erken yatırıp keyfime bakabiliyorum böylece.

- Oğlumun ayak tırnaklarını, kaşlarını ve kulaklarını beğenmiyorum. Kirpiklerinin ve gülüşünün ise hastasıyım.

- Dışardaysak ve sevdiği bir şey varsa kendi kendini besleyebiliyor oğlum. Ama evde çabucak yesin bitsin diye ve bazı yemediklerini de kakalamak için önüne kafadan cep telefonumu koyup kendi videolarını izletip yediriyorum. O kadar alıştı ki buna sevdiği yemeklerde bile nazlanıp video istiyor artık. Fail belli: Anne...

- Ve son itiraf: Geçen gece tam uyurken burnumdan çıkan kuru tatağı banyoya atmaya üşendim, yere fırlattım :)

Elim sende dediklerim Füs, Yeliz, Özgüranne, Itır (Totiler)... Tuna ayakta malum, link veremiyorum. Siz kendinizi biliyorsunuz nasılsa.

Bana el vermedin demeyin, içinizden geliyorsa siz de yazın, döklün saçılın rahatlayın.

No Pain No Gain

2011-02-05T23:11:00.001+02:00

İnsan kendini beğenmese çatlarmış.
Bu lafı anne miletine uyarlarsak pekala "anne kendi anneliğini/yavrusunu beğenmese çatlarmış" diyebiliriz.
Gerçekten de insan evladı olup bitenleri kendine yontmaya çok meyillidir. Savunma mekanizmaları şahane çalışır. Zaten aksi olsa, herkes kendi yaşamına en tepeden ve en objektif şekilde baksa akıl sağlığı falan kalmaz.
Örneklendireyim...
Çocuk şahane iştahlıdır, yemek falan seçmeden ver Şaban'a, gitmez yabana misali mamaları siler süpürür. Anne denen çok hücreli yaşam formu hemen övünür:
- Aaaa ben onu öyle yetiştirdim/alıştırdım..

Ya da çocuk bezi/emziği/ayakta sallanmayı/emmeyi.... kendiliğinden bırakır. Anne hemen şişinir.
- Ben yaptırdım ona. Zor oldu ama yaptım işte. Alkışşş

Ya da tam tersi..

Çocuk asosyaldir, konuşmaz, başka çocuklarla iletişmez. Annenin savunan yerleri hemen devreye girer
- E bunun babası da böyle
- Daha çok küçük
- Diğer çocuk çok huysuz bizimki de anlaşamıyor onunla
- Çok bağırarak konuşuyorsun, ondan seni sevmiyor bizimki
- Yeni uyandı/gece iyi uyumadı da
- Diş çıkarıyor
- Karnı aç

Kreş çocuğu sosyal Toprak ve göz teması bile kurmaktan imtina eden Tuna balığım

Ben de her normal anne gibi övünmeye bayılırken kötü özellikler söz konusu olduğunda bi silkeleniyorum...
Bakın oğlum diye demiyorum (yerseniz :P) Tuna kendi kendine odasında oynayan, oyun kuran, sıkılmadan uzun süreler takılan, eğlenceli bi çocuktur. Tüm ev işlerimi yapabiliyorum sayılır. Bir şekilde tepemden izleyerek, eşlik ederek günlük işlerimizi halletmede çok güzel bir uyum yakaladığımızı düşünüyorum. Market alışverişinden yıkanmaya; yemek yapmaktan yerleri silmeye kadar hemen her işimde bana yardım ve eşlik ediyor.
Odasında kendi kendine uyuyor (biz öyle alıştırdık :PPP)
Sevdiği yemek oldu mu çalakaşık silip süpürüyor.
Çok enerjik, çok neşeli.
İki kişi öyle mutluyuz ve maalesef genelde iki kişiyiz ki ortam kalabalıklaşınca arıza moduna giriyor.
En sevmediği de çocuklu ortamlar.

Tüm çocuklar hoplayıp zıplarken anasının kucağından inmeyen çocuk: Tuna
Oyuncağı elinde alınınca yere yatıp mızırdayan çocuk: Tuna

Şaka gibi ama evdeki ve arkadaş toplantılarında iki farklı çocuk var. Biri Dr.Jykell, diğeri Mr.Hyde sanki.
Son dönemde büyüyüp bağımsızlaştıkça azalacağı yerde daha da çok mızmızlanmaya başladı.
Ben de zaten bizim kızlarla laflamaya doyamadığımdan öyle günlerde hangi davranışına ne tepki verdiğime dikkat etmeden paldır küldür yaşayıp gidiyordum. Azıcık Tuna'yı avut, biraz Yelizle lafla, Hayat'tan suşi tarifi al, Elfana'ya iki soru sor, Elif'le kıkırda, Nil'le geyik yap derken o günden bi halt anlamadan ayrışıyorduk.

azıcık da olsa iletişebildiği ve arkasından "çok güzel" işareti yaptığı Defne Nil. Çoxuk anlıyor güzelden :)

Geçen hafta eşimin işi için İstanbul'daydık. 2 gece bir psikolog arkadaşım Aysun'un Taksim'deki evinde kaldık. Ben bir gece Tuna'yı babasına bırakıp yaklaşık 10 kadar kadınla ruhumu şaraba satmaya kaçtım. Nasıl iyi geldi bilseniz. Vakit olmuş geceyarısı. Tuğçe ve ben kalmışız bir tek, herkes dağılmış. Kıçımız donuyor, çakırkeyfiz, kol kola hayat muhasebesi yaparak ve kıkırdayarak tramvay hattında ilerliyoruz. Ne güzel geceydi bee...
Neyse olay o değil.
Bir uzmandan randevu alıp "efenim biz çocuğumuzu bıdı bıdı ekolü ve hötzötgöt akımına göre yetiştiriyoruz" diye senin anlatman başka; bir uzmanın senin 48 saat boyuncaki anneliğini görmek bambaşka...
Neyse Aysun benim çok eski dostum olduğundan son derece açıkça anneliğimi eleştirdi.
Tuna daha bir gün önce ortak arkadaşımız Aysel'in 21 aylık oğlu Barlas'la da iletişememiş, kendi yaptıgı legosu Barlas tarafından yıkılınca bolcana mozurdanmıştı. İşte notlar:

- Tuna mızırdanınca çok ama çok kısa sürede olaya müdahale ediyorum. Amaç "amann ev dışında arızaya bağlamasın da iki dakka keyif çatayım"... Oysa benim anında müdahalem oğlumun kendi çözüm yolunu bulmasını engelliyor. Benim atıldığımı gören öteki anne de genelde "aa al Tuna sen yap/oyna" diye olaya dahil olduğundan çocuğun kolunu kanadını kendimiz kırıyoruz. Tıpkı her ağladığında bu yaştaki çocuğu memeye tutmak gibiymiş yaptığım... Bu yaştaki bir çocuk artık 6 aylık bebek gibi teselli edilemez dedi.

- Tıpkı çocukların azıcık ağlayarak kendi kendine uyumayı öğrenmeleri gibi mızırtıları görmezden gelip kendi iletişim yolunu kurmasını sağlamak gerekiyor. Gerçekten de 9,5 aylıkken hiç emeklemeyecek dediğimiz Tuna "alın lan beni yerden" ağlamalarına tepki vermediğimiz 2-3 gün içinde emekleyerek mutfağa gelmeye başlamıştı. Yani tam anlamıyla no pain, no gain (acı yoksa kazanç da yok)

- Tam da bu durumun ışığında Tuna'nın hayatının tam ortasına beni koyup beni referans aldığını, sürekli onun adına kararlar verip (tavşanı düştü ister şimdi, aman Barlas tavşanı teklemesin arıza çıkar yoksa, evde gündüz uyumaz Tuna, acıkmıştır o şimdi, bla bla bla) uygulamaya geçtiğimi ve bunun da çocuğumda ciddi anlamda konuşma geriliğine yolaçtığını söyledi. Bu tespit çok feci koydu işte... Böğrümden vur, içimi deş, at lağıma daha iyi.. O derece sarsıldım...

legoları Barlas tarafından "işgal" edilen Tuna asabiyet yaparken

Şimdi net hatırlamadığım başka tespitleri de oldu ama biz kısmı tatildeki ayarsızlık, uykusuzluk, sınırsızlık ve sürekli mekan değiştirmekten kaynaklı olduğundan o kısımlarda gerekli açıklamayı yaptım.
Genel anlamda ortamda çocuk yokken çok sakin ve kendi halinde bir çocuk olduğundan içim rahat ama bu tespitler beynimin içinde dönüp duruyor. Doğruluk paylarını düşünmekten, kendime kızmaktan, şartlarıma öfkelenmekten, self-psikanaliz yapmaktan helak oldum. Çok feci kal geldi :)

Yukardaki son fotoğraf çekilmeden önce ve çekildikten sonra ben feci cool davrandım. Tuna mızırdandı durdu önce. Sonra Barlas'a yanaştı ve önndeki puzzle'ı alıp 31 ayık ömrü hayatının ilk puzzle'ının 12 parçasını birden, sanki yıllardır yapıyormuş gibi ustalıkla taktı yerlerine. Ben de tam "Tuna puzzle sevmez" derken hem de... Bir kez daha, hep birlikte, büyük harflerle NO PAIN, NO GAIN..

Biz okumuş modern anneler, hele benim gibi ev annesiyse çocuk yetiştirmeye ve dahası çocuğu mutlu etmeye fazla odaklıyız sanıyorum. Çocuğum ağlarsa, beni sevmezse, benden nefret ederse, benim annem benimle hiç ilgilenmedi, ben daha karnımdayken söz verdim onunla ilgilenmeye, sürekli aktivit maktivit yapıtracam gibi ideallerle kuşatılmış durumdayız. Çocukları fazlasıyla boğuyoruz. Geçen seneki o anti-aktivist çıkışımın asıl çıkış noktası da buydu zaten ama tabi ki çok yanlış anlaşıldı.

Babies belgeselini izlediniz mi? Ordaki Afrikalı bebekerin nasıl birer surviver olduklarını farkettiniz mi? Annelerinin o kadar çok işi var ki çocuklarla ilgilenmeleri falan szökonusu bile değil. Tıpkı bizim çocukluğumuzdaki gibi. Bizim zamanımızda pedagoji vs yoktu ama annelerin, çocukların kendi başının çaresine bakmasını zorunlu kılacak kadar çok işi vardı. Bugün kendi ayaklarımız üstünde durabiliyorsak, özgüvenimiz az çok yerindeyse bunun yegane sebebi annemizin bizimle uğrşamayacak kadar meşgul olmasıdır.

Neticede birkaç ev ödevimiz var. Tuna'nın fazla gözünün yaşına bakılmayacak, anne-çocuk dahil olunan bir oyun grubuna gidilecek ama kaotik olmayan bir yer seçilecek, çocuklarla oyunlarında asla ve asla müdahale edilmeyecek, kan çıkana dek kenardan izlenecek..
Ve son kez hepbirlikte.

NO PAIN, NO GAIN

Yeni Oyuncaklar'dan Blog Okurlarına Özel İndirim

2011-01-21T17:01:00.000+02:00

Blog dünyasının samimi havasını keşfetmeyi başaran firmaları şahsen çok takdir ediyorum. Küçük promosyonlarla seslerini azımsanmayacak bir kitleye duyuruyorlar.
Yenioyucaklar.com da bunlardan biri. Daha önceki Monami faciasından (aldatmacası mı deseydim acaba?) sonra biraz çekinser baktım ben bu yazıya. Fikrimi değiştiren ve bu yazıyı yayınlamaya ikna eden ise firmanın, bir sonraki yardım kampanyamızın sponsorlarından biri olmayı kabul etmesi.
Daha önce de söylediğim gibi şubat ayından sonra yine bir kampanyayla ihtiyaç sahibi çocuklara destek vermeye devam edeceğiz. Yenioyuncaklar.com'a şimdiden teşekkür ediyorum ve sadede geçiyorum.

Blog okurlarım (okur :P pek havalı ve iddialı lafmış valla zor yazdım) http://www.yenioyuncaklar.com/ dan alışveriş yaparken % 15 daha az ödeyecek. Alışveriş yaparken HULYA35K67TUNA kodunu girerseniz ürünleri %15 indirimli alabileceksiniz. İndirim kuponu çok kullanımlıdır. Tek bir kod fakat 10 kişi kullanabiliyor. Her kullanıcı sadece 1 kere kullanabiliyor ve 12.01.2011 ile 31.03.2011 tarihleri arasında geçerli.

Madem alışveriş yapıyoruz, hiç olmazsa indirimli alalım öyle değil mi?

To B-Fit (or not to B-Fit)

2011-01-15T15:34:00.001+02:00

Neredeyse 2 aylık Tuna ve montofondan hallice anası.

Medyanın lohusa ünlülere bakışını sevmiyorum.
"Doğumdan X ay sonra podyuma çıkıp fit görünümüyle herkesi şaşırtan ....."

Hele "Doğumdan X ay geçmesine rağmen fazla kilolarını veremediği gözlenen...." gibi kalıp cümleleri okuyunca tüylerim diken diken oluyor.

Ünlü münlü olmayan biz sıradan anneler için çok rencide edici buluyorum.
Yeni anne dediğin eğer bir yardımcısı yoksa ve bebeğini emzirmek en büyük derdiyse o fazlalıklardan hemen kurtulamayabiliyor. Kurtulan var elbet ama ben şanssız çoğunluktan sözediyorum.

Evet süt için sadece su ve biraz protein ağırlıklı beslenmek yeterli oluyor ama daha taptaze bir anneyken kim hangi saatte kaç kalori yediğini hesaplayabilir ki? Bir beslenme koçunuz, size özel bol proteinli ama hafif yemekler hazırlayan bir diyetisyen-aşçı, bir egzersiz koçunuz vs varsa işler değişir ama benim çevremde yok böyle yaşamlar.

Neticede pek çoğumuz gibi ben de makul bir kiloda (52-53 kg) gebe kalıp, Tuna zirtapozunu daha fazla içeride tutabilmek için kortizon kullanıp son bir ayda fazladan 5 kg ağırlaşıp toplamda 69 kg ile doğuma girdim.

Eve geldiğimde hemen tartıldım ve o "zaten doğumda bir 8-10 kg gidiyor"un bir şehir efsanesi olduğu gerçeğiyle karşılaştım. Zira tartıdaki rakam 65 idi!!!!

Tuna 2600 gr doğdu ve neredeyse hiç serum takılmadı bana. Yarım şişe anca almışımdır. Haliyle bu kadar az kilo vermek pek büyük sürpriz oldu bana.

Derken süt olsun diye annemin beslenme kampına alındım. Gece 2-3 kere kalkıp emzirip her seferinde ya koca kase komposto ya da basbaya kelli felli yemek yiyip yatıyordum. Böyle böyle derken tartının ibresi 67'yi göstermeye başladı.

Bu yoğun beslenmenin sonucundan mı yoksa montofonluk genetik miydi bilinmez ama %99,9 anne sütü aldı oğlum. 6 aylıkken doğum kilosunu çoktan 3e katlamıştı. Aldığım her kilonun "helali hoş olsun"du.

Ek gıdalara geçmeye yakın yeniden regl olmaya başladım. Bununla birlikte ilk kilolar da kendiliğinden uçtu gitti. Tuna 8-9 aylıkken sanırım 61 kg civarına indim.

Sadece günlük telaşe, sık sık yürüyüş yapmak, zaten evde durmayı sevmeyen çocuğu sürekli gezdirmek gibi işler sayesinde Tuna'nın 1.yaş gününe 59 kg ile girdim. Ve orda takıldım kaldım!!!

Kilo vermek neyse de vücudumun şekli çok feci bozulmuştu. Sezaryen göbeğinin zaten eskisi gibi olamayacağını bilsem de böyle pelte gibi durmasından da hiç hazetmiyordum.

2 yaşına dek yapamadım bir şey. Bir dönem Tuna'yı kreşe vermeyi (sadece spor yapabileyim diye değil tabi ki, sosyalleşsin, oynasın, enerjisini atsın diye aynı zamanda) ve biraz kaportayı düzeltmeyi düşündüm. 2 denememiz de başarısız oldu. Tuna zaten sevmez çok çocuklu, aşırı müzikli kaotik ortamları. Gittiğimiz kreş de "ver gazı, bas müziği, çocuk dediğin makara kakara sever" zihniyetinde olduğundan ikisinde de paçama yapıştı. Başka yer aramak da istemediğimden kreş meselesi rafa kalktı şimdilik.

Derken B-Fit diye bir salonun varlığını farkettim.
Tam da benim günlük işlerime uyan 30 dakikalık kısacık bir programları var.
Bu Tuna'yı pusette uyutup katılacağım kadar kısa bir sistem diyerek dahil oldum B-Fit'e.
Sistem gerçekten çok hızlı ama bir o kadar da işlevsel. Kısaca anlatayım:
Salonda 9 tane alet ve 9 tane platform ve her 30 saniyede bir çalan "bip" sesi var.
Alette 30 sn. çalışıyorsunuz, sonra "bip" çalıyor.
"Bip"le birlikte yandaki platforma geçip antrenörün gösterdiği hareketi yapıyorsunuz.
30 sn. sonra yine "bip" çalınca yine alet.
Sonra yine "bip"....
"Hepi topu 30 saniyede ve toplamda 30 dakikada ne olur ki? " diye büyük bir önyargıyla başladım.

Ama 2 ayın sonunda en sorunlu bölgemden, yani bel-kalça kısmımdan, toplam 10 cm kadar inceldim. Neredeyse hiç diyet yapmadan, zayıflama hapı ya da herhangi bir destek vs kullanmadan hem de. Sadece hemen her seans sonrası laktoz içeren ayran ya da süt gibi besinler tükettim. Bu yağ yakımının spordan sonra da devam etmesini sağlıyor.

Rakı-bira gibi yüksek alkollü içkilere çoook uzaktan bakar oldum. Artık haftada 1-2 kadeh şarapla yetiniyorum. Öğlen Tuna'nın evde uyuduğu saatlerde elimden eksik olmayan abur cuburları da bu vesileyle kestim...

Toplamda verdiğim kilo sadece 2. Ama doğum öncesi giydiğim pantolonların hemen hepsine sığabiliyorum. Eskisi kadar cuk oturmasa da fena değil, hatta umut verici...

Cildimin daha parlak olması, geceleri daha rahat uyumam, yoğun seratonin salgısı sayesinde tatlı isteğimin neredeyse tamamen bitmesi, daha sakin bir anne olmam da işin bonusu.

Neyse ne diyordum?
Kısacık vakitte spor olur mu; olursa da işe yarar mı demeyin?
Ben yaptım, oldu....
Kalın sağlıcakla...

Sınır Koyma, Disiplin, Bazen Çuvallama, Bazen Kotarma Üzerine Denemeler-1-

2011-01-11T21:38:00.003+02:00

Aslen ahkâm kesemeyecek kadar bıkkınken yazıyorum bu satırları. Tuna'nın yeni hobisi ocağa sandalye dayayıp yemeklere "kendi yorumunu" katmak. Sonra da onu yememek. Dün mercimek çorbasının içine haşlanmış börülce eklemiş. Oysa ben o börülceleri pilava katacaktım.

Börülceli mercimek çorbası pek güzel olmuyormuş, denemeyin sakın. Yemedi zıpa. Aç yattı.

Bu sabah da etli bulgur pilavının tuzunu az bulmuş olacak ki tuza boğmuş. Ben birkaç saniye kafamı dönünce oluvermiş hem de. Sadece karıştırıyor sanırken baktım tuz gölüne dönmüş ortalık. Üstüne başka vukuatlar da eklenince sürekli "yap-maa!" diye şarlayan bi anneye döndüm ki o zamanlar kendimden pek haz etmiyorum.

Neyse pilava patates koyup biraz da su ve domates ekleyip tuzunu normale çevirdim. Ama yaklaşık 1 saat vaktimi aldı.

"Yapma, etme"lerle sözümü dinletemezken gene de son dönem yaşadığımız bazı başarı öykülerini anlatayım istedim.

Dışardaysak ve ortada istemediği bir durum varsa Tuna paluğu yüzükoyun yatar. Yer aşırı pis değilse ben normalde pek sallamam ama etraftan gelen "aaaaa çocuk pis yere yatıyoooaaa" çığlıklarına kayıtsız kalmak da imkansız. Bir kere kalk dersin kalkmaz. Ya da kalkar gene yatar falan.
Geçen haftalarda kargoda işim vardı. Sağolsun İzmir'de çalışanlar kaplumbağa hızında hareket ederler. Tuna beklerken sıkıldı, kantara çıktı, birkaç düğmeye bastı. İndi, sehpaya çıktı, sehpa devrildi, ben sürekli yapma, çıkma, dikkat et dedikçe daha da kudurdu. En sonunda yere yattı. Kaldı öylece. Kaldırdım gene yattı...
Benim hassasiyetimi feci halde kullanmaya başlamıştı ve o konuyu orda çözecektim.
"Hemen kalkmazsan kuşlara yem atmaya da gitmiyoruz, parka da!" dedim. Kalkmadı tabi.
Kargodan çıktık. Birkaç metre ilerde kuşlara yem atma bölgesi (nasıl tanımlamaysa artık!) vardı. Önünden geçerken "ku kuuuuu" diye inledi.
"Yerden kalkmazsan kuşlar yok demiştim" diyerek aynen pas geçtim. Feci ağladı.
Az ilerde parkı gördü. Aynı cevabı verdim. Daha çok bağırdı.
Sakin bir sesle bağırıp çağırmadan söyledim.
Geri adım atmamaya da kararlıydım. Bastık gittik.
O gün bugün yere yatmak falan yok!

Belki artık büyüdü ya da gerçekten ağlatmak işe yaradı bilemiyorum.
Bildiğim birşey varsa o da çocukların aslında sınırları iyi çizilmiş bir hayatta daha huzurlu oldukları.
Tipik Türk modeli "aman ağlamasın" anlayışı bana uymuyor.
Çocuklar hareketlerinin sonuçlarına katlanmalı.
Burda kilit nokta "hareket"in kendisi. Her aile için sınırlar farklıdır.
Sizin duvarlarınız benimkinden kıymetliyse çocuğunuz duvarı boyadığında benden daha çok kızarsınız.
Arkanızdan kıçınızı toplayan bir yardımcınız, haftada bir temizliğe geleniniz yoksa çocuğunuzun dağınıklığını az da olsa engellemeye çalışıyorsunuz.
Önce ebeveyn kendi sınırlarını çizmeli ve buna kendini inandırmalı ki çocuğu da o sınırlara dahil edebilsin.

Benim kırmızı çizgilerim net:
- Uyku vaktinde mızırdanmak yok. Odada makul bi zaman geçirdikten sonra yatağına koyacağız, "iyi geceler" dileyip çıkacağız. Kendi odanda kendin uyuyacaksın.
- Market abur cuburu yok. Ki hala çoğunun tadını bilmediğinden talep de yok. Sakız, kraker ve süt sadece yemekten sonra
- Güvenli olmayan yerlerde anne eli tutulacak, tutulmazsa pusete binilecek.
- Oto koltuğundan inilmeyecek.

Geri kalan çoğu şeye çocukluk hakkı, yaramazlık, keşfetme merakı gibi masumca adlar takıyorum.
Koltuktan atlamayı çok seviyor ve ben bundan şikayetçi değilim. Aksine salonda yer minderi serdik, sırf daha güvenli ve daha çok atlasın diye.

Çıkılmaz yerlere çıkmaya çalışıyorsa yardım ediyorum, "çıkma, atlama" demek yerine.

Parkta, sokakta kıçımı banka koyup "gel oğlum gözümün önünde oyna, uzağa gitme" demiyorum. Peşisıra koşuyorum.

Buna karşılık benim çizdiğim sınırlardan da fazla taşmamasını istiyorum. Bence gayet adil bir anlaşma...

Hem o an pilavı tuza boğmasına kızsam da çocuk basbaya zevk alıyor yaptığı işten. Son gunlerde dakikalarca oyalandığı tek şey ocakta yemek pişirmecilik oynamakken adam olayım da yenecek yemeği buzdolabına kaldırıp çocuğun önüne boş tencere koyayım.
Yalan mı?

Tavşan Sevdalısı Bir Meraklı Minik

2011-01-10T08:11:00.001+02:00

Tuna'nın son bir yıldır bir uyku arkadaşı var: Tavşan Didney.
"Adı ne olsun tavşanın?" dedikçe bize "did-ni" dediğinden daha afili bi ad bulp koyamadık kendisine.
Adı önemsiz zaten.
Tuna ona öyle aşık ki anlatmaya kelimeler yetmez.

Kuş sütüyle beslerim seniiii from hulya cinscicekci on Vimeo.

Önlük takıp yemek yediriyor, kitap okuyor, ben Tuna'ya okuyorsam "gel sen de dinle" dercesine ortamıza tavşanı sokuyor, onsuz asla uyumuyor, bezini(!) değiştiriyor, pc başına kondurup kendi videolarını izletiyor... Kız çocuklarının bebek sevdası gibi bizimkinin evcilik arkadaşı bu koca kulaklı yaratık.
Bir de yaptırmadıkları var.
Kendisi zinhar yıkanmayı sevmediğinden tavşanın da yıkanmasına kat'i surette karşı çıkıyor. Her seferinde gizlice yıkıyorum. Islak ıslak da olsa saatlerdir görmediği can dostuna bi sarılışı var ki sanki Ferhat ile Şirin kavuşuyor.

Tavşanımı yıkatmam! from hulya cinscicekci on Vimeo.

Derken geçen ayın ilk günlerinde art arda "Hülya bu ayki Meraklı Minik Dergisi'ni almalısın. Bu ayın konusu Makineler. İçinde şahane iş makineleri var. Tam Tuna'lık" mesajları geldi.

Aldık.

Tuna büyülendi hakkaten.

Çıkartmalar bir süre evin heryerini süsledi.

Ertesi gün bir tane daha aldım. Saklayayım da can sıkıntısındna patladığımız bir gün ortaya çıkarırım dedim.

Ama ne mümkün. Hemen onu da açtık, inceledik.

Kepçe aşkı bitince asıl öyküye dikkat kesildi.

Çamaşır yıkama günü imiş mevzu. Evin çocukları, çok kirlenen oyuncak tavşanı makinede yıkıyorlar.
Tuna gözlerini belerte belerte baktı bu sayfalara. Daha da sıkı sarıldı tavşanına. Uzun uzun anlattım "bak onların da tavşanı var ve yıkıyorlar bıdbıdıbıdıbıdı"

Değişen bir şey yok. Hala gönül rızasıyla yıkatmıyor. Ama dergideki öyküyle bizim evdeki senaryonun çakışması hem Tuna'ya hem bana çok tuhaf geldi.
Bir gün bu öyküyü Pino'ya anlattım. Pino Meraklı Minik Dergisi'nin çizeri, biliyorsunuz. Yardım kampanyası için çokça teşvik-i mesai yaptığımız güzel insan.
Pino da öykümze pek sevinip bize aynı sayının ve resimlediği bir kitabın imzalısını yollayıp Tuniko'yu hepten sevince boğdu.

Meraklı Minik gibi hem çok uygun fiyatlı hem de çocukları cezbeden bir dergiyi kesinlikle öneriyorum. Ben bazı sayılarını hiç kapağını açmadan arşivimize kaldırmak ve seneye, sonraki seneye falan saklamak istiyorum. Hele bu ayki sayıda bir baba penguen var. Ah o baba!! Gözlerim dolarak okudum bir çocuk dergisini.Vallaha da utanmıyorum. Buyrun o da burda.

Çekiliş Sonucu

2011-01-05T23:34:00.000+02:00

Geceyarısına beş kala çekilişi yaptım.
Tuna çoktan fosurdama moduna geçtiğinden kendi elcağızlarımla çektim adlarınızı.
Sonuçları açıklıyorum
- HASENE AYSURAN
- PELİN DEMIROGLU
- ITIR SALANCI
- NİYAZİ AĞAÇDİKEN
- MEHMETMERT(nurturia kullanıcı adı)
- NERMİN ASLI ERÇİN

Şu postta yazdığım hediyelerden hangisini istediğinizi ve açık adresinizi bana yazar mısınız lutfen.
Benim tükkanın ürünlerine ilaveten bayan çanta ve cüzdanı da seçme hakkınız var.
Toplamda 71 mont aldık sayenizde.
Hepinize çok teşekkür ederim.

Hatırlatma

2011-01-05T07:39:00.001+02:00

Minik kardeşlerimize montla sevindirmek için bugun son gün.
Hadi bu gece 00:00a dek bekliyorum dekontlarınızı.

İşte Gerçek "Keyif"

2010-12-30T14:12:00.003+02:00

Her haltın başına "keyifli" tanımını getiren ve paso reklamcı ağzıyla konuşan bir güruh var. "Çok keyifli bir omlet yedik" gibi cümleler kuran; ıslak meşe odunuyla eşşek sudan gelene dek dövülesi şahsiyetler.
Onlardan biri olma riskini göze alarak "ben bu işten çok keyif aldım arkadaş!" diye haykırmak istiyorum.
Sizlerin inanılmaz yoğun desteğiyle başlayan kampanyamızda ilk montlar yerine ulaştı. Yukardaki yavrulara harika birer yılbaşı hediyesi verdiniz.
Onlar kimler mi?
Şu ve şu yazıda bahsettiğim Mukaddes öğretmenin ve Cafer öğretmenin öğrencileri. Bu da montları kendi elleriyle çuvallara doldurup ambara veren Sevcan'a yolladıkları mesaj:

"Merhabalar Sevcan Hanım,
Ben Sarıgöl İlköğretim Okulu Müdür Yetkili Öğretmeniyim.
Yardımlarınıza teşekkürler. Çocukların sevincine katkıda bulunmanız hem bizi sevindirdi hem de köydeki velilerimizi. Şimdilik Okulun önündeki bir fotoğrafı gönderiyorum isterseniz daha da gönderebilirim. Çalışmalarınızda kolaylıklar dilerim. İyi Günler.

Cafer KARA - Sarıgöl İlköğretim Okulu Müdür Yetkili ÖğretmeniSarıgöl Köyü Yakakent/SAMSUN - 0505 904 10 33"

Ve siz bağış yapan, blogunda-Nurturia'da, Facebook'ta, iş yerinde duyuran maddi-manevi destek verenler... Harika bi iş çıkardınız.

Ve bir hatırlatma.
Ay sonu ve dahi yılsonu itibariyle herkes maaşını ucu ucuna denklemişken kampanyayı bitirmek olmaz. 5 Ocak'a dek bağışlarınızı bekliyorum.
Havale için hesap bilgilerini de hatırlatayım:

AKBANK - MERCAN ŞUBESİ(Şb. kodu 213)
HESAP NO 9455
IBAN: TR71 0004 6002 1388 8000 0094 55
ALICI KORKUSUZ GİYİM
Tel no: O212 511 95 31

Ve son bir not.
Yardımlaşmak, bağışlar vs iyi güzel ama bu gelir adaletsizliğinin sebeplerini sorgulamayı bırakmayalım lütfen. "Neden bu çocuklar bu şartlarda yaşamak zorunda?" kısmını es geçmeyelim. Bir mont parası verdik, ya da kampanya düzenledik, suya bir damla attık diye rehavete kapılmayalım. Sıcacık evlerinizde oturuken dışarda acı acı esen bir yoksulluğun olduğunu bilelim.
Ben pek burayı toparlayamadım. Banu toparlamış. Lütfen okuyun. Bağış yaparak huzura eren ruhunuzu delik deşik edeyim.

Dünyayı Kurtaramasak da Okyanusa Bir Damla Daha Döktük

2010-12-24T21:54:00.002+02:00

Kampanya adeta çığ gibi büyüdü.
K.İ.S.D., Evrim ve Pino da kendi kampanyalarını düzenledi.

Güneş benim 4 hediyeme "çanta ve cüzdan da benden" diyerek destek oldu.

Sayısız blogger sayfasında kampanyaya dair postlar girdi.

Mail kutuma hergün "biz ne yapabiliriz?" diye soran blogger mesajları düşüyor.

Samimiyet elle tutulmayan, görülmeyen ama bu kabloları aşan bir şeymiş, bunu gördük.
"Bi'şey yapmalı ama ne?" diyen bu kadar çok blogger olunca umutlanıyor insan.
Şubat başı gibi daha geniş çaplı bir kermes duzenlesek nasıl olur sizce? Herkes kampanyaya nasıl bir destek vereceğini belirler hem bu arada.

Neyse siz düşünedurun, ilk parti montlar yola çıktı bile.
Sevcan Alanyurt Eminöne gidip montları teker teker çuvala koydu ve ambara verdi.
Pazartesi itibariyle alırız güzel haberleri.

Aysonu ve yılsonu olduğundan hemen herkesin nakit sıkıntısı varken bile sadece bana 45 mont alacak dekont geldi. Aybaşında maaşını alanın gözünün yaşına bakmam ona göre :)
Bu arada kampanya 5 Ocak'a uzadı. Hediyeler gıcır gıcır sahiplerini bekliyor.

Veren veremeyen hepinizin yüreğine sağlık, kesesine bereket.

Hepiniz çok güzel insanlarsınız.

Sağolun varolun.

Dünyayı Güzellik Kurtaracak, Bir Çocuğa Yardım Etmekle Başlayacak Her Şey

2010-12-19T22:36:00.007+02:00

HESAP BİLGİLERİ DÜZELTİLMİŞTİR

Hiç tanımadığınız bir çocuğa yeni yıl hediyesi vermek istemez misiniz?

Hadi sizi biraz daha motive edeyim.

Facebook'ta Sevcan Alanyurt'un kurdugu "Minik Kardeşlerimize Hep Destek Tam Destek" adlı bir grup var. Varlığından Açalya sayesinde haberdar olduğum grup, tüm Türkiye'den gelen yardım çağrılarını ellerinden geldiğince duyurmaya çalışıyorlar. İstanbul Eminönü-Mercan'da bir giyim firmasıyla anlaşmışlar. Mağazanın sahibi, 30 YTL'lik montları, grubun kampanyası için 13 TL'ye veriyor.

Grup da bu montları ihtiyaç sahiplerine dağıtıyor.

Çorbada 13 TL tuzu olan ve yardım dekontunu mailto:h.cinscicekci@gmail.com adresine yollayanlar arasında çekiliş yapıp 4 kişiye Tükkan'dan şu ürünlerden dilediğini hediye edeceğim.

- Chicco bornoz (2 yaş)

- Uyku tulumu (9-24 ay)

- Portatif mama sandalyesi

- Uyku arkadaşı

- Wrap sling

- Mei tai sling

Bunlardan birini kazanmak için tek yapmanız gereken 20 Aralık - 5 Ocak tarihleri arasında aşağıdaki hesap numarasına 13 TL havale yapmak ve dekontu bana yollamak. Montların alımından dağıtımına dek her şey fotoğraflanıp Facebook sayfasından yayınlanıyor.

AKBANK 213(MERCAN ŞUBESİ)

HESAP NO 9455
IBAN: TR71 0004 6002 1388 8000 0094 55

ALICI KORKUSUZ GİYİM

Tel no: O212 511 95 31

Kılık Değiştirmiş Yemekler

2010-12-17T09:14:00.003+02:00

Anne dediğin kakalar.
Kakalamak son derece meşakkatli bir annelik sporudur. Bense bu dalda bir rekortmen olmak üzereyim. Tarif uydurmaktan kimyager oldum desem yeridir.

Efendim ilk tarifimiz "çakma lokum" adlı güzide bir eser. Daha fırından yeni çıktı.
Tuna balığı kuru meyveye çok düşkündü bir ara. Bilen bilir kuruyemişin en iyi adresi Tuğba Kuruyemiş'tir. Haftanın 2-3 gunu 100er gramlık kuru dut ve kuru üzüm alışverişimizi burdan yaparız. Gel zaman git zaman burda ikram edilen minicik lokumlarla tanıştı Ton. Eliyle "mmmm, nam nam" işaretleri yaparken adını öğrendi. Lokum deyince akan sular duruyor artık.

Lokum memleketin sembollerinden ama içinde su, şeker, sitrik asit, aroma ve bolcana nişasta var. İçinde kuruyemiş falanyoksa çocuk için son derece sağlıksız ve boş bir gıda yani. Ben de zamanla kuruyemişli, cezerye tipi ve incirli olanlardan almaya başladım. Dün Tuğba'dan yarım kg kuru incir lokumuyla çıkarken kafamda bir ampul yandı: "Lannnnn, bunu evde yaparım ki ben!" dedim.

Doğumgününde yaptığımız havuçlu toplar tam da bu kakalama yemeği için biçilmiş kaftandı.
Biskuvisini ve ezilmiş kuruyemişini fazla koyunca daha sert bir kıvamı oldu. Böylece top top yapmak yerine kare kare kesebildim, hindistan cevizine banıp Tuğba Kuruyemiş kutusuna doldurdum. Ve evet,lokum niyetine kakalamayı başardım:))

Diğer kakalama yemeği de yumurta yemeyen çocuklara özel: "Çakma keşkül"
Aslında gerçek keşkül de yumurtayla yapılır ama bu kadar çok yumurtayla değil:)
Tarife geçiyorum:
- 1 su brd süt
- 1 yemek kaşıgı şeker
- 2 yumurta sarısı
- 1 tatlı kaşığı mısır nişastası
- 1 çimdik vanilya

Süt ve şekeri bi kaba koyup şeker eriyene dek pişirin. Başka bi kapta birazcık süt, yumurta sarıları ve nişastayı çırpıp karıştırın. Bu karışıma azıcık sıcak stten karıştırın ki yumurtalar hemen pişmesin. Sonra iki karışımı ocakta birleşitirin ve hzılı hızlı çırpın. Burada çırpmayı bırakırsanız keşkül kesiliyor, lor peyniri gibi oluyor. Hızlıca çırpıp pürüzsüz bir kıvam elde etmeniz gerek. Bu şekilde 2 porsiyon çıkıyor.

Ben ilk zamanlar Bolulu Hasa Usta'dan aldığım kaplara koyuyordum ki ordan aldık sansın. Böyle böyle alıştı. Şimdi gunde 1 tane yiyor. Eskisi kadar pilav makarnaya düşkünlüğü kalmadığından, dondurma, çikolata, kuru meyve vs neredeyse hiç yemediğinden günlük aldığı yarım tatlı kaşığı nişasta ve yarım kaşık şekeri görmezden geliyorum.

Sizin var mı orijinal kakalama yemekleriniz?
Güçlerimizi birleştirip kitap mı çıkarsak ne :P

Kuzulara afiyet şeker ve bol enerji olsun.

Haa enerji demişken, bu kadar kalori bombası gıdayı tüketen Ton ne yapar sizce? Ahan da bunu yapar.

2011 Hatırası

2010-12-10T22:32:00.000+02:00

Yeniyıl yaklaşırken bebeğinize ya da yakınlarınızın bebeğine 2011 yılbaşını hatırlatacak bir armağan vermek ister misiniz?
Tükkan'a çok özel ürünler koydum.
Bu isme özel ürünlerde kapıda kredi kartıyla ödeme yapmak da mümkün.
Son sipariş tarihi 28 aralık 2010.

Kışın kendini iyiden iyiye hissettirdiği bugünlerde "Ay içi elyaf olmayan uyku tulumu yok mu yahu? Yavrucağımın teni nefes alsın" diyene "Var ayol var, hemi de organik" diyorum. Buyrunuz.

En Geçerli Tüketim Bahanesi: Çocuk

2010-12-06T09:47:00.000+02:00

İtiraf edin, çocuğunuz için bir şeyler alırken ipin ucu birazcık kaçıyor değil mi?
Hamilelikten itibaren içinize bir alışveriş canavarı kaçmış gibi oldunuz. "Ayyy babası bak bu ayakkabı kızımıza ne çok yakışacak" diye 3 aylık bebeğinize sadece bayramda giyeceği kurdelalı ayakkabıyı alıverdiniz.
Ya da yeni emekleyen oğlunuza sırf "erkeğe" benzesin diye "trendy" bir hip hop pantolonu aldınız.
Bütçeye açtığınız delik bir yana, bebeğinizin bunların içinde gerçekten rahat hissedip hissetmediği bir yana.

Çocuk için alışveriş yaparken beynimizi evde mi bırakıyoruz acaba? Ya da neden çocuklara alınan her şeye "mübah" gözüyle bakıyoruz?...........

Yazımın devamı için sizi Alternatif Anne'ye alayım. Tık tık.

"Yapamıyorum, ağlıyorum"

2010-12-02T07:44:00.000+02:00

Ana-oğul bizi bilen bilir. Planlı programlı aktivitelerle pek işimiz olmaz. Aktivite halısını şööyle bir dalgalandırıp "hadi evlat" diye çığırınmam. Tuna da zaten burnunun dikine giden bir insan evladı olduğundan çığırınsam da muhtemelen işe yaramaz.

Bizde işler genelde benim engellememe rağmen aktivite şeklinde olur. Su doldururken bardağı kapar elimden, dolaptan da bir kap çıkarıp su aktarma aktivitesi yapar misal.

Babasının alet edevatlarının arasından bi tornavida bulur, oyuncaklarının pilini çıkarmaya çalışır, kendiliğinden ince el becerisini artırır yavrucak.

Bu bana rağmen yaptığı işlere biz "yaramazlık" deyip geçsek de aslında çok faydasını gördüğü kesin. Zira elleri pek marifetli. Dokunmatik ekranlı telefonda görüntüleri fıtır fıtır kaydıracak kadar da hassas.

Neyse şimdi oğlumun maharetlerini anlatıp içinizi baymayayım.

Hani aktivitenin faydalarından biri de "çocuğun el becerisinin artması ve 2 yaş dellenmelerini hafif atlatması" ya.
Neden?
Çünkü 2 yaşındaki bir çocuk başarısızlık hissiyle mücadele etmekte zorlanır. Yapabilitesi ne kadar çok artarsa o kadar az girer bu ruhsal çöküntüye. Yani bol aktivite=daha becerekli bir çocuk ve daha az başarısızlık hissi.

Teorik olarak bu Tuna balığının da şahane el işleri yapması ve bu başaramıyorum hissini daha az yaşaması gerek değil mi?
Ama bu yaratıklar hep daha fazlasını istiyor. Daha iyisini, daha uzununu, daha yükseğini....
Bizim lego canavarı boyunu aşan kuleler dikiyor.
Oh ne ala.
Sonra dur ben bunu şu traktör romörkunda deneyeyim diyor.

E haliyle yıkılıyor. Sonuç bu.....

Evladım bu ne hırs, bu ne sinir?

- "Yıkılsın oğlum yaaa, gene yaparız!"

- Uvvvaaaaaaaa

İki Yaş Çocuğu Dediğin...

2010-11-28T12:33:00.001+02:00

Mazallah uyur kalırım diye kafayı geriye dayamaz. Haliyle önde boynu bükük şekilde uyuyakalır.

Annenin yetişmek istediği bir karın-kalça eritme seansı vardır. 2,5 yaşına yaklaşan kuduruk oğlunu parkta yeterince yorduğuna inanıp pusete atar.

Oraya sabitlemek için zaten tonla dil dökmüştür.

Neyse ki memleketin her yerinde şantiye çalışması ve tonla iş makinesi vardır. Birinin peşine takılıp düşerler yola.

Anne pusetin sırt kısmını yatırdıkça kuduruk cüce olanca gücüyle (deli kuvveti var bunlarda) "eaoooaoaoa" efekti eşliğinde doğrulur.

Arada ayağıyla tekerleğe patinaj da yaparak delilik sınırında geze geze uykuya direnmektedir. (Ne ara ayağı oraya değecek kadar büyüdü yarebbim!)

Anne bir süre daha "koy bebeğim kafanı bak boynun ağrımasın" der, sonra koyverir.

Deli oğlan bir süre sonra ağırlaşan gözlere direnemez ve kafayı öne düşürüp uykuya teslim olur. Ve işte bu acınası pozları verir.

Sanki bizim kafamızda beyin yerine saksı var gibi yoldan geçen teyzeler "aauuww evladım çocuğun kafasını kaldırsana" der.

Anne bir perişan oğluna bakar, bir teyzelere.....

Atan sigortalarını 45 dakikalık seansta ter atarak tamir eder.

Yazamayışım bundandır ey ahali. Sabahları huysuz, öğleden sonra çılgınca hiperaktif bir deli oğlan; spor ve Tükkan.

Tükkan demişken, outlet ürünler koydum ve mei tailerde de kampanya var.
Görmemiş olamazsınız di mi?

Samsun İçin Bir Çağrı Daha

2010-11-11T21:27:00.001+02:00

Şu yazıda bahsettiğim Samsunlu bebeler bunlar.

Mukaddes Öğretmen'in öğrencileri.

Dolaplarınızda aylardır giyilmeyen tertemiz giysileriniz, çocuklarınızın küçülenleri....

Sizi bekliyorlar.

Not: Güzel arkadaşım Kiraz da bir yardım çağrısı yapmış. Detayları burada.

Çocuk Demek Oyuncak; Blog Demek Sobe Demek

2010-11-08T23:03:00.003+02:00

Biliyorum çok ihmalkâr bir bilogır oldum. Sobelenmesem hiç yazacağım yok. Öyle güzel konular dolaşıyor ki bloglarda hangisine dalsam bilemeyip hepsinin kıyından geçiyorum.
Ege'nin Annesi sobelemiş en son. (Amanın şimdi farkettim, meğer Tuna'nın dilinden yazacakmışım, piyuuvvvv ben hepten kopmuşum) Sondan başa sobelere el atayım.
Tuna bir oyuncak delisi. Güncel bir tartışmaya atıfta bulunayım :)
Genelde tekerleği olan şeyleri daha çok seviyor. Hemen her erkek çocuğu ve bazı kızlar gibi.

İlk arabası 12 aylıkken olan ve o zamana dek dizmeceli şeylerle ilgilenen bir çocuk olmasına rağmen iş makineleri, kamyonlar, şu sıralar trenler ve ambulanslar favorisi.

Tren çağı başlasın! from hulya cinscicekci on Vimeo.

Bu tren setine tek kelimeyle ba-yı-lı-yor. Dante'nin FB fotolarında gördükten birkaç gün sonra Kipa'daki sete rastlayınca çakıldı kaldı. İki versiyondan bu ufak paketi seçti. (Büyük seti Arca kapmış. Çocuk işini biliyor anacım) ~~Koltuğunun altına kutuyu sıkıştırdı.~~

Tıslaya tıslaya koca kutuyu kasaya sürükledi. Eve kadar sabretti, evde aç bilaç bir saat trenle oynadı.

Sanırım 23.aydan sonra kendi oyuncağını ve kitabını kendi alır oldu. Kitapçıya ya da oyuncakçıya giriyoruz. Reyonda gezinirken bir şeye karar veriyor, bazen alacak bir şey bulamıyor elimiz boş çıkıyoruz. (Neyse ki :P) Ne istediğine karar verince daha fazla dolanmıyor, kasaya geçiyor. Evde aynı oyuncak varsa başka bir rengi için tutturmuyor. (Bir kere çok feci uykusuzken girdiğimiz Joker mağazasında evdeki otobüsün aynısı için çıkan cıngarı saymazsak)
Bir seferde sadece tek bir şey alıyor. Bunu nasıl başardık bilmiyorum ama 2. oyuncağı ya da kitabı kesinlikel aldıramıyoruz. Elimden alıp rafa geri koyuyor. Sanırım birkaç kez ona seçenek sundum. Ya bunu al ya bunu dedim ve aynı anda sadece tek şey alınacağını düşündü. Biz de çaktırmıyoruz. Hala tek seferde tek oyuncak ya da kitap talep ediyor.

Tamamen uydurmasyon birkaç parça oyuncağımız var. Misal aşağıdaki boncukları silindirden atıp cam kavanozu çınlatmaca oyuncağı. Bloglarda benzerlerini gördüm, Kemeraltı'ndan boncuk aldım, evde bir silindir buldum. Hepsi o.

Ege'nin Annesi'nin doğumgünümüzde getirdiği bu otoyol setini paketinde tutuyorum. Arada nereye saldıracağını bilemediğinde sürpriz niyetine çıkarıyorum. Azıcık oynayıp kaldırıyor sonra. Aynı şekilde sakladığım bir de ahşap tamir setimiz var. (O da bir başka blog dostumuz Sinem'in hediyesi) Kutuyu bulup oynamayaı "hakederse" amenna.

Topla arası yok hiç. Kısa bir süre heveslenip 1-2 top aldırdı ama hiç oynamıyor topla. Biz karı-koca futboldan nefret ederiz. Sanırım bizim ilgisizliğimiz Tuna'ya sirayet etmiş.
Envai çeşit ev elektroniği, pazar malı en uyduruğundan kaynana zırıltısı (alt kolaj, alt orta) ahşap bloklar ve inşaat seti PC'de hazır yüklü fotolardan birkaçı. Burdakilerin sanırım 2 katı kadar oyuncağı var. Bir süre oynamadıklarını kaldırıyorum. Giderek daha da azalttım ortadaki oyuncak miktarını. Kendi bulup çıkarırsa çok seviniyor. Eşeğini önce kaybettirip sonra bulduruyorum anlayacağınız.

Legoları çok çok geç aldım. Kuzeni Ege'de görüp gökdelenler inşa edince Kemeraltı'ndan 15 TL'ye çakmasını edindim.

Dizmeceli işlere özel bir ilgisi var Ton'un. Yani hep vardı. Puzzle düşmanıdır ama blok, lego... üst üste konacak ne varsa sonsuz kuleler yapar. Diğer oyuncaklarda olduğu gibi bu konuda da benim katkım ya da etkim olmadı. Olamaz ki zaten.

Little architect (bayram sabahı davulcusu da eşlik ediyor) from hulya cinscicekci on Vimeo.

Oyuncakları kendi seçtiğinden mi yoksa artık büyüdüğünden mi bilmem, odasında tek başına oynama süresi gittikçe uzadı. Bugün aralıklarla da olsa 1 saat kendi başına takıldı ki bu inanılmaz bir şey benim için. Normalde her ne yapıyorsa "del, del" diye bana pençe atan Tuna, tek başına oynuyor!! Bulaşmamak için kapıdan bile bakmadım, o yüzden içerde ne yaptığı konusunda hiçbir fikrim yok.

Çocuğumun mokunda boncuk var yazısı gibi oldu ama bu aralar böyle hakkaten. Ayrıca hep şikayet hep şikayet nereye kadar di mi?

Gelelim kitap sobesine. Sobeleyen kimdi, çıksın ortaya. Dedim ya bende ipin ucu kaçtı.

Tuna tastamam 18 aylıkken Ya-pa kitaplarıyla başladı kitapları sevmeye. Ya-pa'nın "Bu" ve "fil fil" serisinin çizimlerini ben hiç beğenmesem de Tuna çok sevdi. Belki tam da kitap sevme dönemine denk geldi ve onları birlikte aldık diye sevdi, bilinmiyor.
Sonra Ceee-ee serisi, taşıtlı kitaplar, kedili kitaplar derken derken Tubitak kitaplarıyla tanıştık. Daha bilog aleminin favorisi değilken "Rüzgârlı Bir Gün"ü alıp bi köşeye koymuştum. Sonra "Yağmurlu Bir Gün"ü ve "Çiftlikte"yi aldım. "Gölde" de Özgecon'umdan hediye geldi. Diğerlerini henüz algılayacağını ya da seveceğini zannetmediğimden almadım.

Gaza gelip alıp pişman olduğum bir seri Cemile serisidir. Bir kere çeviri olduğu gün gibi aşikâr, dili çok kötü, alttan alta verilen mesajlar Grimm Masalları'nı aratmayacak kadar berbat.
Seride "Cemile Çinli Ve Zenci Arkadaşlarını Çok Seviyor" adında bir kitap var. Hadi yaaa, lütfetmişsin... Faşist Cemile...
Anladığım kadarıyla Fransız bebelerinin azınlık çocuklarını hor görmemesi için okutulan bir kitap bu. Jemily mi neymiş zaten orijinali. Annesinin sürekli ev işi yapması, doktorun şeker vermesi (ben kuru üzüm vermiş diye anlatıyorum Tuna'ya), daha zilyon tane olumsuz tema var kitaplarda.

Cemile serisinin devamı Atakanlar'ı biraz daha sevdi Tuni. Onun da sadece inşaat alanını keşfe gittiği ve bir de okula başladığı öykülerini.

Bebek Koala serisine de yeni başladık.

İçinde aşina olduğumuz hayvanlar, kavramlar ve olaylar olduğu için daha kolay anlıyor sanki. Ne bileyim, hiç kar görmeyen bir çocuğa "Karlı Bir Gün" kitabı almak istemiyorum. Ay'a yolculuk edilmesi henüz hiçbir şey ifade etmediğinden uzaylı muzaylı bir şeylere elim gitmiyor. Kitap alırken yaştan ziyade buna dikkat ediyorum. Mesela daha dün 7-8 yaşa uygun bir "Çöpler ve Geri Dönüşüm" kitabını kendi seçip attı sepete. Çizimler ve fotoğraflar çok ilgisini çekti. Ben de çöplerin akıbetini bu sayede öğrenmiş oldum. Çöpten gübre bile yapılıyormuş haberiniz var mı?

Bir de pek hor görülen kepçeli, taşıtlı kitaplarımız da var bolcana. Herbiri Tuna tarafından özenle, dakikalarca incelenerek seçilen.

Ben hepsini kepçe sanıyordum, meğer genel adı ekskavatörmüş onların. Ucundaki aparata göre kepçe ya da dozer deniyormuş. Ya bunu biliyor muydunuz?
Son olarak Sadece Anne'nin 10 bin TL sobesine el atayım. Fazladan 10 bin tl'niz olsa ne yapardınız? demiş. Şimdi bir şey ifade etmez ama mesela 7-8 yaşına kadar parayı saklar ve ailecek gideceğimiz bir Türkiye turuna harcardım o parayı. Coğrafya dersinde Nemrut Dağı'nın göreceğine bizzat kendisini görsün isterim. Daha da fazla harcama hakkım olursa da ver elini Avropa.

Özgür'ün bilimsel Sobesini de buraya tıkarsam blog kendini imha eder. O da başka posta artık.
Yatayım ben en yisi.

Mukaddes Öğretmen'in Sesine Kulak Verelim-Revizedir

2010-11-02T07:37:00.002+02:00

Aylar önce yazdığım bir yazıya gelen yorum düştü posta kutuma.
Duygu sömürüsü yapmadan gerçekçi bi dille yazıldığından mı yoksa yazanın bir öğretmen olmasından mı bilmem çok etkilendim.

"hülya hanım, tesadüfen gezinirken buldum bu siteyi, çok güzel, başarılarınızın devamını dilerim...

bebek ve çocuk eşyalarının dönüşümlü olarak kullanılması çok yerinde bir davranış... insan hem bir kişinin ihtiyacını gidermiş oluyor, hem evde eşye kalabalığı olmuyor...

bendeniz Samsun'un bir dağ köyünde anasınıfı öğretmeniyim.her tatil dönüşü valizler dolusu çocuk kıyafetini istanbul'dan buraya taşıyorum... çocukların yüzünde gördüğüm o mutluluk inanın herşeye değer... umarım naçizane mesajım anlaşılmıştır... VE BU MESAJIM BU BLOGU TAKİP EDEN BÜTÜN ANNELER İÇİN...Sarıgöl İlköğretim Okulu Yakakent SAMSUN 0362 622 36 11 Mukaddes YEŞİLYURT "

Daha dün yazlıkları kaldırıp kışlıkları çıkardım. "Giyecek hiçbirşeyim yok" diye şımarıkça sızlandım durdum.
Tuna'nın giyemedikleri henüz anaokulu çocuklarına olmaz belki ama varsa kardeşlerine giydirebilirler. Bana artık olmayan giysileri de rahatlıkla ilkokul çocukları giyebilir. Küçük bir koli yapıp bu hafta yollayacağım.
Siz de bu minikleri az da olsa sevindirmek isterseniz PTT kargoyla irtibata geçin. 169'u arayıp adresinizi verin, gelip alsınlar. Çok sık kargo yapan biri olarak en uygun fiyata onların taşıdığını garanti ediyorum.

Ektir: Açalya da iki yardım çağrısı yaptı geçen haftalarda. Birisi Muş; diğeri de Milas'a yönelik. Dolaplarımızı boşaltalım. Yardım etmenin mutluluğunu yaşayalım.

Nurturia'dan da bir yardım çağrısı geldi. Sadece 10 TL vererek bir çocuğun kırtasiye malzemelerini temin edebilirsiniz. Kampanya detayları burda.

2 Yaş Çocuğu Dediğin....

2010-10-25T10:24:00.000+03:00

Tipik 2 yaş çocuğu açlık-uykusuzluk gibi sorunlarla cebelleşiyorsa günlük sorunlarla daha zor başa çıkar.

Otomobildeki kuş uykusu motor sesi kesilince biterse bir süre çevresine alık alık bakar.

Arada gaza gelir, oyuna dalar. Ama tırmığını kapan anası bile olsa affetmez, çemkirir.

Neşeyle oynar...

Kovayı doldurur, babası kumları sıkıştırır, kendisi ters çevirip kuleler inşa eder.

İçindeki "yık, tarumar et" diyen canavar sesi bastıramaz. Tırmıkla kuleye dalarken az sonra yıkılacağını anlar, dudak büker. Ama eline de söz geçiremez. Duyguları karmakarışıktır.

Yıkılan sadece kumdan kulesi değil, tüm hayatıdır sanki. "Gene yaparız oğlum" deseniz de sizi duymaz, anlamaz.

Oysa sadece çok acıkmıştır. Karnı doyup uykusu da açılınca unutkan bir balıkla yarışacak kadar hızlı bir şekilde sünger çeker o anların üstüne. Baldan tatlı, kaymaktan leziz oluverir hemencecik.

İstatistik Sobelemesi ve Son Günler

2010-10-21T22:24:00.001+03:00

Oyyyy, 3 hafta olmuş yazmayalı.
Her gün tonla şey oluyor ama yazmaya yazmaya elim de paslanıyor zihnim de...
Bir de tabi artık tüm zamanımı alan Tükkan var. Emailler, yazışmalar, telefonlaşmalar....
Tuna bu arada neredeyse kendiliğinden büyüyor. Daha uzun süre kendi kendine oynamaya, kendi kendine uyumaya, hatta bazen gece boyu uyumaya falan başladı.
Uyumamaktan mütevellit delirdiği saatleri saymazsak huysuzlukları da azaldı.
Yanlış... 2-3 gündür melek gibi diye hemen genele yaydım gene.
Kâh bi melek, kâh bir canavar.. Her 2 yaş çocuğu gibi.

Tuna odaklı yaşamdan yavaş yavaş kendime dönmeye başladığım aylardır bu 2 yaş sonrası.
2 haftadır öğlenleri Tuna'yı pusette uyutup spor salonuna gidiyorum. Eve yakın ve sadece kadınların gittiği, 30 dakikalık bir sistemle vücut şekillendireceklerini iddia eden bir merkez. Daha şekillenen bi yerim yok ama spordan sonraki o mutluluk hissi tarifsiz!!
Yorgun ve uykusuz giriyorum, dinlenmiş ve tazelenmiş çıkıyorum.
Öğlen uykusu vaktini ter atarak geçirince blog yazmak falan yalan oldu tabi.
Akşamları da yazamıyorum, tarzım değil.
İlle Tuna yan odada tosur tosur uyuyor olacak, kahvem yanımda olacak ve "ayhh uyanmadan bitse bari bu post" stresi yaşamam gerek. Blogger tripleri işte...

Şahane insan Başak elim sende yaptı uzuun zaman önce. Blogun en çok okunan 5 postunu yazmamı istemiş. Geç oldu, ama güç değil. Yazayım sondan başa:
5- Doğumgünü Partisinden Kısa Kısa (2.yaş günü notları. Nedense herkesin en çok okunan postlarında bu doğumgünü parti yazıları var.)
4- Bebeği yüzüstü yatırmak : (Google arama sonuçlarında da en çok "bebek yüzüstü yatar mı?" gibi kelimeler aranıyor zaten. Daha ne arama sözcükleri var, bi bilseniz :P)
3- Tuna'nın Sevdiği Çıtırlar: (Sevmiyor artık. İlk 2 tepsiyi yuttuktan sonra gerisinin yüzüne bakmadı. Alpi yavrum ne zaman bir araya gelsek "Hülyaaa, o çıtırlardan var mı yanında?" diye yanaşır yanıma. )
2- Uyku serisi - 2 - Tracy Hogg: (6 aylıkken başlayan uyku eğitimi 2 yaş sonrası ancak murada erdirdi bizi. 12 saate dek uyanmadan uyuyor bazen. 2 yaş sonrası şöyle yapmaya başladık: 20:15te secdiği çizgi filmi ilziyoruz, bitince "hadi odaya kitap okumaya-oynamaya-lego yapmaya..." çağrısını yapıyorum. Odasında üçümüz vakit geçiriyoruz. Genelde Tuna birşeyler meşgul oluyor. Biz de kıkırdayarak "ay bak naaptı babası" diye seviniyoruz. 27 aylık ama biz hala çocuğun mokunda pırlanta arıyoruz.. 30 dk kadar sonra yatağına yatırıyoruz, iyi geceler öpücüğü verip, "seni çok seviyoruz, gece uyanırsan tavşana sarıl ve uyu, anneyi uyandırma sakın, taam mı çocuum" diyip odadan çıkıyoruz. Birkaç kere ayağa kalkıp şansını deniyor. Mızıklarsa odaya girip öpüp yatırıyorum. Daha yatağın kafeslerii aşmaya cesaret edemediğinden en fazla 30 dakikada tos tos sesleri gelmeye başlıyor.)
1- Slingler ve Sıkça Sorulan Sorular : (Tamamen Pratik Anne' nin geçen haftaki bu yazısından sonra 1 numaraya yükselen bir posttur. Sling arayanlar için temel bilgiler de diyebililiz bu posta. )

Ay yazdıkça açıldım. Google aramalarını da yazayım neşelenelim.
- hülyanın tunasıface: (Bu azmetmiş, Facebook'ta da bulacak beni.)
- hipp organik mama ishal yapti (Geçmiş olsun da böyle ararsan bulamazsın hiçbir şey)
- sindirim sistemini gerçek insanda göster pipi popo (Çocuğuna cinsel eğişitm verecek bu)
- ÇOCUĞUM SÜREKLİ DÜŞÜP KAFASINI Ç (Çarpıyor diyememiş bu. Kask tak teyzecim)
- bebek kaskı (Hah, bunun aklına gelmiş bak!)
- hulyanın unası (Arca Tuna'ya Una diyor ya, o mu aradı acep?)
- nazar aspiratör (Bu da "nazal" diyememiş.Geeeal geaal nazar değdirmeyen aspiratöre gel)
- yebabamye kokoş (?????)
- Atilla Erler nasıl bi doktor? (Buna demişler ki "gugıla soru soruyon, sana cevap veriyor. İyi doktor arkadaşım iyi. Çok güzel küçücük bi kesikle doğurttu Tuna'yı)
- rüyada çocuğuna sarı tişört giydirmek (Yanlış yerdesin arkadaşım sen)
Böyleyken böyle..

Aklın Yolu

2010-09-30T15:18:00.002+03:00

Kahve+One a Day Maximum+Burn'u birer saat arayla çaktım da öyle başladım bugüne.
Zor olan çocukların günlük bakımı değil aslında.
Onların bembeyaz bir levha gibi doğmaları ve bu yaş tibariyle sürekli neleri yapıp neleri yapamayacaklarına dair sürekli bizi sınamaları. Çelik gibi sağlam sinir, kararlılık ve acil pratik çözümler gerekiyor.

Legoları üst üste koyma işini abartınca o kulenin devrileceğini bile bile her yıkımdan sonra hayatı mahvolmuş gibi mızıklamasına sakince cevap vermek gerek belki.
O kamyon çalışmıyor çünkü pili bitmiş, bozulmuş vs diye her seferinde hatırlatmak.

"Dün de sordun, anlattım, anlasaymışsın kardeşim" diyorum içimden, çünkü cidden çok yorucu tekrar tekrar anlatmak. Biz yetişkinlere çok basit gelen şeyler bu veletler için çok yorucu birer deneyim. Ve onların sürekli bu sınama hallerinde olmasıdır asıl bizi bunaltan. Yoksa "altı üstü çocuk bakıyoruz" değil mi :P

Tuna'nın bu aralar en büyük imtihanı "taş nereye atılınca eğlenceli olur ama annem izin vermez" konusuyla ilgili. Geçenlerde oyuncağını alan çocuğa ufacık bi taş atmıştı. Bugün de parkta 3 yaşında dünya güzeli bir çocuk yanaştı yanına. Ben tabi tetikteyim.
Bizimki tamamen görmezden geliyor ötekini. İlk yakınlaşma girişimleri buydu. Çocuk yanaştıkça bizimki nazlı gelin gibi kaçtı durdu. Asosyal şebek!!

Bir önceki yazıya Evren'in yaptığı yorumu hatırladım. "Arkadaşı sevelim, okşayalım" formülünü denedim. Vallaha da işe yaradı. Bakınız aşağıdaki video.

Yani tek olaydan yola çıkarak "biz bu işi başardık, süperiz ana-oğul" demiyorum ama sanki "hayııır!! atmak yok, vurmak yok!!!" demektense hedefe farklı bir eylemde bulunmasını sağlamak daha etkili oluyor gibi.

(tükkan'a yeni bir ürün gelmiştir, duyanlar duymalanlara söylesin.)

Taş Atan Çocuk: Tuna

2010-09-29T07:38:00.002+03:00

Her şey masum bir oyun şeklinde başlamıştı, aylar önce. Her gördüğü su birikintisine çıp çıp efekti eşliğinde taş atıyordu. Verdiği tek zarar üstünün kirlenmesiydi ki o da dert değildi. Derken geçen hafta çok tuhaf şeyler oldu. Geçen pazar maaile Antalya'ya doğru yol aldık. Denizli'de bahçeli mahçeli bi yerde mola verdik. Biz yemek yerken Tuna da masaların arasında fink atan kediyle oynamaya başladı. Merdivenlerden uzak dursun diye "hadi kediye de mama verelim" dedim.
Yoğurda bandırdığım ekmeği verdim kedi yedi. Derken Tuna da ekmek vermeye başladı. Yaklaşmaya çekindiğinden ekmeği kediye fıydırıyordu.
Sonra ekmek yerine taş atmaya başladı. E kedi de haliyle "maaooovvv" diyerek kaçtı.
Amanın Tuna'daki o ne zevk!!!
Taş attım kedi kaçtı diye kıkırdaya kıkırdaya koştu. Gözü yemek falan görmedi.

O gün bugündür nerde kedi, tavşan hatta köpek (deli yaaa, köpeğe taş mı atılır?) görse taş aranıyor ve ben çok utanıyorum.
Daha da fenası bi arkadaşımın Tuna'yla akran oğlu Efe geldiğinde yaşandı.
Tuna Efe'ye kürekle kum ve taş attı!!!
İlk defa böyle bir şey yaptığından hepimiz çok sert tepki gösterdik.
Bu sefer de "çocuğa taş attım daha çok ses çıktı" diye mi düşündü nedir, hiç umursamadı bizi.

Parkta elinde oyuncak varsa büyük çocuklar gelip hemen elinden kaparlar Tuna'nın. O da öööle gidenin ardından bakakalır. Öyle saf bir insandır normalde.
İlk defa dün çocuğun birine okkalı bi taş attı. Öylece düşünmeden refleksi bi hareket gibi gelişti herşey. Sanki 40 yıldır kavga ediyor gibiydi. Çok kızdım...

"Taş atmak yok, yoksa eve gideriz!" diye net ve sertçe söylendim. Yaptığının yanlış olduğunun farkında ama maalesef bunun bir güç gösterisi olduğunu da keşfetmiş durumda. Görmezden gelincek bir durum olmadığından babası da ben de çok sertiz bu konuda. Taş attığı ya da atmaya yeltendiği anda bir şeylerden mahrum bırakarak cezalandırmaya başladık. (Eve götürmekle tehdit etmek ya da istediği bir şeyi vermemek gibi)

Birileri oğluma bu ülkede taş atan çocukların başına neler geldiğini anlatabilir mi acaba? Ben kızsam da bi işe yaramıyor, belki Türk hukuk sitemi gözünü korkutur.

Untitled from hulya cinscicekci on Vimeo.

Video taş atma sevdasının boyutunu göstermesi açısından önemli. Belediye binasının havuzu son taş atma mekanımız. Kayıttan çıktıktan sonra bir parça da köpek mokunu taş niyetine elledi de "duuurrrr Tuna, hayıırrr, bıraaakkk, at onu at" haykırışlarımı duymak zorunda kalmadınız :))

bi de not: wrap slingde tek renge özel kampanya yaptım. buyrun burdan yakın.

Slingler ve Sıkça Sorulan Sorular

2010-09-20T08:21:00.004+03:00

Tam Türkçe karşılığı olmasını tercih ederdim ama yok maalesef. Bu yüzden bu pek kullanışlı ürünlerden "sling" diye sözedeceğim.

Tükkan'ımın gözbebeği slinglerle ilgili çok sayıda soru geliyor. Hem bunlara toptan yanıt vereyim hem de bebeği sıkı sıkı kucaklamanın önemini hatırlatayım istedim. Zira yaklaşmakta olan 6-12 ekim tarihleri dünya bebek taşıma haftası. Evet, bunun haftası bile var. Zira bebekleri kucaklamak, sarıp sarmalamak çok önemli. Babycenter slingin faydaları ve hangi slingin uygun olduğuna dair kısa bir video hazırlamış. Buyrun ondan başlayın.

- Slingin faydaları nelerdir?

Yeni doğan bebeğin 0-3 aylık döneminin aslında gebeliğin 4.trimester'ı olduğuna inanılır. Bebek aslında dışarı çıkmaya tam hazır değildir. Hele hele sezaryen gibi bebek için travmatik bir müdahaleyle dünyaya gelen bebekler daha da hassas yapıda olabiliyor. Can çekişir gibi ağlamaların çoğuna "kolik" deyip geçiyoruz. Tıbbi bir açıklaması olmayan kolik saatlerde bebek daha çok kucaklanmak, kendini daha çok güvende hissetmek ister.

Azıcık köy hayatını bilen herkes köylü kadınların bebeklerini sırtlarına sarıp tarlada çalıştığını duymuştur ya da görmüştür. Ve "kolik", köylü annelerin yakınından bile geçmez. Bunun sebebi bebeklerin hep sırtta, kucakta sımsıkı bağlanmış olması ve annenin günlük işlerinin yaparken bebeğin de anne karnındaki ritmde hareket etmesidir.

Yani sling eşittir daha az ağlayan bebek; o da eşittir daha mutlu bebek ve anne.

Biraz da empati zamanı...

Düşünün bir bebeksiniz. Dünyada yenisiniz ve keşfedecek tonla şey varken oyun halısında oyuncak patilemeyi mi tercih edersiniz yoksa anne-baba kadar yükseğe çıkıp dünyaya yukardan bakmayı mı?

Peki hangisi daha öğreticidir, hayata hazırlayıcıdır?
Olayın tıbbi boyutunu da burdan okuyabilirsiniz.

- Bana ve bebeğime en uygun sling hangisi?

Temelde hepsinin işlevi aynı olsa da ufak tefek farklılılar var. Her birinin artılarını-eksilerini yazmak boynumun borcu.

Wrap Sling:

4,60 cm ya da 5 mt boyunda ve 60 cm eninde organik kumaştan yapılmıştır. Bebeğin tenine çok fazla temas ettiğinden kumaş ve boya kalitesi çok önemli. Kumaşçıdan herhangi bir esnek kumaş alıp kendiniz de yapabilirsiniz. Yeter ki azo-boyarlardan arınmış bir kumaş olsun.

Artıları

- İnce dokulu, doğal bir kumaştan yapıldığından bebeğin özellikle ilk ayları için idealdir. Bebek kendini yumuşakça saran wrap sayesinde kendini anne karnında gibi güvende hisseder.

- 14-15 kg'ya dek rahatlıkla taşıyabilirsiniz

- Dışardaysanız wrap'i çıkarıp emzirme örtüsü gibi kullanabilirsiniz. Ya da kuşaklarını gevşetip bebeğinizi hiç çıkarmadan da emzirmek mümkün.

- Daha sonra bu kumaştan faydalanmak mümkün. Pike ya da kundak gibi hatta hamak gibi kullanabilirsiniz.

- Bebeğinizi ilk aylarda önde; ilerleyen aylarda sırtta taşımaya olanak sağlar.

Eksileri

- Bağlamak biraz zahmetli. Daha doğrusu biraz pratik yapmak gerekiyor. Youtube'da bağlama örneklerini içeren çok güzel videolar var. Wrap'i kuşanıp tüm gün onunla dolananlar da var-ki bu da bir çözüm. Hele hele bebekle genelde evde geçen ilk aylar için çok da mantıklı bir çözüm.

- Sırtta taşımak için biraz destek almak gerekebiliyor. Bebeğiniz slingin tadına vardıysa ve emekliyor ya da ayakta durabiliyorsa pıtır pıtır gelip sırtınıza yaklaşacaktır.

Mei Tai (Slingo Hug)

Asyalı kadınların bebek taşıma yöntemi olarak da biliniyor. 4 adet kuşağı var. İkisini belinize doluyorsunuz. Diğer ikisi de bebeğin gövdesine denk gelen kısmın altına ve üstüne. Yine bebekle çok fazla ten ve nefes teması olduğundan organik kumaştan üretilmiş olmalıdır. Teknik olarak bebeğinizi doğumdan itibaren taşımak mümkünse de yenidoğanlar fazla eciş bücüş olduğundan ben çok kullanışlı bulmuyorum... 4.aydan itibaren kullanmak daha uygun. Hele hele bebeğin destekle oturmaya başladığı 6.ay civarı sırtta taşınması olayı bambaşka bir boyuta taşıyor. Zira bebekler sırtta taşınmaya ba-yı-lı-yor.

Artıları
-Takıp çıkarması çok kolay.
- Sade tasarımı ve biraz daha maskulen görünümü sayesinde babalar da "light" damgası yemeden kullanabiliyor.
- Ağırlığı bel ve iki omza eşit dağıttığından taşıdığınız bebeğin ağırlığını pek hissetmiyorsunuz. Bkz ben ve Ton
- 15 kg civarını rahatlıkla taşır. Daha doğrusu tasarım olarak daha fazlasını da taşır ama bir insanın daha fazla ağırlığı uzun süreli taşıması çok sağlıklı olmaz.
- Orta gövdesinde elyaf dolgu vardır ve bu sayede bebeğinizi sıcak tutar.
- Bebeğinizi hem sırtta hem göğüste hem de kalça üstünde taşıyabilirsiniz.
- Yine kuşaklarını gevşetip dışarda rahatça emzirme örtüsü gibi kullanabilirsiniz

Eksileri
- Fazla yer kaplıyor.
- Eğer sıcak bir mevsimde kullanacaksanız orta kısımdaki elyaf dolgu bebeği çok terletebiliyor. O zaman da zaten slingo hug öneriyorum.

Ara soru: Slingo Hug ile Mei Tai arasındaki farklar nelerdir?
Tasarımları neredeyse aynı. Slingoların bel kısmında düz kuşak yerine ayarlanabilir bir kemer var. Bu kemer sayesinde sırt ve bel biraz daha iyi destekleniyor. Kilolu bebeklerde daha rahat taşımaya olanak sağlıyor.

Halka Sling

2 adet çelik halka geçirilmiş yaklaşık 4 mt organik kumaştan yapılır. Tasarımı basittir.

Artıları
- Çok az yer kaplıyor. Bu yüzden uçakla sık seyahat edenler için özellikle çok tavsiye ediyorum.
- Yenidoğandan yaklaşık 3 yaşa dek kullanmak mümkün.
- Takıp çıkarması ve bebeği yerleştirmesi en kolay sling modelidir

Eksileri
- Bence tek dezavantajı ağırlığı tek omza yüklemesi. Biraz besili bir bebeğiniz varsa çok uzun süreli kullanmak fazlasıyla yorucu olabiliyor.

Neden kanguru yerine sling?

Klasik kangurular bebeğin anatomisine tamamen aykırıdır. Aşağıdaki ilüstrasyonda kanguruda ve slingde taşınan bebeklerin aldığı pozisyonların farklılığını görebilirisiniz. Slinglerde bebek anne kucağında oturur gibi ya da anne göğsünde uyur gibi sarıp sarmalanır. Bebeğin kendini anne karnında ya da kucağında gibi hissetmesi esastır. Kanguruda ise anneyle bebek arasında kanguruya ait bir parça kemer, kumaş vs vardır ve bebek annesiyle araya giren bu parçadan nefret eder :)

Bebeğim slingi sevecek mi?

Tüm bebekler kucakta taşınmayı sever. Eğer yürümeye başlamışsa sık sık inip yürümek-koşmak isteyebilir. Slingi ilk kez deneyecekseniz bebeğinizin keyifli olduğu saatleri kullanın. Siz tedirginliğinizi aşmaya çalışın, etraftan gelen "bu bez parçasında mı taşıyacaksın?" itirazlarını duymazdan gelin. Bebeğiniz ilk seferde ağlayarak tepki gösterebilir, ona biraz zaman verin. Dışarda genelde etrafı izlemeyi sevdiklerinden slingi takıp dışarı çıkmanızı öneriyorum.

Kucağa alıştırmış olur muyum?

Bazı bebekler doğuştan kendi kendini oyalayabilir. Yataklarında uyur uyanır etrafı izler.
Ancak çoğu bebeğin kucaklanmaya ihtiyacı vardır. Pedagoglar bebek istiyorsa kucaklamayı salık veriyor. Dokunmanın bebeği ne kadar güvende hissettirdiği malum.

Sizinki kendi halinde bir bebekse muhakkak slinginizi kuşanın demiyorum.

Slingin temel amacı bebeğinizi kucağınızdan indirmeden ve onu güvende hissettirek günlük işlerinizi yapabilmenizi sağlamaktır. Bebeğiniz kucak bebesiyse zaten buna ihtiyacı var demektir. Kaldı ki bir süre sonra kucaklamak için yalvarır hale geliyorsunuz. Henüz bebeklikten çıkmadan doyasıya kucaklamak, sarmak, sevmek en güzeli.

..........................

2010-09-05T12:47:00.000+03:00

Hayat bizim için devam edecek. Uyumadı, yemedi, terrible oldu, horrible oldu diye şımarıkça şikayet etmeye devam edeceğiz.
Güzeller güzeli Nehir'in ailesi içinse durdu hayat, durdu zaman.
Çok umutluyduk be Nehir. Bir kez başardın gene yaparsın diyorduk.
Ahhh, yüreğimize korlar düşürdün.
Küçücük bedenin çok büyük acılar gördü.
Huzur içinde yat.